Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Op 31 december is het altijd tijd voor goede voornemens en normaal kan er bij mij best wat geks tussen zitten, zeker na de nodige alcohol. Dit jaar ook: ik vond het wel een idee om eens mee te doen aan een triathlon. Al een tijd op zoek naar een nieuwe sport, maar kon het niet echt vinden na jaren de meest dynamische en intelligente team sport te doen die er bestaat :). De variatie in verschillende sporten sprak me aan. Niet te lang 1 ding doen, maar 3 verschillende dingen! Mijn goede voornemens worden altijd – heel attent – direct opgeschreven door goede vriend Peter Karregat, die dan op de meest onverwachte momenten me kan herinneren aan deze…

Triathlon van Noordwijkerhout en Volendammers

Peter is al jaren fanatiek marathon-man en hij zou dan ook wel mee doen. Om dat kracht bij te zetten stuurde hij me op 1 januari een mail met daarin alleen nog de bevestiging van deelname aan de Triathlon van Noordwijkerhout. Ik was nog in een nieuwjaarsroes en dacht: waarom niet, en maakte de inschrijving definitief, niet wetende wat me te wachten stond. Al snel kwam daar verandering in. Peter stuurde de uitslag van 2016 en tot mijn stomme verbazing stonden er van de 70 deelnemers meer dan 10 man uit Volendam! Met namen en tijden die mij niet direct iets zeiden…

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Mijn triathlon CV

Ik heb mijn laatste handbalwedstrijd gespeeld op mijn 27e, dus mijn laatste serieuze sportactiviteit is alweer behoorlijk wat jaren terug. Mijn laatste zwemprestatie was mijn B-diploma, dus eigenlijk nooit serieus borstcrawl geoefend. Verder nog nooit op een racefiets gezeten. Lopen komt dan het dichtste in de buurt van wat ik wel kan/kon/ken. Dus ik besloot om maar te starten met zwemmen.

Water World

Half januari sloop ik Zwembad de Waterdam in voor mijn 1e keer zwemmen. Ik was bewust erg vroeg heen gegaan om 7 uur, in in de hoop dat niemand mij zou ontdekken. Toen ik echter uit de kleedkamer kwam, zag ik alle banen vol met zwemmers. Alsof hun leven ervan af hing, gingen ze achter elkaar door, en het leek wel zonder dat ze ademhaalden… Oke, niet laten ontmoedigen, we moeten aan de bak. Na een baantje heen en terug borstcrawl moet ik ff bijkomen, kan echt niet door. Hoe kan het dat anderen gewoon doorgaan? Dat vragen we maar direct even aan wat specialisten hoe die dat doen. Gelijk vliegen de tips me om de oren. Blijkt dat dat zwemmen erg technisch is… en gewoon veel oefenen. “Als je minimaal 3 keer per week komt, wordt het snel beter hoor”, zegt ene Jan Bommie (ik heb de namen in dit stuk in verband met privacy even afgedekt met bijnamen), 1 van de mysterieuze namen op de uitslag van vorig jaar. Hij zwemt al enige jaren (dat wist ik dus ook niet) en hij zwemt HARD…

De Vikingen met hun carbon fietsen...

De Vikingen met hun carbon fietsen…

Na een week of zes 2 keer en soms zelfs 3x zwemmen merk ik toch wel veel vooruitgang. Dat is leuk, en het is lekker, want het duurt niet zo lang en begin heerlijk fit aan mijn werk. Ik kan inmiddels tot mijn eigen verbazing 40 banen of zelfs meer (nog met enige rust tussendoor) achter elkaar zwemmen. Nog steeds komen zwemmers mij voorbij stuiven, maar een aantal kan ik inmiddels bijhouden (zegt ie trots). Maar ik moet ook nog leren racefietsen…

