Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk, zei Eloi

Vandaag maakte zanger Eloi Youssef bekend volgend jaar te stoppen als leadzanger van Kensington. Dat past goed in deze week vol teleurstellingen. Iets zeggen of schrijven over de nieuwe maatregelen heeft toch geen zin, dus doe ik het niet. Of toch wel, met een kleine ode aan Eloi en de band. (en ik ben niet eens superfan)

Kensington brak door met het nummer HOME AGAIN, en dat is precies waar wij met zijn allen weer erg veel tijd gaan doorbrengen de komende maanden… Eigenlijk maken we al bijna 2 jaar een situatie van WAR mee, maar deze vijand is niet te verslaan. We moeten ermee leren leven zeiden Rutte en De Jonge vandaag ineens, ook al zijn we DONE WITH IT, zowel met het virus als met deze 2 heren. Is het nou niet gewoon tijd om 2 andere leiders een kans te geven, zoals in de topsport heel gebruikelijk is? Johan (Cruijff) zou wel een simpele oplossing weten, verpakt in mooie RIDDLES. Of een hoge officier van het leger. Probeer eens iets anders, misschien werkt het.

Misschien zou Johan zeggen dat er helemaal geen maatregelen meer moeten zijn. Laat ongevaccineerden die in het ziekenhuis belanden 15.000 euro extra betalen voor een behandeling voordat ze worden opgenomen. Dat levert niet alleen meer vaccinaties op, maar misschien werkt het ook als BRIDGES naar commercieel gerunde IC’s op en meer IC-specialisten die aan het werk gaan. Elk nadeel heb dan zijn voordeel.

We bevinden ons alweer bijna 2 jaar op UNCHARTED territory. Wij kunnen in de kerstvakantie opnieuw niet op droomvakantie met onze familie, zoals we de laatste jaren gewend waren. Wegen de maatregelen nog op tegen de kwaliteit van leven die we missen? SORRY. Voor mij al een tijd niet meer. Weer alle events eruit bij H20 en dus weer meer spanning om financiën en vooral veel negatieve energie. We leven om dood te gaan en lijken de dood ten koste van heel veel niet meer te accepteren.

Net als er weer een routekaart naar ‘normaal’ ontstaat, slaan we weer onbekende STREETS in. Vanaf morgen niet meer bij de kids kijken bij de sportwedstrijden, waar wij echt erg van kunnen genieten. ’s Avonds een avondje handbal kijken ook een no-go. En zondag niet naar Luc Kroon kijken, onze kersverse Europees kampioen. Hij moet in Eindhoven nu weer voor een lege tribune zwemmen, terwijl deze International Swimming League wedstrijden normaal gesproken uitverkocht zijn en een belevenis zijn voor het leven. Voor Luc, maar ook voor zijn supporters.

Zijn de fieldonderzoeken, het data verzamelen, de vaccinaties dan ALL FOR NOTHING geweest? Waarom voelt het alsof we achter de feiten aanlopen? En waarom voelt het alsof deze nieuwe maatregelen toch niets gaan uitmaken, en het juist door ons gepolder weer langer moet duren dan nodig?

Een paar uur later (en een persconferentie verder) kijk ik nu toch anders naar Eloi’s besluit. Van teleurstelling naar een vorm van inspiratie. Voor de songs. Want wat hebben ze ongekend mooie songs en songteksten afgeleverd. Een fantastisch samenspel en dan die unieke stem daaroverheen. Maar ook inspiratie voor een overtuigend besluit.

‘Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk’.

Voor Kensington, maar ook voor Nederland en de wereld.
En ook voor mij morgen als ik wakker word.

Ik stop ermee

Lieve J., de afgelopen week maakte jij bekend dat je stopte met jouw geliefde sport. Na een hele lange tijd van pijn, hoop, verdriet, hoop en daarna weer ellende moest je noodgedwongen de knoop doorhakken. Voor jou geen topsport meer. Alles eraan gedaan om terug te komen. Jij en jouw naasten hebben nog veel meer dan alles gedaan dan mensen zich ooit voor mogelijk kunnen houden. Maar het mag gewoon niet zo zijn. Jouw lichaam moet nog lang door en dat op het spel zetten is het gewoonweg niet waard. Specialisten die zeggen dat het niet kan. Diverse gesprekken met heel veel mensen om je heen die eigenlijk allemaal hetzelfde denken en voelen, maar niet altijd zeggen. Ook zij hebben hoop gehouden dat het weer goed zou komen, tegen beter weten in is nu gebleken.

Ik stop nu ook officieel

Ik voel me je mee. Met jouw besluit komt mijn eigen pijn weer naar de oppervlakte. De pijn van voelen en weten dat het ´hem´ niet meer gaat worden. Ik wilde het niet horen. Ik wilde het niet toelaten en accepteren. Ik wilde blijven vechten tegen mijn pijn, voor de sport en het spel waar ik van hou, waar ik mee groot geworden ben. Ik ben overigens ook nooit gestopt. Ik kon dat gewoonweg niet over mijn lippen krijgen. Ik heb nog altijd de status ´ik stop voorlopig´. Met jouw dappere besluit durf ik echter ook te zeggen: ik stop ermee definitief.

Na een tijd heb ik het een plekje kunnen geven en werd het verlangen en de pijn steeds kleiner. Want ik ben meer dan alleen de handballer Dick (of Dirk). En ik geloof dat het leven brengt wat het wil brengen, zeker als je daar de juiste intentie achter zet. Ik kan me soms zelf niet eens meer herinneren hoe mijn ´vorige leven´ eruit zag of voelde als topsporter.

Een volgend leven

Mij heeft mijn volgende leven na topsport in ieder geval veel nieuwe avonturen gebracht waar ik ook erg veel plezier aan beleef. En ik weet zeker dat dit voor jou ook gaat gelden. De intensiteit van topsport is uniek en is misschien moeilijk te vinden in jouw volgende leven. Maar de vaardigheden die je hebt geleerd en uitgebouwd, de ervaring die je met je zelf, met jouw trainers en jouw medesporters hebt opgedaan, zijn super waardevol naar de toekomst. Voor jou maar zeker ook voor anderen. Zet daarom datgene wat je in de topsport hebt geleerd in. Koester het, maak nieuwe doelen en ga er voor. En enjoy the ride!

