Verhaaltje voor het slapen gaan

Verhaaltje voor het slapen gaan

Hoi Sven,

Je wilde vroeger toen je nog een jaar of 4/5 was altijd nog een verhaaltje voor het slapen gaan. Het liefst een verhaaltje op de telefoon via youtube, die jij zelf mocht kiezen. Als het verhaal niet op de telefoon mocht, dan zei jij: dan een verhaaltje uit een boek? En als dat niet kon omdat het al te laat is, dan zei jij: dan een fantasieverhaaltje van jou. (Dat was zeg maar een verhaal wat ik a la minute mocht verzinnen)

En als dat dan ook niet mocht, dan zei je altijd: “OK pa,dan doe ik er wel eentje.” Dat kon ik bijna nooit weigeren, dus werd het alsnog later. Meestal begon je waar ik mijn laatste verhaaltje geeindigd was, maar vanaf daar kon het echt alle kanten op. Je bent een jongetje met ongekende fantasie!

Hier 1 van jouw magische fantasieverhaaltjes…

 

Een laatste proost op het leven van mijn Ome Jan

Een laatste proost op het leven van mijn Ome Jan

Een van de weinige echte vissermannen die ons dorp nog rijk is, is niet meer. Ome ‘Jan Job’ Kes. Het grootste gedeelte van zijn werkende leven heeft hij op zee doorgebracht. Dat heeft hem gevormd en dat liet hij nog altijd dikwijls horen en merken. Ome Jan had ook een stem die door de zee gevormd was. Deze stem kon vaak bulderen (althans, zo heb ik het als heel klein ventje ervaren), maar hij kon ook prachtig zeemansliederen zingen.

Oppassen op een kwajongen

Ome Jan was een man waar ik als kleine jongen een beetje bang voor was, vanwege zijn gestalte en zijn manier van doen en praten. Maar hij had ook iets aandoenlijks en liefs, en hij kon lachen alsof het een klein ventje was die kattekwaad uithaalde. Die lach ga ik nooit meer vergeten. Ik denk ook dat hij het daarom prachtig vond om op onze kwajongen Sven op te passen, toen die rond de 2, 3 jaar oud was. En oude en een jonge bengel. Ondanks de broze gezondheid van zowel mijn oom als tante was het nooit een probleem om Sven daar een paar uurtjes te brengen. En Sven was lang niet de enige die deels opgegroeid is aan de Plutostraat.

Glasaal Volendam

De laatste jaren hadden wij vooral een band doordat ik me bezig hield met een project: Glasaal Volendam. Ome Jan is er namelijk als echte visserman altijd van overtuigd geweest dat het NOOIT zou gaan lukken. ‘Die beestjes zijn niet te kweken.’ Ik kreeg dan altijd het laatste nieuws uit ‘Visserijnieuws’ om mijn oren geslingerd en vond het prachtig om er tegen in te gaan en een stuk van zijn passie te delen.

Omdat ik ook best wel eigenwijs ben, zei ik steevast dat hij het nog mee zou gaan maken dat het zou lukken. Ik kon het dan ook niet afwachten om te mogen vertellen dat we vorig jaar duizenden larven hadden en dat deze ook gegeten hadden. Helaas zal hij het echte werk dat nog moet komen nooit meer mee mogen maken. Ik zal echter nog meer mijn steentje bijdragen dat ik zijn ongelijk kan bewijzen, ter ere van hem en die andere vissermannen die zo hard gewerkt hebben.

Sinterklaasintocht

Ik herinner me talloze sinterklaasintochten, die we volgens mij vanaf mijn geboorteuur in de Plutostraat aanschouwden, omdat de Sint en zijn Pieten daar langskwamen. De laatste was vandaag exact 2 weken geleden. Ik zat per toeval volgens mij voor het eerst in mijn leven naast mijn Ome Jan. Hij was opvallend relaxed en maakte de hele avond grappen en grollen. Ik heb die avond – hoe kort hij ook duurde – echt genoten van hem. Iedereen nam wijn, terwijl Ome Jan van mijn Tante Thea 3 kratten bier moest halen. Niemand nam oliebollen, want die hadden ze al gehad, terwijl Ome Jan 20 oliebollen had gehaald in opdracht van mijn tante Thea. En ze hadden ook nog een paar koude en warme happen ‘die er snel doorheen moesten’ voordat iedereen weer was was. Ook omdat ze beiden naar Wenen gingen de dag erna. Dat moest de visite diverse keren horen die avond, wat er allemaal wel niet op zou gaan.

