De enige Volendam Olympiër…

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog

Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen

Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Ode aan Tante Aal Ros

Mijn tante Aal Ros hoorde in november dat ze longkanker had en toen nog ongeveer 1,5 jaar zou hebben. Het is veel sneller gegaan, want vandaag is ze al overleden. Ze heeft het grootste gedeelte van haar leven in Oisterwijk gewoond. In onze eerste jaren gingen we altijd op vakantie. Ik weet daar eigenlijk niets meer van, behalve dat als ik mijn Tante Aal of Ome Ros zie of als ik aan ze denk, dat ik dan automatisch aan vakantie en een goed gevoel denk. We hebben daar een hoop beleefd als kleine mannen. Ben dan ook blij dat dat het gevoel en de herinnering is aan mijn tante die blijft.

tante-aal-ros

De foto’s van vakanties uit Oisterwijk bij met tante Aal zeggen genoeg!

 

 

Vandaag zouden we nog met de neven afscheid nemen, maar dat was al te laat. Mijn tante Aal zat drie weken geleden nog op de verjaardag van mijn moeder en toen maakte ze – in de tijd dat er was – nog een normale indruk. Het blijft een gekke gewaarwording als mensen dicht om je heen doodgaan. Ongeneeslijk ziek zijn en binnen een aantal weken/maanden totaal op.

Links Ome Ros, rechts Tante Aal

Links Ome Ros, rechts Tante Aal

 

De herinnering blijft!

De helft van mij

De helft van mij

Sowieso kom je tweelingen niet vaak tegen. Al jarenlang ken ik Mark en Stefan Schilder vanuit het handbal. Zij gingen daarna – net als ik eerder – ook naar de Johan Cruyff University, sportmarketing studeren en tegelijk zoveel mogelijk trainen. Toen raakten ze verknocht aan internetmarketing en new media en kwamen ‘als vanzelfsprekend’ terecht bij SearchUser. Voor een stage, maar al snel daarna ook voor werk. Hun ambitie is echter internationaal gericht en ze mogen niet nog een stage bij SearchUser, dus ik zal ze voor nu los moeten laten.

Eigen route

Tot nu toe deden ze vrijwel alles met zijn 2-en: handballen, stage, zelfde opleiding, zelfde werk. Mark en Stefan Schilder zijn een tweeling, vanuit het echte goede hout gesneden. Werklust, ambitie en reflectievermogen, dat doet het hem. Het moment komt echter nabij dat ze ieder een weg zullen moeten gaan. Hun eindstage bijvoorbeeld. LinkedIn heeft 1 van de 2 op het oog, maar een definitieve selectie zorgt ervoor dat de een naar het buitenland gaat. Dat zal wennen zijn. 

De helft van mij

Bij dit liedje van de 3J’s moest ik sterk denken aan Mark en Stefan en hun aanstaande keuzes. Ik gun ze het allerbeste en ben trots dat we ze een stukje op weg mochten helpen. De deur zal altijd open staan!

Cor en Neeltje – Sky Full of Stars

Cor en Neeltje – Sky Full of Stars

Neeltje-Cor-bloemenwinkelNet terug van vakantie. Wij WEL. Anderen niet terug van vakantie. Die liggen – soms met hun hele gezin – in een weiland ver weg van hun huis en hun geliefden. Het einde van levens van mensen dichtbij heeft ons en de wereld opgeschrikt. De trein des levens gaat ondertussen weer keihard door. En moeten wij in Volendam door zonder Cor en Neeltje. Als ik het laatste jaar bloemen nodig had, kwam ik bij ze in de winkel. Altijd vrolijk, altijd positief. Zelfde leeftijd, ondernemend, in de kracht van hun leven. Ik ken ze nu beter dan voor MH17. Het waren lokale ‘sterren’ en sinds MH17 ook wereldsterren. Sterren die uit de lucht zijn geschoten.