The last dance – the last shot (Jordan)

Ja, tuurlijk heb ik The Last Dance gezien. En toen ik een klein jongetje was, had ik ook al een aantal videobanden van Jordan bekeken. Maar hoe zaken exact zijn gelopen, was toch een beetje wegge-ebt. De Last Dance bracht het Jordan tijdperk echter nog dichterbij dan ooit tevoren. Prachtige en unieke beelden tot in de kleedkamer aan toe, gaven een fantastische indruk wie Jordan was als basketballer. Het bracht me ook terug in Central Park en New York, waar ik vorig jaar een klein schilderijtje kocht van een lokale kunstenaar aan het begin van Central Park. Ik wist echter niet dat dit eigenlijk The Last Shot in The Last Dance was. Het punt dat Jordan voor de 2e keer de 3 titel opleverde. En ook het laatste schot van Jordan als basketballer van Chicago Bulls. The last shot die ook direct het einde was van één van de meest memorabele sportteams en -prestaties ooit.

the-last-shot-jordan

 

Vorig jaar november was ik dus in New York voor een tech-trip met een aantal andere tech startups. En daar op de laatste dag gelukkig ook een aantal uurtjes beschikbaar om wat New York highlights te bekijken. Na een aantal attracties liepen we Fifth Avenue helemaal af op weg naar Central Park, een hele mooie ervaring overigens, want New York heeft toch wel veel indruk op mij gemaakt als stad.

central-park-new-york-buy-jordan

Na een klein rondje in het park besloten we terug te lopen, ook omdat de avond zou starten en we nog een leuk avondprogramma voor de boeg hadden. Bij het uitlopen van Central Park kwam ik een stuk of 10 kunstenaar standjes tegen. Altijd leuk om zo’n lokale herinnering te hebben dacht ik. En toen zag ik dus een klein schilderijtje met deze foto erop. Deze most ik hebben dacht ik meteen. Hij was al bijzonder, maar na het zien van de Last Dance en wetende dat dit echt het The Last Shot was die de beslissing bracht… mag hij nog heel wat jaartjes blijven hangen!

Ode aan Klaas Bet

Het vuur is gedoofd. Alle verhalen zijn verteld. Dit stond op het overlijdensbericht van Klaas Bet, die deze week zijn laatste adem uitblies. Maar volgens mij zijn nog niet alle verhalen verteld. De echte die-hard vrijwilligers staan nooit met de (actie)foto’s in de krant. Ze zijn bijna onzichtbaar en worden dan met een totaal woord vrijwilliger genoemd. Klaas Bet was er ook zo een, en niet zomaar 1. Bij Klaas voelde je tot diep in je poriën dat hij het deed voor de jeugd, voor ons en ook voor mij. Dit verhalen worden vaak niet bekend en verteld. Daarom wil ik dit verhaaltje toch nog even vertellen.

Ik moest diep op zoek naar foto’s uit de kranten- en fotoalbums. Ergens moest er toch een foto of krantenbericht zijn met Klaas erop. Mijn moeder – die alle foto- en krantenknipsels bewaard heeft en ingeplakt – geloofde er ook in dat er foto’s waren van Klaas met ons. Klaas was er in de perioden dat het goed ging met zijn gezondheid namelijk ALTIJD bij, maar wel op de achtergrond. Of hij moest het ergens niet mee eens zijn. Dan kon hij zo boos worden dat hij het niet kon opbrengen om te komen. Dit is meerdere keren gebeurd volgens mij, maar altijd kwam Klaas ook weer terug. Dit omdat hij geloofde in ons.

Bij Klaas in het autotje

Ik herinner me niet zo gek veel van mijn jeugd, maar ik kan het gevoel nog goed oproepen bij Klaas achter in de auto. We zaten dan met 3 of 4 jongetjes opgepropt in Klaas zijn mini-autotje. Dat autotje was eigenlijk al te klein voor Klaas alleen, want het is algemeen bekend dat Klaas een goede kandidaat had geweest voor een programma voor gewichtsverlies. We waren nog jong en we moesten naar de selectietrainingen gebracht worden. 

In die allereerste periode dat er nog maar een aantal naar Oranjeselecties gingen en dit ook geheel nieuw was voor Volendam, kwam er een uitdaging bij. Wie gaat ze rijden? Wij hadden nog (lang) geen rijbewijs en we moesten toch gebracht worden. De trainingen waren daar van een veel hoger niveau en vanuit de club werd ingezien dat dit belang groot was. Eerst was het Purmerend, toen werd het Amsterdam en later Zeist, Papendal, Assen, Geldrop en zelfs Limburg.

 

Last resort Klaas

Als er geen vervoer was en er was echt niemand, dan had je altijd Klaas nog. Met zijn 4-en opgepropt in het auto’tje en de grote vraag was dan onderling, hoe jong we ook waren, wie gaat er achter klaas. Want dan wist je in ieder geval dat je de eerste 30 minuten van de training de kramp eruit moest werken. Dat deerde ons toch niks, want Klaas deed het toch maar ff, anders kwamen we er niet. 

In datzelfde auto’tje hebben we ook flink wat afgelachen. Klaas liet bij het verminderen van snelheid of bij het gas geven altijd de koppeling ‘vallen’. Dit gaf een soort plofgeluidje. Ik heb het nooit bij een andere auto ontdekt, maar bij Klaas gebeurde dit standaard. Daarnaast kon je Klaas goed horen ademen. Ook dit leidde geregeld tot gelach achterin. Het was wel kwajongenslachen, maar we hadden ook respect. Je moest overigens ook niet sollen met hem, dat had hij gelijk door. 

Ook kon Klaas het onder het rijden met menig voorbijganger aan de stok krijgen. Hij kon flink tekeer gaan en zich boos maken, maar ook daar kwam vaak humor bij kijken en dan kon hij ineens ontdooien en een hele vriendelijke lach geven als een grote vriendelijke reus. Wij merkten dat het niet meeviel voor hem, vooral de langere ritten niet. Klaas ging dan ook na zo’n rit altijd even rusten, maar stond aan het einde van de training weer klaar om ons terug te brengen. 

IMG_20200425_162607

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik denk dat door mensen als Klaas uiteindelijk aan het einde van de rit toen we kampioenschappen gingen vieren de feestvreugde ook zo groot was. Dit was niet alleen ons succes, maar er waren zoveel mensen achter de schermen die er zo emotioneel bij betrokken zijn geweest vanaf het begin, dat dit echt leidde tot een vreugde-explosie bij iedereen. 

Ik vond dan ook deze fantastische foto, toen wij voor de 2e keer promoveerden van de eerste divisie naar de eredivisie. Waar het de eerste keer nog tot stand kwam door de oude vedettes, was het deze keer een mix van jong en oud, en zag iedereen de echte potentie van de jonge talenten. Dit waren ook diezelfde talenten die Klaas in zijn auto’tje had meegenomen, week in, week uit. Kijk Klaas glimmen van trots. 

IMG_20200425_162628

 

 

 

 

 

 

Nou Klaas, ik ben ook trots dat ik in jouw auto’tje heb gezeten en een stukje met jou mee heb mogen rijden… en me deze herinnering kan blijven koesteren. Opgepropt in de auto’tje, gas loslaten, koppeling horen vallen, en weer gas geven. En nooit opgeven en doorzetten. Bedankt voor alles!