Ik heb samen met hem als enige bier genomen – terwijl ik liever wijn heb – en terwijl deze zin eruit rolt achter mijn computer, voelt dat nu als een laatste proost op het leven van Ome Jan Job.

jan-job-kes
The Boss en the Real Boss

The Boss en the Real Boss

Zondag is het vaderdag. Voor mij kwam ie iets vroeger dit jaar, want mijn vrouw heeft haar jaarlijks drukste weekend van het jaar (NK Turnen Ahoy). Dus donderdagochtend was het verrassenderwijs al zover. Ik kreeg een shirt met ‘The Boss’ erop. Ik kreeg echter nog een shirtje, in een kleiner maatje van mijn zoon (5). Daar stond op: The Real Boss. En gelijk hebben ze. Het shirt deed mij echter denken aan een jaar geleden, toen de echte BOSS van de BOSS-en in Nederland was.

This Hard Land

Een jaar geleden liep ik samen met mijn vader en mijn broer en nog een aantal vrienden door een bos terwijl The Bos Bruce Springsteen zijn 4e en laatste toegift deed. In het bos viel het licht van de podia als een deken neer op de takken midden in de nacht. Met op de achtergrond dit lied een haast mystieke ervaring. Het mooie was dat ik het lied in deze live uitvoering niet eens kende. Als ik alleen ben – erg soms als de real boss slaapt en ik echt geen andere dingen kan bedenken, en mijn vrouw is in AHOY – dan krijg ik de behoefte om dit liedje aan te zetten.

The older you get, the more it means

Bruce spreekt deze woorden uit aan het begin van het liedje als hij een aantal mensen bedankt. Nu ik een aantal Vaderdagen heb meegemaakt, kan ik niets anders concluderen: The older you get, the more it means.

Dus pa, deze post is voor jou! (ik weet dat je hem leest, maar je krijgt alleen zondag geen shirt met The Boss erop haha)

Om te besluiten met de echte boss, die dit ongekend mooie liedje afsluit met deze woorden:

…and in the morning we’ll make a plan.

If you can’t make it, stay hard, stay hungry, stay alive if you can, and me my in the dream of this Hard Land.

 

Op naar morgenochtend!

Uniek: drie vriendinnetjes winnen 1e wedstrijd

Uniek: drie vriendinnetjes winnen 1e wedstrijd

Afgelopen weekend wonnen 3 vriendinnetjes Yara Karregat, Demi Veerman en Tess Tuip, hun allereerste wedstrijdje als turnsters van St. Mauritius Volendam. Geen Nederlands Kampioenschap of mega belangrijke wedstrijd, maar de Opmeercup 2017 bij K&V Opmeer als Pre-Instappers, nog voordat ze aan officiële KNGU wedstrijden mee gaan doen.

V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.

V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.

Besef komt over 10 jaar

Jammer dat ze nu nog niet kunnen beseffen hoe bijzonder dit moment was om dit als vriendinnen te mogen beleven. Jammer dat ze nu het onschuldige van het kind zijn langzaam verliezen en ‘alles goed is zoals het is’, naar … leren omgaan met winst en verlies en leren omgaan met verschil in talent en kwaliteit. Dit is waarschijnlijk ook de enige keer dat ze als vriendinnen samen op een podium staan daar 2 van de 3 naar een andere club gaan en de ander goed is in nog veel meer sporten.

En daarom vooral een fantastische foto die een speciaal plekje verdiend in hun verdere leven!

De enige Volendam Olympiër…

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

De paus

De paus

Die paus is toch anders dan anders. Het lijkt wellicht niet zo elke dag, maar voor Roomse begrippen is er best een revolutie aan de gang. Regelmatig doet deze paus opmerkelijke dingen. En deze week ging deze boodschap van hem door de facebook-ether:

de-paus

Weekje kerk – het begint op marketing te lijken!

Weekje kerk – het begint op marketing te lijken!