Sky full of stars

Ergens is er weer kracht voor de naasten om door te gaan. Maar kijkend naar een vliegtuig hoog in de lucht wordt nooit meer hetzelfde. Cor en Neeltje, de bloemen in deze video zijn wat mij betreft voor altijd van jullie.

 

tekst-sky-full-of-stars

 

Ode aan… een bijzondere familie

Ode aan… een bijzondere familie

Terug van weggeweest. De ode aan.. Dit keer niet aan 1 persoon,maar aan een hele familie. De familie Runderkamp. Ik maak ze al een aantal jaren van dichtbij mee en verwonder me nog steeds over de kracht die in een familiebedrijf kan zitten. Deze familie geeft mij in ieder elke keer weer nieuwe inspiratie, vooral omdat ze durven voorop te lopen.runderkamp-volendam

Hoofd boven het maaiveld

Het is niet altijd gemakkelijk om je hoofd boven het maaiveld (eerder geschreven artikeltje van een aantal jaren terug) uit te steken, maar deze familie gaat het ogenschijnlijk gemakkelijk af. Denk maar niet dat het vanzelf gaat. Als er eerst 3x een NEE komt, dan is er binnen de familie 1 iemand die toch opstaat en laat zien dat het ook een JA kan worden.

herman-runderkampOude naam wordt nieuwe naam

Zaterdag 12 april 2014 was het moment, exact 130 jaar later dat Runderkamp de eerste slagerij opende, dat de diverse merken binnen het familiebedrijf (Buffetkoning, Keurslager, BBQ-Koning, Koningshoek, Kookstudio) over gingen op een nieuwe naam. Niet omdat het slecht gaat met de merken, integendeel. Maar juist omdat de familie inmiddels overtuigd is dat synergie sterker is dan de losse merken ooit kunnen worden. Daar is moed voor nodig. 12 april was een dag waarop alles samenviel tijdens een perfect georganiseerde Open Dag van de familie zelf.

Hopelijk mag ik nog lang dichtbij de Familie Runderkamp ‘meereizen’. O ja, natuurlijk nog de link: www.runderkamp.nl.

Ode aan… Jan Kes

Ode aan… Jan Kes

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik Jan Kes al erg lang ken en zijn verhaal behoorlijk goed ken. Vroeger reed ik samen met hem naar Geldrop voor de Jong Oranje trainingen. Hij wilde toen wel beter worden, maar had ook nog diverse uitdagingen en zoektochten daarnaast. Na behoorlijke omzwervingen is hij nu toch een tophandballer bij het beste team van Nederland, juist door een onbeperkte wil en doorzettingsvermogen, gecombineerd met talent wat hij al had.

Meer talenten

Maar Jan kan veel meer en heeft ontdekt dat zijn enthousiasme en aanstekelijkheid veel breder dan de topsport ‘werkt’. Hij gebruikt zijn talenten nu ook bij Succes Schoonmaak, het bedrijf van zijn vader, waar Jan de commerciële afdeling runt. En hij heeft zijn eigen bedrijf in de voeding. Ja, je leest het goed. Jan adviseert nu mensen en helpt ze aan een betere lifestyle. Hij geeft hier lezingen en presentaties over.

Jan Kes een van de sprekers de 19e over voeding en het leveren van prestaties.

Jan Kes een van de sprekers de 19e over voeding en het leveren van prestaties.

Ode aan Trijn Smit, de Mater Familias

Ode aan Trijn Smit, de Mater Familias

De laatste van mijn opa’s en oma’s is deze week overleden, Trijntje Smit. Zij was toch echt de Mater Familias, de moeder van de familie. Meer dan vijftig (!) jaar geleden raakte ze haar echtgenoot al kwijt door een hartaanval. Mijn opa Piet Kas Sombroek, destijds de baas van de smederij van Volendam, liet 11 kinderen achter. Trijntje stond er alleen voor, mijn moeder was toen nog maar 9. Vandaag is ze na een mooie mis begraven. Alsof het door haar mijn oma zelf geregisseerd werd.