Dirk op de fiets

Ik heb echter geen fiets en ook geen zin om er 1 van een paar duizend te kopen, terwijl ik nog niet weet of ik er nog wel mee doorga na 2 juli, D-Day. Opeens blijkt mijn neef Nico Mittes er 1 te hebben en die doet er vrijwel niets mee. Op die fiets mag ik het leren. De eerste keer is nooit lekker zeggen ze, maar dit is bij mij zeker het geval. Ik kom er (na zo’n 20 km toen ik het wel had gehad) achter dat ik mijn fietsbroek (met zo’n lap erin) VERKEERD OM aan heb. Vond het al niet lekker zitten. Verder moet ik erg wennen aan het vastmaken van die raceschoenen, vooral als je stil komt te staan onverwachts. Op een dag durf ik het aan om met Peter K. te gaan fietsen. Hij heeft vorig jaar maar 15 keer gefietst vertelt hij, dus is ook niet zo goed zegt hij. Een uur later smeek ik of we stoppen. Ik heb het grootste gedeelte van de rit achter zijn rug gefietst, wat trouwens wel de helft scheelt… Maar langer dan 40 km zit er nog niet in.

Strava en Garmin mijn nieuwe Google en Facebook

Ondertussen heb ik wel een Strava account. Strava is zeg maar je sportieve zelfmoord, want ineens ontdek je dat iedereen fanatieker, sneller en vooral gekker is. Bij Strava voeg je echter oude en nieuwe vrienden toe, die je ook wat gunt. Ik blijf het na maanden nog steeds gek vinden om je eigen prestatie direct te delen en dan gaan daar mensen direct iets van vinden. En vice versa. Om mijn tijden erin te krijgen, moet ik mijn telefoon meenemen tijdens het lopen en fietsen, want ik heb eerst nog geen Garmin-klokkie. Na een paar maanden is het toch zover: ik ook aan een Garmin, het is een Forerunner, die ook je zwemmeters kan registreren, zowel in open water als in het zwembad. Ook – daar kom ik later achter – is het een halve smartwatch met allerlei notificaties, dus ook handig tijdens mijn ‘normale’ leven.

The Special One. Peter K. alias Haile gebrselassie

The Special One. Peter K. alias Haile Gebrselassie, die won in een toptijd van 2 uur, 16 minuten.

De beruchte Noordwijkerhout Triathlon Whatsapp groep

Ik ben ook inmiddels toegevoegd aan de Volendamse triathlon WhatsApp groep. In deze WhatsApp groep zitten echter mijn TEGENSTANDERS en ik kom erachter dat ze stuk voor stuk nog gekker zijn. Ook gekker dan ik ooit was in mijn topsportjaren. Al jarenlang, systematisch, zijn ze afgericht op fietsen, zwemmen, lopen… Sommige legendarische namen , die een soort mythisch sportgevoel oproepen, zitten gewoon in deze app! Jan S. kan met 1 appie zorgen voor een dagenlange discussie die honderden reacties ontlokt. En elke dag is er wel iemand die weer iets bovennormaal gepresteerd heeft…

Sprint Triathlon ter voorbereiding

D-Day nadert. Peter K. stuurt me donderdag een appie. Of ik op zondag ook mee wil doen aan een sprint triathlon, ff oefenen. De halve afstand van een kwart, dat is op zich een goed idee. En dan kunnen we eens zien hoe dat nou allemaal gaat. Achteraf zeker goed om dat te doen, want mijn fiets werd afgekeurd, mijn helm had ik eigenlijk altijd al verkeerd op en ik heb geen mega makkelijk om te wisselen band waar mijn startnummer aan vast zit. Ook is het zwemmen 750 meter (en niet 500) plus in OPEN WATER. Het wordt meer schoolslag dan borstcrawl, wat is dat zwaar, achter elkaar door zwemmen. Ik geniet echter wel van het geheel en kom met een lach – maar wel met pijn op gekke plekken – over de finish.