Jannig, Marga en Bart, Margriet en Jack, Nelly en Frank, veel sterkte de komende tijd!

Terugblik 2019: 1 jaar Ringen om Volendam

 

Stichting Ringen om Volendam zag op 1 november 2018 het levenslicht. We zijn een vol jaar verder en we maken de balans op nu we het Olympische jaar 2020 zijn ingeknald! Ons grote doel is om topsporters uit de Gemeente Edam/Volendam te helpen hen op de Olympische Spelen te krijgen. Deze rolmodellen kunnen de jeugd inspireren tot grote daden en als voorbeeld dienen met hun verhaal en persoonlijkheid. Als Gemeente hadden we slechts 1 olympiër, Carla Braan. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat we – met al het talent dat in onze Gemeente aanwezig is – door moeten gaan om zo STRUCTUREEL iemand uit onze Gemeente op de Olympische Spelen te krijgen.

6 topsporters uit Edam/Volendam met 1 doel

Wie had er – buiten hun eigen sport of eigen kring – nou gehoord van Merel Conijn, Bart Buikman, Jessica Schilder, Marnix Kolkman, Luc Kroon en Sanna Veerman? Dat zijn nu namelijk de topsporters die het afgelopen jaar structureel ondersteuning hebben gekregen. Los hiervan hebben we ook een aantal niet-Olympische sporters of exceptionele talenten geholpen, denk aan Tijmen van Rossum, de touwtrekker die voor het WK wil gaan, Eddie de Boer die op 15-jarige leeftijd al racers van 20 jaar verslaat. Voor elke sporter is de behoefte anders gebleken. Wij als bestuur dienen de belangen die spelen zo goed mogelijk te behartigen en in te schatten of een sporter echt de kans maakt om de OS te halen.ringen-om-volendam-dirk-tuip

Gouden topsportadviseurs

Het verhaal achter de Stichting heeft een aantal bijzondere mensen aangetrokken die zich ook willen inzetten voor de Stichting en met name voor de sporters. Inmiddels hebben we een team van topsportadviseurs waar menig sportorganisatie jaloers op zal zijn. Jaap de Groot, Eddie Bank, Johan de Wit en Tom Koning hebben allemaal hun sporen ruimschoots verdiend in sport en bestuur/management, en weten als geen ander wat er komt kijken om de echte top te halen. 

Vanuit hen is het fundament ook gelegd voor de toekomst, met Jaap de Groot als leermeester, en Eddie, Johan en Tom als topsportkenners. Een belangrijk basisprincipe, op aangeven van Jaap, geworden dat een aanvraag altijd vanuit de sporter moet komen. HIj of zij is zelf de sleutel tot succes. De meest succesvolle topsporters hebben geleerd keuzes te maken op weg naar hun doel. Daarbij hebben ze steeds beter geleerd wat wel en niet goed voor hen is. 

We hebben gemerkt dat dit voor de sporters niet gemakkelijk is. Waar ze voor de Ringen nauwelijks in staat waren om geld gesponsord te krijgen, is er nu beschikbaarheid, maar wat levert dan de grootste winst op? Het is eigenlijk net als het opstellen van een businesscase. Met een bepaalde support kan ik dit en dat beter doen waardoor ik sneller/harder/verder kom. Zo maar geld geven is er niet bij. Het gaat altijd om een facilitering van kosten.IMG_20191123_130947

Debbie Bont

De weg naar de top is lang en hard. Dat kan Debbie Bont als geen ander beamen. Dit jaar kwam haar absolute hoogtepunt nadat ze met haar team wereldkampioen handbal werd en zich daarmee rechtstreeks plaatste voor Tokyo 2020. Ze moet in de zomer nog geselecteerd worden en ‘heel’ blijven, maar de 2e Olympiër is in aantocht. Al vroeg werd er vanuit Ringen contact met Debbie gezocht, maar als prof zag ze geen directe behoefte in facilitering. Dat maakt ons niet minder trots, sterker: het maakt ons nog trotser, want ze heeft het zelf geflikt. Bij de huldiging als wereldkampioen werd duidelijk wat voor rolmodel Debbie inmiddels al is!

debbie-bont-volendam

Sponsors

Zonder sponsors geen stichting. De sporters zijn de volgende bedrijven dan ook erg dankbaar: KIVO, KBK Bouw, Studioweb, Mercuur bouw, Podobrace, Cafe de Dijk, SearchUser, Hein Koning, JLD International, Focus Engineering, Runderkamp Catering, Nick&Simon, Smit Bokkum, RIJVO, HSB Bouw, Succes, Volare/Kubbinga, Kwakman Afbouw, BodyResults, Van Rein Instituut en Gladiator Sports. Dankzij hun 3-jarige commitment was er direct continuïteit voor langere en kon voor sporters echt het verschil gemaakt worden.

  • Luc woont inmiddels ‘naast zwembad en school’ wat hem ontzettend veel tijd en rust bespaart, waardoor hij optimaal kan herstellen.
  • Sanna heeft een eigen balk waarop normaal gesproken alleen op de (kwalificatie van) Olympische Spelen getraind kan worden, en een super modern apparaat voor herstel. Ook kreeg ze ondersteuning voor en tijdens wedstrijden op mentaal gebied.
  • Merel traint dit jaar met het Regionaal Training Centrum, wat vorig jaar nog niet lukte, mede vanwege de investering die hiermee gepaard gaat.
  • Jessica kreeg een leaseauto om te zien of haar dit veel bespaart. Het is inmiddels duidelijk dat dit gigantische voordelen oplevert, met meer trainingen en betere trainingen en veel meer rust. 
  • Bart kon meedoen aan extra buitenlandse wedstrijden, wat essentieel is om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Ook kon hij vaker trainen in skateparken in Den Bosch en Den Haag vanwege vergoeding van reiskosten.
  • Marnix was pechvogel van het jaar doordat hij zijn enkel brak, maar hij staat op het punt om weer te starten. 

Ik hoop dat we door kunnen richting Parijs 2024! Het zou toch wat zijn als we dan meerdere Olympiërs vertegenwoordigd hebben en met een bus heen kunnen om ze aan te moedigen. 

Tech Trip Amerika

Eerdere bezoeken aan Amerika en Canada maakten me al duidelijk dat ondernemen en een startup laten groeien daar anders gaat dan in ons kleine Nederland. Een tech ondernemer zei toen iets dat me is bij gebleven: jullie in Europa werken niet hard genoeg en denken te klein en durven niet te investeren. Ik was het al een beetje eens, maar na deze week ben ik het helemaal met hem eens.