Groeiende verbazing

De week tot en met de begrafenis vandaag was er één van groeiende verbazing. Ik ben erachter gekomen hoe weinig ik eigenlijk weet van de verhalen achter mijn oma en opa en dus indirect van mijn moeder. Niet dat het nooit verteld is, maar vaak komt zoiets in flarden. Doordat ik het niet zelf meegemaakt hebt, blijft het daardoor niet echt ‘plakken’.

Daarnaast vind ik het ook jammer dat mensen die overlijden niet hebben gehoord hoe andere mensen over hen denken of welke invloed ze hadden op een anders leven. En die invloed zit vaak in verrassend kleine dingen.

De laatste adem

De dood van mijn opa had grote gevolgen voor het gezin, waar mijn oma wel met harde hand moest regeren om te overleven. Geen makkelijk leven, maar het wonderbaarlijke is dat ze het eigenlijk makkelijk voor elkaar kreeg om iedereen in al die jaren tot de laatste snik en adem bij haar en bij elkaar te houden. Dit kon ook niet dankzij de steun en onbegrensde vriendschap met andere families in Volendam.

Wat blijft zijn herinneringen. Voor mij betekent dit dat er een lach op mijn gezicht komt. Door haar ongelofelijke scherpte van geest, woord en humor. Mijn oma was geen tacticus, maar zegde dingen gewoon recht voor zijn raap, tegen iedereen. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen raakten vandaag dan ook hun Mater Familias kwijt.

Het Wolgalied

Tijdens de begrafenis werd er verteld dat mijn opa het Wolgalied vroeger voor mijn oma zong als ze samen waren. Het was haar lievelingslied. Ik zal wel een barbaar zijn, maar had het lied nog nooit gehoord. Het is dan ook van een beroemde Duitse tenor, niet direct iets waar mijn interesse tot nu toe heeft gelegen. Hier de tekst, veel toepasselijker kan het niet…

Alleen weer alleen

Eenzaam zoals altijd

Mijn hart doet pijn en mijn gedachten zijn somber

Ik zit in een gouden kooi

Er staat soldaat aan het Wolgastrand

Houdt de wacht voor zijn vaderland

In een donkere nacht, alleen en ver weg

Hem schijnt geen maan, geen ster

Roerloos stil zwijgt de steppe

Een traan komt hem in het oog

En hij voelt dat het aan zijn hart knaagt

Als een mens verlaten is, en hij klaagt

En hij vraagt:

Heb je mij daarboven vergeten

Mijn hart smacht ook naar liefde

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

Ode aan Jaap Tol

Ode aan Jaap Tol

Er komen wel eens verhalen uit Amerikaanse tv-programma’s voorbij waarbij je denkt:het kan niet dat iemand dit allemaal meemaakt in een mensenleven. Nou, Jaap Tol zou zo in zo’n programma kunnen. Niet dat dat belangrijk is, want als het jou overkomt, moet jij er ‘even’ mee dealen. De manier waarop Jaap ‘ermee dealt’, vind ik ongelofelijk. Jaap was mijn (en van vele anderen) jeugdtrainer bij de handbal, maar hij is voor mij veel meer dan alleen een trainer. Hij zocht in de zaal vaak de grens op om een individu of een team te motiveren, en erg vaak met succes.

Lees het hele artikel over Jaap Tol

Wim de Wit gereguleerd conflictmodel

wim de witChampions aren´t made in the gyms. Champions are made from something they have deep inside them – a desire, a dream, a vision. Deze quote van Muhammad Ali geldt zeker voor Wim de Wit. Afgelopen vrijdag was ik aanwezig bij het afscheid van Cruyff University ‘icoon’ Wim de Wit. Elke topsporter en student die gestudeerd heeft of nog studeert kent Wim. Het was dan ook geen verrassing dat het op zijn afscheidsreceptie erg druk was met studenten, alumni, collega’s en relaties vanuit het hele land. Wim is namelijk een fenomenaal gereguleerd conflictmodel.

Continue reading “Wim de Wit gereguleerd conflictmodel” »