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Nu het echt dichterbij komt, slaat de app-groep echt op hol. De toto’s met mogelijk uitslagen wordt meerdere keren bijgewerkt. Daar wordt al duidelijk dat ik het van de Volendammers niet best ga afbrengen. De meeste namen uit de app duiken elke dag weer op in STRAVA. Jan P. fietst standaard 120 km fluitend op MAANDAG. John S. doet om de 2 dagen een hele kwart triathlon. Plus ik zie dat Martin J., Niels J., Jan S., Nick & Simon eigenlijk allemaal harder dan 35 km per uur fietsen gemiddeld. Mijn eigen tijden blijven een beetje schommelen rond hetzelfde, alleen met lopen lukt het me een keer om onder de 46 minuten de 10 km te lopen, waar ik zowaar wat meer KUDO’S voor krijg dan normaal. Ik voel me ook fitter en fitter worden en ik sport zeker 3/4 dagen (los van wat buitenlandse werkzaamheden) per week! En dan is het toch plotseling 2 juli…

Geen monsters maar Vikingen

’s Ochtends deel ik nog wat appjes uit met een goede vriend die me succes wenst. Ik zeg dat ik met alleen maar ‘baisten’ en ‘monsters’ op pad ben. Hij antwoord: “Monsters moet spieren mee slepen en gewicht mee slepen. Je moet in je hoofd een Viking zijn, das belangrijk.” Ik vind dat een mooie om mee te nemen de dag in. Verder heb ik maar 1 tegenstander en dat ben ik zelf. En ik wil ervan genieten, want ik heb nu al zin in meer. Eerst maar eens alles uitzwemmen, uitfietsen en uitzwemmen.

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij... (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij… (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Het zwembad en 1e wissel kom ik vrijwel gelijk uit het bad met Peter K. en Jan S., maar bij de eerste honderd meter rijden die met de snelheid van het licht bij mij weg. En dan blijft het gevecht tegen mezelf over. Fietsen gaat voor mijn gevoel lekker al is het niet echt denderend snel. Bij het lopen moeten we nog 4 rondes en in ronde 2 en 3 moet ik wat mentale hordes overwinnen. Mijn broer Tom en Yalou staan echter samen met mijn zoon Sven aan de kant om me aan te moedigen en ik kom zowaar 1 van de Volendammers in de laatste ronde tegen. Met een eindtijd van 2 uur en 31 minuten besluit ik mijn eerste triathlon. En ik heb ervan genoten, dus het wordt hopelijk niet mijn laatste. De aanstichter van dit alles Peter K. maakt een onwaarschijnlijk snelle tijd van 2 uur 16 minuten, mede door een fabelachtige loop van 43 minuten over 10 km, en hij wint daarmee in ieder geval de ‘Volendamse broederstrijd’.

Alle Vikingen op een rijtje

Alle Vikingen op een rijtje

Inmiddels zijn we een aantal dagen verder, en ben ik nog altijd trots lid van de App groep, en voel mezelf een monster en een Viking! Nico Smit, bedankt voor de leenfiets, ik ga er nu zelf eentje kopen! Allemaal voor de support en gezelligheid in de whatsapp groep. Ik blijf er nog ff in. Op naar meer!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog

Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen

Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Klassefoto | Class of 2014

Klassefoto | Class of 2014

Op de plaats waar vele Purmerenders naar school gingen, is een nieuw soort school herrezen. Een school voor online en new media, waar bedrijven die gelieerd zijn aan online innovatie hun intrek hebben genomen. Met respect voor het oude, maar wel het pand helemaal vernieuwend. Ik ben er trots op met ons team deel uit te maken van deze nieuwe school. We vonden het bij de opening dan ook tijd voor een ouderwetse klassefoto.

De klas van 2014!

klassefoto

Geloof in tweede leven kerkgebouwen

Geloof in tweede leven kerkgebouwen

Sinds mijn blogpost over een marketingplan voor de kerk heb ik bij toeval een aantal mensen ontmoet die enthousiast reageerden op wat ideetjes. Eèn van de stukken die ik tegenkwam is het onderstaande stuk, geschreven door Ton de Kort, hoofdredacteur van het vakblad Facilitair Gebouwbeheer. Deze blogpost is dan ook mede geschreven vanuit Facilitair Gebouwbeheer oogpunt en heeft daar natuurlijk diverse raakvlakken.

