Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Op 31 december is het altijd tijd voor goede voornemens en normaal kan er bij mij best wat geks tussen zitten, zeker na de nodige alcohol. Dit jaar ook: ik vond het wel een idee om eens mee te doen aan een triathlon. Al een tijd op zoek naar een nieuwe sport, maar kon het niet echt vinden na jaren de meest dynamische en intelligente team sport te doen die er bestaat :). De variatie in verschillende sporten sprak me aan. Niet te lang 1 ding doen, maar 3 verschillende dingen! Mijn goede voornemens worden altijd – heel attent – direct opgeschreven door goede vriend Peter Karregat, die dan op de meest onverwachte momenten me kan herinneren aan deze…

Triathlon van Noordwijkerhout en Volendammers

Peter is al jaren fanatiek marathon-man en hij zou dan ook wel mee doen. Om dat kracht bij te zetten stuurde hij me op 1 januari een mail met daarin alleen nog de bevestiging van deelname aan de Triathlon van Noordwijkerhout. Ik was nog in een nieuwjaarsroes en dacht: waarom niet, en maakte de inschrijving definitief, niet wetende wat me te wachten stond. Al snel kwam daar verandering in. Peter stuurde de uitslag van 2016 en tot mijn stomme verbazing stonden er van de 70 deelnemers meer dan 10 man uit Volendam! Met namen en tijden die mij niet direct iets zeiden…

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Mijn triathlon CV

Ik heb mijn laatste handbalwedstrijd gespeeld op mijn 27e, dus mijn laatste serieuze sportactiviteit is alweer behoorlijk wat jaren terug. Mijn laatste zwemprestatie was mijn B-diploma, dus eigenlijk nooit serieus borstcrawl geoefend. Verder nog nooit op een racefiets gezeten. Lopen komt dan het dichtste in de buurt van wat ik wel kan/kon/ken. Dus ik besloot om maar te starten met zwemmen.

Water World

Half januari sloop ik Zwembad de Waterdam in voor mijn 1e keer zwemmen. Ik was bewust erg vroeg heen gegaan om 7 uur, in in de hoop dat niemand mij zou ontdekken. Toen ik echter uit de kleedkamer kwam, zag ik alle banen vol met zwemmers. Alsof hun leven ervan af hing, gingen ze achter elkaar door, en het leek wel zonder dat ze ademhaalden… Oke, niet laten ontmoedigen, we moeten aan de bak. Na een baantje heen en terug borstcrawl moet ik ff bijkomen, kan echt niet door. Hoe kan het dat anderen gewoon doorgaan? Dat vragen we maar direct even aan wat specialisten hoe die dat doen. Gelijk vliegen de tips me om de oren. Blijkt dat dat zwemmen erg technisch is… en gewoon veel oefenen. “Als je minimaal 3 keer per week komt, wordt het snel beter hoor”, zegt ene Jan Bommie (ik heb de namen in dit stuk in verband met privacy even afgedekt met bijnamen), 1 van de mysterieuze namen op de uitslag van vorig jaar. Hij zwemt al enige jaren (dat wist ik dus ook niet) en hij zwemt HARD…

De Vikingen met hun carbon fietsen...

De Vikingen met hun carbon fietsen…

Na een week of zes 2 keer en soms zelfs 3x zwemmen merk ik toch wel veel vooruitgang. Dat is leuk, en het is lekker, want het duurt niet zo lang en begin heerlijk fit aan mijn werk. Ik kan inmiddels tot mijn eigen verbazing 40 banen of zelfs meer (nog met enige rust tussendoor) achter elkaar zwemmen. Nog steeds komen zwemmers mij voorbij stuiven, maar een aantal kan ik inmiddels bijhouden (zegt ie trots). Maar ik moet ook nog leren racefietsen…