IMG_20191114_183707

Deze week mocht ik namelijk met een aantal startups uit Nederland mee op Tech Trip naar New York. Een aantal dagen zijn we ‘ondergedoken’ in de cultuur en structuur van een aantal van de beste en meest innovatieve startups van dit moment in ‘Proptech’, oftewel: bouwen, gebouw-/vastgoedmanagement en beheer 4.0. In het vliegtuig op weg naar Las Vegas heb ik even de tijd en rust om de balans op te maken.

Ik ben de afgelopen jaren door SearchUser, FacilityApps en H20 esports gewend geraakt aan het absorberen van nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Maar ik kan van deze trip nog steeds niet opmaken van welk bezoek ik nou het meest onder de indruk ben. Was het ons bezoek aan het hoofdkantoor van WeWork? Hier wist ik al dat data daar alles bepaalt, maar dit gaat veel verder dan ik ooit had kunnen bevroeden. Of was het Shop Architects, waar ze door middel van Virtual Reality en Augmented Reality het bouwen van wat dan ook totaal anders maken? Ik licht deze 2 er even uit, want ik kan nog wel even doorgaan.

Werkweken van 90 uur

Bij meerdere van deze startups hoor en zie ik dat de mensen daar 80 tot 90 uur per week werken. Ik ben eens gaan rekenen, want hoe kom je nou aan 90 uur werken per week?

Stel je start om 8 uur en je werkt tot 8 uur ’s avonds, dan heb je 12 uur te pakken. Als je dit 6 dagen doet, dan kom je op 72 uur. Dat red je dus niet. Dus je moet even lange door ’s avonds. Stel dat je tot 10 uur doorgaat, dan heb je 14 uur te pakken. Doe je dat 6 dagen, dan kom je op 84 uur. Stel dat je 1 avondje wat anders wilt doen (bijvoorbeeld sporten of iets anders sociaals) of je verslaapt je ’s ochtends, dan moet je dus ook op dag 7 nog aan de bak. Ik kan gewoon niet geloven dat mensen dit doen!! Even los van of dit aantal efficient is (ik geloof het niet), maar ze werken dus over het algemeen 200% van een gemiddelde Nederlander.

IMG_20191115_091215 (1)

De enige optie die ik in Nederland zie met alles wat we ook nog willen doen is om vroeger te starten. Stel dat je elke ochtend om 5 uur begint (iets na 4 uur eraf!) en je gaat door tot een uur of 6. Dan kom je op zo’n 12 uur per dag. Je pakt ook nog een paar uurtjes in de avonden en in het weekend, dan kom je in ieder geval boven de 60.

Money en data

Het is ongelofelijk om te horen hoeveel geld ze op hebben gehaald bij investeerders. 8 miljoen in ronde 1, 40 miljoen in ronde 2. Ergens moet dat ook wel, want alleen het kantoor al is een ongekende kostenpost aangezien Manhattan 1 van de duurste plekken ter wereld is om ruimte te huren. De startups die we deze week hebben gezien zitten op de meest ongelofelijke plekken. Een hele kantoorvloer op de 65e verdieping met het allerduurste kantoormeubilair dat er is en elke dag eten en drinken aanwezig (wat wel moet wil je je uren halen). En ze hebben allemaal meerdere vacatures open voor programmeurs, data analisten, marketeers en designers.

De hele cultuur is gericht op het ophalen van veel geld, zo hard en snel mogelijk groeien en nummer 1 worden in de wereld in een bepaalde niche/markt. En dan verkopen voor enkele honderden miljoen of liever meer dan een miljard, of een beursgang. Alle startups die we hebben gezien doen dit AS A SERVICE, oftewel klanten betalen een bedrag per maand/jaar. Alle startups hebben een softwarecomponent. Bij alle startups is gebruik van data essentieel.

De komende dagen bezoek ik de grootste beurs voor schoonmaak professionals in Amerika. Eens kijken of we een stukje van de energie van de New York startups mee kunnen nemen voor the next steps van FacilityApps!

Verhuizen is een beetje doodgaan en opnieuw geboren worden

Een bijzondere dag. We halen ons kantoor leeg en gaan definitief verhuizen. The older you get, the more it means, zou Bruce Springsteen zeggen. Het is niet onze 1e verhuizing, maar het blijft een dubbel gevoel om afscheid te nemen van een plaats waar ik me echt thuis voel. Daar sta ik vandaag graag toch eventjes bij stil. Nog 1x extra vroeg naar kantoor om met muziek aan in stilte te werken, voordat de hectiek van de dag begint.

IMG_20191024_124108

Deze plek op de Wilhelminalaan, in 1 van de oudste panden in Purmerend, blijft uniek. Onze open ruimte met keuken en biljart, de werkplekken erachter en de binnenplaats (die nu verbouwd is). Een kantoor midden in het gezellige centrum, tussen de Koemarkt (voor een visje, broodje of lunch) en het centraal station in. Altijd voldoende (gratis) parkeerplekken voor de deur. Sporten met het team achter het pand. Kerstdiner en events.

Een plek ook waar zoveel mensen herkenning mee hebben omdat ze er naar school (voormalige RSG) gingen. We hebben het omgebouwd tot kantoor en waren de eerste huurders. Het werd door een grote verbouwing echt ons kantoor, nu alweer 6 jaar geleden. Het pand zit inmiddels al een hele tijd vol, alleen onze plek is zo meteen leeg omdat er nog geen huurder is gevonden. Aan de ene kant vind ik dat gek op zo’n A-locatie, maar aan de andere kant ook wel fijn dat er nog geen nieuwe mensen op ‘onze’ plek komen te zitten.

Straks doen we de deur dicht en is de kans groot dat we er niet of nauwelijks meer terugkomen, dat hebben vorige verhuizingen wel geleerd. En nu het leeg is gehaald, is onze ziel er ook gelijk een beetje uit. En dan staat er gewoon ‘alweer’ een punt achter door hoofdstuk.

En start er natuurlijk een nieuw hoofdstuk op een nieuwe plek en zijn we herboren. Born to run, noemde Bruce dat!

20 jaar onderdeel van de Cruyff Academy

Wat ben ik trots dat ik tussen deze ‘leaders’ mag staan! Allemaal besprenkeld met de visie van Johan, allen die hebben gevoeld wat Johan in zich meebracht, samen met diegene die met hem de Cruyff Academy vorm hebben gegeven in de afgelopen 20 jaar.

cruyff-academy-blogserie

Dit is een mooie blogserie geworden met allemaal unieke verhalen. Super mooi gemaakt door Dick Scholten en collega’s. Ze hebben het toch voor elkaar gekregen dat ik me nog steeds 100% onderdeel voel van de Cruyff familie, en hier ook regelmatig nog aan terugdenk of bij stilsta.