Taskforce Toekomst Kerkgebouwen

In de blogpost wordt ook een Task Force Kerkgebouwen genoemd, die als missie heeft:

* Wij willen de massale vernietiging van kerkgebouwen in Nederland een halt toe roepen en deze gebouwen weer tot een levend deel van de samenleving maken;
* Wij zijn verbonden in de overtuiging dat er altijd een betere oplossing dan sloop is te vinden en we hopen op meer kennis, passie en visie in de maatschappij met betrekking tot de belangrijke rol van kerkgebouwen;
* Kerkgebouwen en kloosters moeten bij voorkeur een bezielende, sociale en culturele functie hebben of behouden, en (weer) een rol vervullen in de versterking van de sociale samenhang in steden, wijken en dorpen.

Ton de Kort in Facilitair Gebouwbeheer

Steeds meer kerkgebouwen komen leeg te staan. Daarmee ontstaat een probleem van formaat. Want: wat moet er gebeuren met deze – veelal monumentale – gebouwen? Een partij die zich hier nadrukkelijk over buigt is de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen. Volgens voorzitter Joyz Frijters is herbestemming de beste oplossing voor leegstaande kerken: ‘Ons uitgangspunt is dat ieder kerkgebouw het waard is om een nieuw leven te krijgen.’

 

Kardinaal Eijk heeft recent publiekelijk gezegd dat de helft van de katholieke kerken in Nederland zijn religieuze functie zal verliezen. Dat betekent alleen in de provincie Noord-Brabant al dat 300 van de 600 kerken op de nominatie staan om gesloten te worden. Er zijn in ons land al wel vaker kerken gesloten, maar nog nooit zovéél in een hele korte tijdspanne. Dat baart de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen grote zorgen. Dit is een vrijwilligersorganisatie, die sinds 2006 actief is. ‘Wij zetten ons in voor het behoud van kerken, vanuit burgerperspectief’, vertelt Joyz Frijters, sinds vorig jaar voorzitter van het zeskoppige gezelschap. ‘We willen kerkgebouwen weer een levend deel van de samenleving maken.’

 

Ze omschrijft de werkwijze van de Taskforce: ‘Onze voelhorens zijn afgestemd op de samenleving. Er wordt vanuit die samenleving contact met ons gezocht. Vaak worden burgers bij een dreigende sluiting van een kerk niet gehoord. Wij horen hun verhaal dan aan en proberen met de betrokken partijen – gemeente, kerkbestuur, de eigenaar van het gebouw – aan tafel te komen. Wij hebben allemaal een netwerk, zicht op het proces ook.’ Zo studeerde Frijters zelf architectuurgeschiedenis. Tijdens haar stage bij de gemeente Breda maakte ze een beleid hoe om te gaan met het religieus erfgoed in de stad. Zo kwam ze in contact met de Taskforce. Die heeft het er maar druk mee, met al die kerken die leeg komen staan.

Bewustwording in en buiten de kerk

Leegstand van kerken is niet iets van gisteren. ‘Dat loopt al heel erg lang’, stelt Frijters. ‘Al rond 1970 werden de eerste kerken gesloten vanwege het teruglopende aantal kerkbezoekers. Toen is er ook veel gesloopt. Er werd in die tijd niet echt nagedacht over andere functies voor leegstaande kerkgebouwen.’ Door de jaren heen is er echter wel een bewustwording gegroeid, zowel bij gemeenten als burgers. ‘Veel mensen wonen graag in de buurt van mooie gebouwen, zoals kerken. De opvattingen zijn verschoven, zeker sinds 2008. Dat was het Jaar van het Religieus Erfgoed. Sindsdien is men zich er breed van bewust dat herbestemming wel de beste oplossing is.’ Vaak werd er echter niet veel verder gekeken dan het eigen dorp, stadsdeel of kerkgebouw. ‘Dat terwijl iedereen eigenlijk dezelfde problemen tegenkwam.’