Dirk op de fiets

Ik heb echter geen fiets en ook geen zin om er 1 van een paar duizend te kopen, terwijl ik nog niet weet of ik er nog wel mee doorga na 2 juli, D-Day. Opeens blijkt mijn neef Nico Mittes er 1 te hebben en die doet er vrijwel niets mee. Op die fiets mag ik het leren. De eerste keer is nooit lekker zeggen ze, maar dit is bij mij zeker het geval. Ik kom er (na zo’n 20 km toen ik het wel had gehad) achter dat ik mijn fietsbroek (met zo’n lap erin) VERKEERD OM aan heb. Vond het al niet lekker zitten. Verder moet ik erg wennen aan het vastmaken van die raceschoenen, vooral als je stil komt te staan onverwachts. Op een dag durf ik het aan om met Peter K. te gaan fietsen. Hij heeft vorig jaar maar 15 keer gefietst vertelt hij, dus is ook niet zo goed zegt hij. Een uur later smeek ik of we stoppen. Ik heb het grootste gedeelte van de rit achter zijn rug gefietst, wat trouwens wel de helft scheelt… Maar langer dan 40 km zit er nog niet in.

Strava en Garmin mijn nieuwe Google en Facebook

Ondertussen heb ik wel een Strava account. Strava is zeg maar je sportieve zelfmoord, want ineens ontdek je dat iedereen fanatieker, sneller en vooral gekker is. Bij Strava voeg je echter oude en nieuwe vrienden toe, die je ook wat gunt. Ik blijf het na maanden nog steeds gek vinden om je eigen prestatie direct te delen en dan gaan daar mensen direct iets van vinden. En vice versa. Om mijn tijden erin te krijgen, moet ik mijn telefoon meenemen tijdens het lopen en fietsen, want ik heb eerst nog geen Garmin-klokkie. Na een paar maanden is het toch zover: ik ook aan een Garmin, het is een Forerunner, die ook je zwemmeters kan registreren, zowel in open water als in het zwembad. Ook – daar kom ik later achter – is het een halve smartwatch met allerlei notificaties, dus ook handig tijdens mijn ‘normale’ leven.

The Special One. Peter K. alias Haile gebrselassie

The Special One. Peter K. alias Haile Gebrselassie, die won in een toptijd van 2 uur, 16 minuten.

De beruchte Noordwijkerhout Triathlon Whatsapp groep

Ik ben ook inmiddels toegevoegd aan de Volendamse triathlon WhatsApp groep. In deze WhatsApp groep zitten echter mijn TEGENSTANDERS en ik kom erachter dat ze stuk voor stuk nog gekker zijn. Ook gekker dan ik ooit was in mijn topsportjaren. Al jarenlang, systematisch, zijn ze afgericht op fietsen, zwemmen, lopen… Sommige legendarische namen , die een soort mythisch sportgevoel oproepen, zitten gewoon in deze app! Jan S. kan met 1 appie zorgen voor een dagenlange discussie die honderden reacties ontlokt. En elke dag is er wel iemand die weer iets bovennormaal gepresteerd heeft…

Sprint Triathlon ter voorbereiding

D-Day nadert. Peter K. stuurt me donderdag een appie. Of ik op zondag ook mee wil doen aan een sprint triathlon, ff oefenen. De halve afstand van een kwart, dat is op zich een goed idee. En dan kunnen we eens zien hoe dat nou allemaal gaat. Achteraf zeker goed om dat te doen, want mijn fiets werd afgekeurd, mijn helm had ik eigenlijk altijd al verkeerd op en ik heb geen mega makkelijk om te wisselen band waar mijn startnummer aan vast zit. Ook is het zwemmen 750 meter (en niet 500) plus in OPEN WATER. Het wordt meer schoolslag dan borstcrawl, wat is dat zwaar, achter elkaar door zwemmen. Ik geniet echter wel van het geheel en kom met een lach – maar wel met pijn op gekke plekken – over de finish.