Van Johan Cruyff University naar SearchUser, FacilityApps en H20 esports

Negentien jaar geleden alweer startte ik zelf met mijn opleiding aan de Johan Cruyff University. Heel bewust koos ik voor sportmarketing (niet alleen vanwege het feit dat ik topsport kon combineren met mijn studie). Ik ben daar verliefd geworden op het vak. En daar heb ik geleerd dat als je sport kunt vermarkten, je alles kunt vermarkten. Sport is en blijft echter uniek. Zelf heb ik uitstapjes gemaakt in de wereld van creative tech en startups (online marketing en app development) buiten de sport. Nu ben ik erg blij om met H20 esports weer terug in te sport te komen.

Volgende 20 jaar

Ik zal dan ook vol trots de volgende 20 jaar de visie van Johan uitdragen en tot uiting laten komen in een nieuwe generatie die er nu aankomt. Want de virtuele wereld en de sportwereld zullen steeds vaker gaan kruisen. Hybride sports zijn al ontstaan. Traditionele sporten moeten mee, anders zijn ze straks niet meer relevant. Ik ben dan ook blij en trots om die beweging van dichtbij mee te mogen maken en hoop dat we de principes van Johan Cruyff ook kunnen toepassen in esports.

Studenten van toen leiden nu de sportsector, zoals Johan dat wilde: “Niemand kan de belangen van de sport beter dienen dan iemand met het hart van een sporter”

Lees hier meer: http://bit.ly/2lT4r4k

#CruyffLegacy #20jaar

Een ode aan een internetmarketingboer uit Volendam

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Iemand in de familie of vriendenkring die als een donderslag bij heldere hemel getroffen wordt door een vorm van kanker die niet meer te genezen is. Oftewel: degene krijgt te horen dat hij of zij dood gaat en nog slechts een beperkte tijd te leven heeft. Zeker met jonge mensen is dit gewoonweg niet te bevatten.

Jack Schilder Volendam

Jack Schilder (bijnaam De Beer) uit Volendam overkwam afgelopen zomer hetzelfde en hij weet dat hij niet oud zal worden. Sterker nog, hij heeft een vorm van kanker die zeer agressief is en het kan dus snel gaan. Ik ken Jack (nu 32 jaar) eigenlijk pas vanaf het moment dat ik met een online marketingbureau begon in 2009. Nadat we de eerste klantenkring hadden opgebouwd, hoorde ik al snel (zo gaat dat toch een beetje bij ons in het dorp) dat er 2 mannen in Volendam veel verder waren in dit toen nog vrij nieuwe vak.

Deze mannen waren Martin de Boer en – toen nog – zijn pupil Jack Schilder, die net afgestudeerd sportmarketeer was. Martin overtuigde Jack ervan dat de ‘online wereld’ meer kansen zou bieden op een goede baan en bracht hem met de  spreekwoordelijke paplepel het online marketing vak bij.

HotelSpecials, Albelli, Cheaptickets en RB2

Jack heeft zich toen razendsnel ontwikkeld tot echte specialist in meerdere vakgebieden (SEO, SEA, CRO, webanalytics). Na gezamenlijke avonturen met Martin bij HotelSpecials, Albelli en CheapTickets koos Jack er een aantal jaren geleden voor om op eigen benen te staan, maar het internetverbond tussen Jack en Martin zal altijd blijven bestaan

In die eerste paar jaar van ons bestaan deelden we regelmatig kennis en ervaringen met elkaar uit. Jack is namelijk ALTIJD bereid om anderen te helpen, voelt zich nergens te  groot of te goed voor, en staat voor iedereen dag en nacht klaar. ’s ochtends voor 7 uur voordat de rest van Nederland wakker werd onder het genot van een warme flip (redactie: kadetten) samen experimenten doen en kijken wat het effect was.

We hebben in die periode een hoop lol gehad, ook met een uit de hand gelopen affiliate-projectje waar we op een zeker moment met 3 resultaten in de top-10 van Google stonden op de niet misselijke zoekwoordcombinatie ‘hotel Antwerpen’. En we gebeld werden door de bekende hotels daar, maar een paar maanden later ook door een team van Google die handmatig hadden gezien dat we de grens hadden opgezocht van wat de robot wel goed waardeerde, maar dit team (en sites zoals booking en hotels.com) niet. We werden (volgens mij moest dit handmatig al zal Google dat nooit erkennen) teruggeplaatst naar pagina 5.

Verkeerde lot

Ons bureau heeft mede door Jack’s kennis een enorme sprong kunnen maken in ontwikkeling en daar ben ik Jack eeuwig dankbaar voor.

Ze zeggen wel eens: niets dan positiefs over de doden, maar bij Jack geldt dit nu hij nog leeft en dat moet hij en anderen weten. Daarom deze ode aan hem. Alles ‘op de rit’ (weet niet of dit Nederlands is of Volendams) met een huis, een goede baan, een gezin  maar Jack heeft nu wel het verkeerde lootje getrokken. Hij vecht op dit moment elke dag voor dat hele kleine beetje hoop dat er nog is, wellicht zelfs tegen beter weten in. Hij probeert te genieten van de kleine momenten met zijn jonge kinderen, vrouw, vrienden en familie. Maar het liefst zou hij weer normaal aan het werk gaan, want dat doet hij het liefst.

In het klassement nuchterder-dan-een-broodplank-nuchter staat Jack stevig bovenaan. Gewoon normaal doen. Gewoon je ding doen en dat elke dag een beetje beter en slimmer. Internetboerenslim. Ik blijf met Jack hopen op een wonder en ik hoop samen nog meer mee te kunnen maken. Als dat niet zo is, dan blijft Jack voor altijd een Efarmer.

De Warmtesteen bestaat 10 jaar!

Onze pa en ma hebben het toch maar mooi geflikt. 10 jaar Warmtesteen, wie had dat gedacht!

