De laatste van mijn opa’s en oma’s is deze week overleden, Trijntje Smit. Zij was toch echt de Mater Familias, de moeder van de familie. Meer dan vijftig (!) jaar geleden raakte ze haar echtgenoot al kwijt door een hartaanval. Mijn opa Piet Kas Sombroek, destijds de baas van de smederij van Volendam, liet 11 kinderen achter. Trijntje stond er alleen voor, mijn moeder was toen nog maar 9. Vandaag is ze na een mooie mis begraven. Alsof het door haar mijn oma zelf geregisseerd werd.

Groeiende verbazing

De week tot en met de begrafenis vandaag was er één van groeiende verbazing. Ik ben erachter gekomen hoe weinig ik eigenlijk weet van de verhalen achter mijn oma en opa en dus indirect van mijn moeder. Niet dat het nooit verteld is, maar vaak komt zoiets in flarden. Doordat ik het niet zelf meegemaakt hebt, blijft het daardoor niet echt ‘plakken’.

Daarnaast vind ik het ook jammer dat mensen die overlijden niet hebben gehoord hoe andere mensen over hen denken of welke invloed ze hadden op een anders leven. En die invloed zit vaak in verrassend kleine dingen.

De laatste adem

De dood van mijn opa had grote gevolgen voor het gezin, waar mijn oma wel met harde hand moest regeren om te overleven. Geen makkelijk leven, maar het wonderbaarlijke is dat ze het eigenlijk makkelijk voor elkaar kreeg om iedereen in al die jaren tot de laatste snik en adem bij haar en bij elkaar te houden. Dit kon ook niet dankzij de steun en onbegrensde vriendschap met andere families in Volendam.

Wat blijft zijn herinneringen. Voor mij betekent dit dat er een lach op mijn gezicht komt. Door haar ongelofelijke scherpte van geest, woord en humor. Mijn oma was geen tacticus, maar zegde dingen gewoon recht voor zijn raap, tegen iedereen. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen raakten vandaag dan ook hun Mater Familias kwijt.

Het Wolgalied

Tijdens de begrafenis werd er verteld dat mijn opa het Wolgalied vroeger voor mijn oma zong als ze samen waren. Het was haar lievelingslied. Ik zal wel een barbaar zijn, maar had het lied nog nooit gehoord. Het is dan ook van een beroemde Duitse tenor, niet direct iets waar mijn interesse tot nu toe heeft gelegen. Hier de tekst, veel toepasselijker kan het niet…

Alleen weer alleen

Eenzaam zoals altijd

Mijn hart doet pijn en mijn gedachten zijn somber

Ik zit in een gouden kooi

Er staat soldaat aan het Wolgastrand

Houdt de wacht voor zijn vaderland

In een donkere nacht, alleen en ver weg

Hem schijnt geen maan, geen ster

Roerloos stil zwijgt de steppe

Een traan komt hem in het oog

En hij voelt dat het aan zijn hart knaagt

Als een mens verlaten is, en hij klaagt

En hij vraagt:

Heb je mij daarboven vergeten

Mijn hart smacht ook naar liefde

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

No related posts.