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Nu het echt dichterbij komt, slaat de app-groep echt op hol. De toto’s met mogelijk uitslagen wordt meerdere keren bijgewerkt. Daar wordt al duidelijk dat ik het van de Volendammers niet best ga afbrengen. De meeste namen uit de app duiken elke dag weer op in STRAVA. Jan P. fietst standaard 120 km fluitend op MAANDAG. John S. doet om de 2 dagen een hele kwart triathlon. Plus ik zie dat Martin J., Niels J., Jan S., Nick & Simon eigenlijk allemaal harder dan 35 km per uur fietsen gemiddeld. Mijn eigen tijden blijven een beetje schommelen rond hetzelfde, alleen met lopen lukt het me een keer om onder de 46 minuten de 10 km te lopen, waar ik zowaar wat meer KUDO’S voor krijg dan normaal. Ik voel me ook fitter en fitter worden en ik sport zeker 3/4 dagen (los van wat buitenlandse werkzaamheden) per week! En dan is het toch plotseling 2 juli…

Geen monsters maar Vikingen

’s Ochtends deel ik nog wat appjes uit met een goede vriend die me succes wenst. Ik zeg dat ik met alleen maar ‘baisten’ en ‘monsters’ op pad ben. Hij antwoord: “Monsters moet spieren mee slepen en gewicht mee slepen. Je moet in je hoofd een Viking zijn, das belangrijk.” Ik vind dat een mooie om mee te nemen de dag in. Verder heb ik maar 1 tegenstander en dat ben ik zelf. En ik wil ervan genieten, want ik heb nu al zin in meer. Eerst maar eens alles uitzwemmen, uitfietsen en uitzwemmen.

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij... (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij… (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Het zwembad en 1e wissel kom ik vrijwel gelijk uit het bad met Peter K. en Jan S., maar bij de eerste honderd meter rijden die met de snelheid van het licht bij mij weg. En dan blijft het gevecht tegen mezelf over. Fietsen gaat voor mijn gevoel lekker al is het niet echt denderend snel. Bij het lopen moeten we nog 4 rondes en in ronde 2 en 3 moet ik wat mentale hordes overwinnen. Mijn broer Tom en Yalou staan echter samen met mijn zoon Sven aan de kant om me aan te moedigen en ik kom zowaar 1 van de Volendammers in de laatste ronde tegen. Met een eindtijd van 2 uur en 31 minuten besluit ik mijn eerste triathlon. En ik heb ervan genoten, dus het wordt hopelijk niet mijn laatste. De aanstichter van dit alles Peter K. maakt een onwaarschijnlijk snelle tijd van 2 uur 16 minuten, mede door een fabelachtige loop van 43 minuten over 10 km, en hij wint daarmee in ieder geval de ‘Volendamse broederstrijd’.

Alle Vikingen op een rijtje

Alle Vikingen op een rijtje

Inmiddels zijn we een aantal dagen verder, en ben ik nog altijd trots lid van de App groep, en voel mezelf een monster en een Viking! Nico Smit, bedankt voor de leenfiets, ik ga er nu zelf eentje kopen! Allemaal voor de support en gezelligheid in de whatsapp groep. Ik blijf er nog ff in. Op naar meer!

The Boss en the Real Boss

The Boss en the Real Boss

Zondag is het vaderdag. Voor mij kwam ie iets vroeger dit jaar, want mijn vrouw heeft haar jaarlijks drukste weekend van het jaar (NK Turnen Ahoy). Dus donderdagochtend was het verrassenderwijs al zover. Ik kreeg een shirt met ‘The Boss’ erop. Ik kreeg echter nog een shirtje, in een kleiner maatje van mijn zoon (5). Daar stond op: The Real Boss. En gelijk hebben ze. Het shirt deed mij echter denken aan een jaar geleden, toen de echte BOSS van de BOSS-en in Nederland was.

This Hard Land

Een jaar geleden liep ik samen met mijn vader en mijn broer en nog een aantal vrienden door een bos terwijl The Bos Bruce Springsteen zijn 4e en laatste toegift deed. In het bos viel het licht van de podia als een deken neer op de takken midden in de nacht. Met op de achtergrond dit lied een haast mystieke ervaring. Het mooie was dat ik het lied in deze live uitvoering niet eens kende. Als ik alleen ben – erg soms als de real boss slaapt en ik echt geen andere dingen kan bedenken, en mijn vrouw is in AHOY – dan krijg ik de behoefte om dit liedje aan te zetten.