Ma wilde wel een winkeltje starten, want ze was zo gek op stenen. Die gekke hobby van haar, wij zijn in menig edelstenenwinkeltje in Noord-Holland geweest. Ze wilde wel starten, maar dan wel 1 middag vanuit huis. Elke keer opbouwen en dan weer afbouwen met enkele tientallen stenen, met onder andere amethist, maansteen, bergkristal en andere edelstenen. Dat vond ze al prachtig. Toen werd er na een aantal weken een webwinkel aan vastgekoppeld en van het een kwam het ander. Nu zijn we gewoon 10 jaar verder.

warmtesteen10-jaar

 

 

 

 

 

 

 

In de tussentijd dat mijn ma dit bedacht en opgezet heeft:

  • kwam onze pa erachter dat hij mensen helpen in de winkel eigenlijk veel leuker vond dat zijn eigen werk;
  • ging onze pa 2 jaar eerder met pensioen dankzij de winkel;
  • is onze pa inmiddels meer in de winkel te vinden dan mijn moeder (want die moet om de 5 minuten even een boodschapje doen);
  • en kwamen er letterlijk duizenden mensen over de (online) vloer in Volendam, zelfs vanuit het buitenland en groeit dat nog steeds elke dag;
  • werd de voorraad stenen tot duizenden gegroeid en is de groothandel zo blij met ze dat ze af en toe hele speciale stukken in de winkel krijgen;
  • houdt onze pa (na 10x uitleggen hoe dat werkt) helemaal in zijn eentje de webshop bij, vult hij hem elke dag aan met nieuwe producten en maakt hij de meest fantastische edelstenen content;

Het is ongelofelijk om af en toe de verhalen te horen uit de winkel. Maar het is des te ongelofelijker dat ze dit met zijn 2-en samen mogen doen in goede gezondheid en dat ze er zoveel plezier in hebben. En dat ze zo dankbaar zijn dat ze letterlijk een steentje mogen bijdragen, omdat mensen dat mooi vinden of omdat ze geloven in de geneeskrachtige werking van edelstenen. Mijn broer en ik hebben al 101 plannen bedacht in de afgelopen 10 jaar om de winkel te laten groeien. Er moet een franchiseformule komen, we gaan naar China om stenen in te kopen, we gaan alistenen.com opzetten om stenen over de hele wereld te verkopen, Tours & Tickets toeristen moeten bij de Warmtesteen voor de deur stoppen. Er moet een stenenboulevard op de dijk komen, etc, etc. Maar mijn vader en moeder zijn gewoon gelukkig in hun winkeltje en het is zo precies goed. Dat doet mij altijd denken aan het verhaal van de man met het vissersbootje:

Een visser zit in zijn bootje te (je raadt het al) vissen
Klein bootje, 1 hengel en de heerlijke rust van het meer
Elke dag zit hij hier in zijn bootje met zijn hengel
En elke dag vangt hij een aantal vissen, die hij en zijn familie ’s avonds opeten
Op een dag komt er een man langs en vraagt de visser wat zijn strategie is
“Ik zit hier elke dag om mijn familie van een avondmaal te voorzien. En wat er over is, gaat naar de buren”

De man vraagt de visser of hij een voorstel mag doen en hij krijgt toestemming
De man stelt voor om de  komende weken de vissen die de man overhoudt te verkopen
Om van dit geld een tweede hengel te kunnen kopen
Met een tweede hengel kun je namelijk veel meer vissen vangen
Deze extra vissen kun je weer verkopen en van het extra geld kun je een tweede boot kopen
Hierdoor kun je nog meer vissen vangen, nog meer verkopen en nog meer hengels kopen
Met deze uitbreiding, kun je andere mensen voor je laten vissen, zodat je zelf meer tijd hebt
“Meer tijd om wat te doen?” Vraagt de visser
“Nou, bijvoorbeeld meer tijd om lekker de hele dag te vissen en van je rust te genieten”

“Beste man, wat denk je dat ik de hele dag aan het doen ben?”

Zeg het maar, wie is er nou gek? Ik hoop dan ook dat ze dit nog jaren in goede gezondheid en met veel plezier mogen doen! Daarna maken Tom en ik er wel een internationaal hotstone.com van. Pa, ma, ik ben super trots op jullie! Hier nog de brief uit 2009, ik kan het toch niet laten!

warmtesteen-edelstenen-2009-2019

Trots op Canada

Het blijft bijzonder om met een andere reden dan vakantie een ander land te bezoeken. In mijn geval was dat afgelopen week vanwege werk, voor de eerste keer in Toronto, Canada. Voor ‘business’, en tussen de bedrijven door ook proberen een glimp op te vangen van het land. Canada stond voor mij vooral bekend vanwege de sport en de onbeperkte natuur. De natuur heb ik helaas niet gezien, het programma zat daarvoor te vol. Ik herinner me de Olympische Winterspelen waarin Canada altijd een grootmacht is. Vanaf erg jong vond ik ijshockey kijken helemaal geweldig tijdens de Spelen. Het orgel tijdens de wedstrijd, de sfeer en continue actie.

Toronto is een mega grote stad. Greater Toronto heeft meer dan 6 miljoen inwoners en groeit elke dag verder. Het ligt op een paar km van Amerika, maar toch Is er wel een groot verschil. Canada is namelijk hyper multicultureel en Toronto is daar het ultieme voorbeeld van. Dus kun je van hun buren (Amerika ligt echt op paar kilometer) op het moment niet bepaald zeggen. Eigenlijk ben ik deze week niet naar 1 land geweest, maar naar 10 landen. Het team van mensen dat we getraind hebben, is daar een goed voorbeeld van. 80% van de mensen komt niet uit Canada, maar uit Colombia, China en andere Aziatische landen.

Als je reist met Uber heb je in ieder geval de eerste 20 leuke gesprekken te pakken. Zo ben ik ff bijgepraat over de situatie in Tibet, Japan, Vietnam, Turkije, Israel, maar ook wat ‘normalere’ landen. Alhoewel ze allemaal uit andere landen komen, zijn ze allemaal trots op Canada. Een muts, een ‘goose’, een Canada sticker of een shirt/trui van hun favoriete Canadese sportteam, ze zijn trots op ‘hun land’ en dragen dat uit, ook al komen ze ergens anders vandaan. Vanaf dat ze binnen zijn gekomen als immigrant zijn ze opgenomen en geïntegreerd. Ze worden geaccepteerd, horen erbij en krijgen gelijke kansen. Wel moeten ze er – net als een ander – keihard voor werken om jezelf op te werken. Maar dan heb je een goed leven en dat waarderen de mensen en dragen ze elke dag uit.

De opstart van het team hier is uiteindelijk goed gegaan, al werken ze hier wel met minder structuur dan bij ons en dat was in het begin van de week wel even wennen. Nu afwachten hoe het verder gaat lopen. Ik ben in ieder geval nu ook trots om vanaf een grote afstand toch onderdeel te mogen zijn van het Canada gevoel!

De finale van de Seinpaal

Zaterdag 12 januari is het zover. De finale van de Seinpaal. Hij gaat ‘om’, het gaat echt gebeuren dat ie om gaat. Het gaat mij dan ook niet gebeuren dat ik niet bij deze finale ben. Ik ben er bij!

Wat zullen er veel mensen in Volendam zijn die tot hun dood de Seinpaal zich zullen herinneren als een unieke tijd. En voor sommigen zelfs de mooiste tijd. Bij het grote interview met ‘Seinpapaal’ Werner Smit moest ik al 3x slikken. Wat een kantinebeheerder was dat toch.