De kerk! Met Pasen was ik – vanwege de pasenviering van de Zuidwester – weer eens in de kerk. Daarna heb ik collectie gelopen voor de vastenactie/Pater Klaas Schilder en deze week kreeg ik een persoonlijke brief van onze pastoor. Over het storten van geld voor de kerkbalans. Geachte parochiaan, onze RK parochie heeft u aangeschreven voor een bijdrage. Veel parochianen hebben inmiddels al gereageerd, maar u nog niet. Uw jaarlijkse bijdrage kunt u op de volgende manieren doen: A t/m D. Door uw kerklidnummer weten we in het vervolg of u ons heeft gemachtigd uw bijdrage automatisch af te schrijven of dat u uw bijdrage heeft overgemaakt. Hoogachtend, De Pastoor…

De kerk heeft een plan nodig! http://www.gewooneennormaledag.nl/toekomst-kerk/

Print je eigen huis met een 3D printer

Print je eigen huis met een 3D printer

3d printers gaan de wereld veranderen. Designers hebben de toekomst, want wat zij maken kun je straks printen. Per 1 stuk, uniek, op maat gemaakt voor jou. Dat de ontwikkelingen snel gaan en niet iedereen dat beseft is opmerkelijk. Er zijn al allerlei producten zoals lampen, pasfoto’s/beelden in 3D en nog veel meer geprint. Deze vond ik wel opmerkelijk ver gaan: een mega 3D printer die een compleet huis heeft geprint.

De afgelopen week was ik bij een Wake Up Call van trendwatcher Jorus Everaerd. Hij gaf een lezing in Purmervalley over de grootste (technologische) ontwikkelingen en de gevolgen hiervan voor mensen, bedrijven en maatschappij. Klik hier voor een verslag.

 

3d-printer-huis

 

 

 

 

09-10-13 een legendarische dag

09-10-13 een legendarische dag

Woensdag 9 oktober is voor de fanatiekste supporters van SC Magdeburg letterlijk, figuurlijk EN lichamelijk een legendarische dag geworden. SC Magdeburg, de handbalclub van Gerrie Eijlers, speelde namelijk voor bijna 7.000 uitzinnige toeschouwers, een fantastische wedstrijd tegen de grote kampioen van Duitsland en al jaren een van de beste clubs van de wereld: THW Kiel. Kiel had de eerste 8 wedstrijden gewonnen en moest nu uit tegen Magdeburg, waar Gerrie in de basis startte i het doel. Magdeburg miste 6 belangrijke spelers vanwege blessures en spelers en toeschouwers geloofden dan ook niet in een goede afloop.

 

SC Magdeburg – THW Kiel 34-31

De eindstand zegt natuurlijk genoeg. De hele wedstrijd had Magdeburg verrassend een lichte voorsprong. Even leek het alsof Kiel 5 minuten voor tijd langszij kwam, maar onverbitterlijk nam de Oost-Duitse club afstand en zorgde voor de eerste nederlaag van Kiel in lange tijd. De hele wedstrijd werd al gespeeld in een fantastische ambiance maar tegen het einde werd er veelvuldig ‘Oh was ist das schon’ gezongen. Bekijk ook de video. De dag erna kreeg ik deze foto toegestuurd. Supporters die de eindstand hebben op hun lichaam hebben vereeuwigd, het moet niet gekker worden. Het zegt wel iets over de handbalcultuur in Duitsland, die zeker mee kan met de voetbalcultuur hier in Nederland.

SC Magdeburg vs THW Kiel 9-10-13 eindstand 34-31

SC Magdeburg vs THW Kiel 9-10-13 eindstand 34-31

 

Op bezoek bij Gerrie Eijlers

We zijn al vrienden vanaf heel jong. Ger ging begin 20 op avontuur naar Duitsland en zit daar nog steeds. Ik heb met een aantal jaren geleden voorgenomen om in ieder geval 1x per jaar even op bezoek te willen. De laatste jaren lukt dat gelukkig ook, waar ik erg dankbaar voor ben. Fantastisch om te zien hoe 2 hollanders (naast Gerrie speelt Fabian van Olphen ook bij Magdeburg) het helemaal gemaakt hebben als profhandballer.