The older you get, the more it means

Bruce spreekt deze woorden uit aan het begin van het liedje als hij een aantal mensen bedankt. Nu ik een aantal Vaderdagen heb meegemaakt, kan ik niets anders concluderen: The older you get, the more it means.

Dus pa, deze post is voor jou! (ik weet dat je hem leest, maar je krijgt alleen zondag geen shirt met The Boss erop haha)

Om te besluiten met de echte boss, die dit ongekend mooie liedje afsluit met deze woorden:

…and in the morning we’ll make a plan.

If you can’t make it, stay hard, stay hungry, stay alive if you can, and me my in the dream of this Hard Land.

 

Op naar morgenochtend!

Uniek: drie vriendinnetjes winnen 1e wedstrijd

Uniek: drie vriendinnetjes winnen 1e wedstrijd

Afgelopen weekend wonnen 3 vriendinnetjes Yara Karregat, Demi Veerman en Tess Tuip, hun allereerste wedstrijdje als turnsters van St. Mauritius Volendam. Geen Nederlands Kampioenschap of mega belangrijke wedstrijd, maar de Opmeercup 2017 bij K&V Opmeer als Pre-Instappers, nog voordat ze aan officiële KNGU wedstrijden mee gaan doen.

V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.

V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.

Besef komt over 10 jaar

Jammer dat ze nu nog niet kunnen beseffen hoe bijzonder dit moment was om dit als vriendinnen te mogen beleven. Jammer dat ze nu het onschuldige van het kind zijn langzaam verliezen en ‘alles goed is zoals het is’, naar … leren omgaan met winst en verlies en leren omgaan met verschil in talent en kwaliteit. Dit is waarschijnlijk ook de enige keer dat ze als vriendinnen samen op een podium staan daar 2 van de 3 naar een andere club gaan en de ander goed is in nog veel meer sporten.

En daarom vooral een fantastische foto die een speciaal plekje verdiend in hun verdere leven!

Uitslag van Dirk’s verjaardagsonderzoek

Uitslag van Dirk’s verjaardagsonderzoek

Het is alweer 2 maanden geleden dat ik verjaart bent. Ik heb tijdens mijn verjaardag een aantal mensen een linkje gestuurd toen ze me feliciteerden op Facebook, een soort verjaarsonderzoekje. Ik was namelijk benieuwd hoe andere mensen hun verjaardag beleven.

 

Waar heb je me eigenlijk gefeliciteerd?

verjaardag-onderzoek-5

10% van de mensen die ik gevraagd heb, doen het dus uit beleefdheid. Commentaar van iemand bij deze vraag was: Ondanks dat al die berichtjes op je tijdlijn wat oppervlakkig zijn, kan de hoeveelheid berichtjes toch wel hartverwarmend werken! :)

 

Wat zou je het liefste doen op je verjaardag?

verjaardag-enquete-1

 

Met wie vier jij je verjaardag het liefste?

verjaardagonderzoek-3

76% wil zijn verjaardag vieren met een klein groepje intimi, of alleen met gezin en/of met wat vrienden erbij

Wat betekent verjaren voor jou?

verjaardagsonderzoek-4

Mede door het invullen van deze mini verjaardag enquete heb ik in ieder geval een mooie dag beleefd. Bedankt daarvoor!

Jeugdvoorbeeld niet blij…

Jeugdvoorbeeld niet blij…

Afgelopen woensdag was ik bij de WK kwalificatiewedstrijd Nederland – Polen. Bondscoach bij de Polen is Talant Duschebajew, meervoudig beste handballer van de wereld. Ik ging even terug in de tijd, want toen ik nog een klein jongetje was, bekeek ik vaak beelden van hem. Hij heeft namelijk een aantal schotworpen in het handbal uitgevonden en maakte daar bijna wetenschap van. Ook was hij tactisch meesterlijk. Ik probeerde dat na te doen, en sommige mensen noemden me mede daarom Knikkie Dickie.