Met het om gaan van de Seinpaal ga er ook een stukje van mij om. Een aantal persoonlijke herinneringen:

 

  • Ik herinner me nog Aalsmeer thuis in de periode dat het zo druk was bij onze thuiswedstrijden dat het hele ballenhok ook vol met mensen stond wat eigenlijk niet mocht van de brandweer. Maar het gebeurde toch. Want dat kon in de Seinpaal.
  • Ik herinner me de eerste televisiewedstrijden live bij de NOS op die verschrikkelijke vloer en die felle lichten, wat ik eigenlijk helemaal niet lekker vond. Geef mij maar die heerlijke houten vloer met die scheve zijlijnen.
  • Ik herinner me het 1e kampioensjaar, toen de Seinpaal inmiddels voor alle handbalteams in Nederland een onneembare vesting was.
  • Ik herinner me ook het Millenniumfeest. Zo’n feest had ik nog nooit meegemaakt.
  • Maar ik herinner me ook het moment dat ik huilend het besluit in de kleedkamer nam om te stoppen met handballen, toen mijn schouder uit de kom was gegaan na een mega lange revalidatie.
  • En ik herinner me dat mijn zoon Sven zijn eerste kennismaking met handbal de afgelopen maanden ook in de Seinpaal mocht meemaken. En dat we na afloop van elke training op donderdag eventjes samen genoten van de bal en de hal, in het doel, in het ballenhok of in de gang.

 

De Seinpaal

Dat is onze hal,
onze jeugd, onze geschiedenis
ons opgroeien van kleine jongetjes
tot mannen en zelfs lokale helden

maar ook een hal van heel veel
van ons trainingszweet
en onze tranen…
van geluk én verdriet

die liggen daar voor eeuwig vast
in die heerlijke houten vloer.

 

Als ik nu aan de Seinpaal denk, ben ik blij dat die herinnering en energie van toen er nog steeds gewoon is. En die gaat dus ook nooit meer weg. Vaya con dios Seinpaal!

sporthal-de-seinpaal

De nieuwe Elon Musk of Jeff Bezos. Deze Uber chauffeur moeten we in de gaten houden

Dit verhaal moet verteld worden en je moet deze video zien, zeker als je houdt van een elevator pitch en wat gezond Amerikaans opportunisme en groot denken. Elke keer als ik deze video zie, kan ik niet stoppen met lachen. Waarschijnlijk komt het omdat ik er zelf bij was en is het voor anderen helemaal niet grappig. Maar misschien zeggen we over een paar jaar wel dat de nieuwe Jeff Bezos is ontdekt en dat wij erbij waren!

ISSA Show in Texas

Dag 1 van onze 7 daagse reis naar Dallas (Texas) verliep op zijn Amerikaans en we hebben er direct met volle teugen van genoten, ondanks de jetlag (na 35 uur wakker achter elkaar sliep ik 3,5 uur, not nice). Allereerst: Uber vind ik nog steeds een uitvinding! Uber is overal in de stad en bracht ons van het hotel naar het conferentiecentrum waar we een driedaagse schoonmaakbeurs bijwoonden met FacilityApps. Vooral om de markt daar te verkennen. Als we ooit echt groot willen worden, dan moeten we ook in Amerika actief zijn. Eens kijken hoe ver ze daar zijn…

 

Screenshot_20181029-092629

Uber chauffeur en CEO

Een van de vele voordelen van Uber is dat je ziet wie de chauffeur is en daar staan vaak wat opvallende zaken tussen. In dit geval stond er bij dat onze Uber chauffeur CEO was van een softwarebedrijf, Cymatrax genaamd. Dat wekte mijn interesse, want ik ben ook ´CEO van een softwarebedrijf´. FF als mannen onder elkaar een gesprekje :). Wel dacht ik direct: waarom is hij ook Uber chauffeur (en ik niet)? Maar goed, de interesse was gewekt en ik stelde de vraag: wat doet jouw software precies? Amerikanen kennende kunnen ze pitchen en presenteren als de beste.

In een split second kon ik mijn telefoon aanzetten en toen kwam deze elevator pitch (vanaf 55 seconden tot het einde wordt hij echt goed, dus luister even goed):

 

Na deze week heb ik overigens mijn eigen pitch drastisch aangepast. Ons minimale doel is nu de wereld. Maar liever willen we ook in de ruimte zorgen dat de schoonmaaktaken in Space Shuttle van Elon Musk worden afgevinkt met behulp van apps van FacilityApps.

My new American Dream na een week Texas

We vliegen de nacht in,
maar door het tijdsverschil
start er keer op keer
opnieuw een zonsondergang.
Uur na uur onderweg
naar een dag
die niet eindigt.

Een onbegrensde dag in
een onbegrensd land
Slapen of rusten is
zonde, want
we zijn op weg naar
Amerika.

I’m nothing but tired zong Bruce
en dat klopt.. De energie
gaat omhoog bij het betreden van
het United States luchtruim.

Het is vanaf nu weer even
gewoon om maximaal groot
te denken, om het
maximum van ons potentieel
te benutten.

Dream Baby Dream
maar dan voor
volwassenen.

En dan dat gevoel!
The American Dream.
Het is er gewoon direct
als ik de eerste Amerikanen
om mij heen
hoor praten.

Alsof ze allemaal
kunnen spreken
zoals Obama.
Snel, positief en aimabel.
En dat Amerikaanse Engels
klinkt ook gewoon lekker.

Ik ben in het land van misschien wel
de allergrootste tegenstellingen.
Waar het normaal is
dat je business spacetravel is,
maar waar de normale autowegen
nog steeds
ontiegenlijk slecht zijn.
Waar er duizenden startups zijn
op het gebied van eten en voeding,
terwijl ze zelf grotendeels alleen maar
veel en ongezond eten.

Ik ben een week in Dallas
Texas geweest en het was
een ervaring voor het leven.

Zoals de uber taxichauffeur zei:
Let’s make a dent in the universe!