Nu was Talant dus in Nederland en als kersverse coach heeft hij een aantal weken geleden de Champions League gewonnen. Dus als coach kan hij er ook wat van. Hij moest echter het onderspit delven tegen Nederland, dat verrassend met 1 punt verschil (25-24) won. Dit is overigens nog nooit gebeurd, dus een unieke prestatie. Echter, Polen en dus Talant plaatsten zich voor de WK later dit jaar (en NL niet), en Polen gaat ook naar de Olympische Spelen.

Het kind op de foto

In de coulissen van de hal kwam ik hem onverwachts tegen. Op dat moment was er even twijfel, want moest ik nou als groot kind op de foto. Het kleine kind in mij was wakker genoeg om toch even op de foto te gaan! Het enige jammere is dat Talant niet zo blij was. Helemaal niet blij zelfs vanwege het verlies. En ik achteraf ook niet als ik de foto zo zie. Nog paar jaar dan zie ik er net zo uit als Talant… :)

talant-duschebajew

Bruce 2016. Op zoek naar een nieuwe versie van mezelf

Bruce 2016. Op zoek naar een nieuwe versie van mezelf

Ik kan mensen die Bruce Springsteen gewoon niet leuk vinden best begrijpen. Ik was de 30 al gepasseerd toen ik zijn muziek pas kon begrijpen en echt voelen. Daarvoor vond ik een aantal liedjes wel goed, maar niet bijzonder. Tot het moment dat ik – aangemoedigd door mijn broertje die Bruce van alles wat hij gezien had het meest geweldig vond en een kaartje regelde – hem live mocht aanschouwen. Drie jaar geleden: Goffertpark 2013.

bruce-springsteen-goffertpark

Als eerste keer bezoeker kan een Springsteen show een beetje aandoen als een Amerikaanse over de kop show die soms aandoet als het bezoeken van een soort sekte. Vaste fans weten dat zo’n show nooit te laat begint, maar eerder te vroeg, want Bruce heeft altijd zin en is wars van sterrengedrag. Als dan het ritme van de avond op gang komt en je hart en verstand tegelijkertijd wordt opgepakt, meegenomen, neergesmeten en dan daarna nog diverse keren opnieuw wordt opgepakt en meegenomen, dan ga je snappen waarom al die miljoenen mensen blijven terugkomen bij zijn optredens.

Verbinding met publiek, de wereld en mezelf

Bruce eist connectie met zijn publiek, met de wereld en met jezelf. Hij laat je letterlijk de beste versie van jezelf voelen. Morgen is ie er weer van op het Malieveld in Den Haag. Net als 3 jaar geleden met mijn broertje, maar we gaan nu ook met mijn vader en een van mijn beste buren/vrienden. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de nieuwe versie van mezelf!

bruce-springsteen-uitverkocht-malieveld-2016

Het was nog geen makkie om aan kaarten te komen, maar het is gelukt!

De enige Volendam Olympiër…

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog

Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen

Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Ode aan Tante Aal Ros

Mijn tante Aal Ros hoorde in november dat ze longkanker had en toen nog ongeveer 1,5 jaar zou hebben. Het is veel sneller gegaan, want vandaag is ze al overleden. Ze heeft het grootste gedeelte van haar leven in Oisterwijk gewoond. In onze eerste jaren gingen we altijd op vakantie. Ik weet daar eigenlijk niets meer van, behalve dat als ik mijn Tante Aal of Ome Ros zie of als ik aan ze denk, dat ik dan automatisch aan vakantie en een goed gevoel denk. We hebben daar een hoop beleefd als kleine mannen. Ben dan ook blij dat dat het gevoel en de herinnering is aan mijn tante die blijft.

tante-aal-ros

De foto’s van vakanties uit Oisterwijk bij met tante Aal zeggen genoeg!

 

 

Vandaag zouden we nog met de neven afscheid nemen, maar dat was al te laat. Mijn tante Aal zat drie weken geleden nog op de verjaardag van mijn moeder en toen maakte ze – in de tijd dat er was – nog een normale indruk. Het blijft een gekke gewaarwording als mensen dicht om je heen doodgaan. Ongeneeslijk ziek zijn en binnen een aantal weken/maanden totaal op.

Links Ome Ros, rechts Tante Aal

Links Ome Ros, rechts Tante Aal

 

De herinnering blijft!