7 daagse trip naar Dallas

Morgen voor een week naar Amerika. Na 2x Silicon Valley nu naar Dallas (Texas), meer in het hart van de States. Na wat vooronderzoek ben ik wel erg enthousiast geworden om meerdere redenen. Met FacilityApps hebben we een stand op de ISSA, samen met de Interclean de grootste schoonmaakbeurs ter wereld. Maar de agglomeratie Dallas is ook een megahub voor Sport & Marketing (Dallas Cowboys, AT&T Stadium, Dallas Mavericks) en Esports. Diverse extra afspraken kunnen maken. Thuis ook even uitgelegd waar Dallas precies ligt… Later meer…

Sven en Tess hebben 2 cavia’s

Sinds de goedheiligman in december langskwam hebben wij 2 cavia’s. Er moet toch wat over gezegd worden, want als deze 2 beesten konden praten, hadden we een Hollywood kaskraker. Vanaf het eerste moment is het pure liefde tussen de kids en de cavia’s.

cavia's-in-huis

Namen geven

Bijzonder is in ieder geval hoe de namen tot stand kwamen. Het waren 2 vrouwtjes, dus Sven en Tess kon niet. Maar omdat Sven’s beste vriendinnetje Fenna heette, bedachten we Svenna en Tessie. Alleen het ene beestje was bruin en de ander wit, dus wie was nou Svenna en wie Tessie? Dat was lastig en nou een paar dagen werd het bruintje en witje, als ze er 1 van de 2 moesten pakken of voeren of van de glijbaan, want dat gebeurt ook wel eens. Als ze echter met zijn 2-en zijn, dan worden ze de boeboe’s genoemd. Waar dat vandaan komt, mag de goeie God weten.

IMG_20171210_140607

Bijna dood ervaringen

We hadden eigenlijk verwacht dat Sven – die weken lang heeft gezeurd om hamsters en cavia’s – na een paar dagen weer uitgekeken zou zijn. Maar niets is minder waar. We zijn net terug van vakantie en hij moest bijna huilen van verdriet als hij over de cavia’s nadacht. De stand-in verzorgers werden om de paar dagen gebeld om te zien hoe het met ze ging. En het eerste wat Sven elke dag doet (tussen half 6 en half 7 als hij springlevend wakker is), is de cavia’s pakken. Deze beesten hebben op zeker net als katten 9 levens. De eerste dag dacht Sven dat ze even in een speelgoedhuisje konden spelen en toen zat een van die beestjes (ik denk van bruintje) zijn pootje tussen het deurtje. Ineens zag ik overal bloed en zag ik dat er dus een stukje van zijn poot af was. Verder zijn ze al meerdere keren gevallen, of Sven ging even bijna op ze zitten. Ze zijn buiten van glijbanen geweest, hebben ze op trampoline’s meegesprongen (Sven vergeet dan even dat hij ze vastheeft) of belanden ze niet in hun kooi, maar net erbuiten. En de hele buurt (ook visite bij opa’s en oma’s) kennen ze boeboe’s inmiddels, mogen ze onbeperkt vasthouden en aaien en komen regelmatig even langs bij ons thuis.

IMG_20180711_065706

Kortom: het is nog gezelliger en dynamischer geworden in huize Tuip met de cavia’s Svenna en Tessie, of bruintje en witje, of de boeboe’s.

Debuut op de mondharmonica tijdens bruiloft Tom Tuip en Yalou de Boer – Tuip

Tijdens de bruiloft van mijn broertje Tom Tuip en zijn Yalou de Boer Tuip (of Yalou Tuip de Boer) op landgoed Boots in Edam / Volendam had mijn vader het lumineuze idee dat ik de mondharmonica solo voor mijn rekening zou nemen. Ik kan niet zo makkelijk nee zeggen, dus dat werd een ja. Het was niet makkelijk, maar zo terugkijkend wel super leuk om te doen. En iedereen was verrast inclusief Tom zelf, want die wist tot 0:59 seconden in het filmpje nergens van. Mijn vader heeft dit liedje trouwens zelf geschreven. Hij was zenuwachtiger dan mij, ik vraag me nog af waar Tom en ik die anti-podiumvrees van hebben.

Ik ben nu – als ik veel moet rijden in de auto – gestart met het oefenen ‘This Hard Land’ van Bruce Springsteen op de mondharmonica. Dat is weer even iets anders koek :)

Bekijk het fragment hier:

Mijn eerste vlog – je moet toch een beetje met je tijd mee gaan!

Met opgroeiende kids van 6 en 8 hoor ik tegenwoordig regelmatig ‘like  dit filmpje’ of ‘druk op het duimpje en abonneer je op mijn kanaal’. Niet dat Sven al een eigen youtube kanaal heeft, maar het geeft wel aan dat er een nieuwe generatie aan komt stormen. Ze lijken ook allemaal talent te hebben voor dit vloggen, het klinkt af en toe gewoon professioneel.

Maar ze zien ook niet anders. Reden genoeg om op een regenachtige Hemelvaartsdagochtend dit filmpje te maken. Natuurlijk gaan we de spellen ook echt doen. En vergeet niet dit filmpje te liken haha.

1e in Emerce categorie kleine bureaus

De telefoon stond gisteren ineens roodgloeiend. Appjes, berichten op social media. En ik wist niet eens wat er aan de hand was en wat de felicitatie exact inhield moet ik eerlijk bekennen. Dit komt ook omdat ik de laatste maanden veel met de groei van Facility Apps bezig ben. Eerste reactie was dan ook wel nuchter en koeltjes. Ook omdat ik vind dat er altijd een hoop heisa gemaakt rondom verkiezingen en lijstjes. Een hoop uiterlijke schijn. Er zijn genoeg bedrijven die letterlijk een positie kopen op sommige verkiezingen. Maar dit is toch Emerce en echt wel een ‘dingetje’.

Trots

Tweede gevoel was toch vooral trots. We staan er toch maar mooi niet alleen tussen, maar ook bovenaan! Trots op ons bedrijf, ons team, onze klanten, maar zeker ook onze oud-medewerkers en oud-klanten. Deze hebben ervoor gezorgd dat we de afgelopen jaren elk jaar een stapje konden groeien. Ik vind ons met een man of 20 al geen klein bureau meer. En ik vind een erkenning in sterren (we scoorden 5,5 uit de mogelijke 7) nog veel belangrijker dan grootte. Betekent niet dat we niet door willen groeien.

Kampioen blijven

Derde gevoel was ook wel een verantwoordelijkheidsgevoel om deze erkenning waar te maken. Want bovenaan een lijst komen is 1, maar nu bovenaan de lijst blijven. In de sport heb ik gemerkt dat dat nog veel moeilijker is. Al was het gevoel van de eerste keer kampioen worden toch wel de lekkerste! Lees hier meer info over de Emerce top-100 en over ons B2B Marketing Automation bureau.

We zijn dus trots en gaan er even van genieten en dan back to work!

emerce-top-100

Best man

Ik werd gisteren verrast door mijn broertje en zijn Fiancée (a woman who is engaged to be married) Yalou. Dit is nu al de 3e keer in korte tijd dat Tom me verrast! Eerst met de aankondiging dat hij iets anders met zijn leven wil gaan doen (en dat ook echt doet), dan de proeverij op mijn verjaardag waarin hij de meest lekkere dingen heeft klaargemaakt, en nu mag ik zijn getuige zijn!

Tess wordt bruidsmeisje en Sven mag op de ringen passen de hele dag. Ik denk dat dit de moeilijkste opdracht wordt haha!

IMG_20180505_083537