 

Eén van die problemen is het achterstallig onderhoud, waarmee veel kerken kampen. Frijters: ‘De startkosten zijn dan al hoog, dat je bijvoorbeeld eerst een nieuw dak moet leggen, voordat je iets kunt gaan doen.’ Daarnaast is er een ander probleem, in de beperkingen die eigenaren van kerkgebouwen aan verkoop of herbestemming hangen. ‘Bij de katholieke kerken zijn dat de bisdommen, bij de protestante kerken is de gemeenschap eigenlijk eigenaar van het gebouw. Daar zie je ook dat het kerkgebouw niet heilig is, is men wat toegankelijker. Bij de katholieken is de kerk echt ‘het huis van God’.’ Veel kerkbesturen reageren bovendien pas laat op de dreigende sluiting van hun kerk, die ze vaak al wel langer aan zien komen.

 

Risicodragend vastgoed

De Taskforce signaleert dat eigenaren van kerkgebouwen kritischer en zakelijker naar hun eigendommen zijn gaan kijken. ‘Dat is vanuit hun positie ook nodig, anders teken je je eigen doodvonnis’, zo stelt Frijters. ‘Het is risicodragend vastgoed. Het zakelijk kijken naar kerkgebouwen is alleen een deel van het probleem, niét van de oplossing. Een kerk kan veel meer dan alleen een religieuze functie hebben. Er zijn veel voorbeelden van kerken met nevenfuncties, die het wél goed doen. Veel kerkgebouwen zijn gemeentelijke of rijksmonumenten. Die worden dus minder snel gesloopt.’ Het ergste wat volgens Frijters kan gebeuren, is dat een rijksmonumentale kerk gesloopt wordt. ‘Dan is het hek van de dam, zo vrezen wij.’ Leegstaande kerken zijn in ons land op allerlei manier herbestemd. ‘Er zijn kerken waar appartementen in zijn gemaakt. Dat is geen heel populaire herbestemming’, stelt Frijters. ‘Het gebouw wordt minder toegankelijk, de publieke functie en de ruimtelijkheid verdwijnen. Bij kleinere kerkgebouwen zie je wel eens dat er een tot woonhuis wordt omgebouwd. Kantoorfuncties komen ook wel voor. Vaak wordt een kerk dan een bedrijfsverzamelgebouw. Maar het allerbeste functioneert een voormalig kerkgebouw als multifunctionele accommodatie. Dan loopt de invulling uiteen van commercieel tot cultureel en maatschappelijk. Een bibliotheek met een winkel of galerie erbij bijvoorbeeld. Zo behoud je ook de toegankelijkheid van het gebouw.’ Horeca in een kerk ziet ze minder zitten. ‘Dat kan wel, een restaurant in een kapel bijvoorbeeld, maar iets als een discotheek stuit vaak wel op weerstand. Dat is een functie die in de beleving van mensen ver afstaat van de stilte van een kerkgebouw.’

 

Sloop laatste optie

De Taskforce-voorzitter beseft dat de burgers in de meeste situaties een kerk het allerliefst als kerk zouden behouden. ‘Maar dat lukt niet altijd. Dan kiest men maar voor een gemeenschappelijke functie, met huisartsen of een bibliotheek. Voor de gemeenschappelijke functie is veel draagvlak. Wanneer dat óók niet lukt zijn appartementen een optie, daarná pas sloop. Dat is de laatste, onomkeerbare optie. Jammer genoeg staan kerkeigenaren niet genoeg open voor samenwerking met overheden en burgers. Er staan ook geen rijen met projectontwikkelaars meer te springen om op de locatie van een vrijgekomen kerk een appartement of winkelcentrum te bouwen. Zij hebben minder geld en denken langer na over investeringen.

 

Maar nog steeds bestaat de dreiging van sloop, als de kerk overgaat naar een nieuwe eigenaar, wat ook nog een projectontwikkelaar kan zijn.’ Ze beseft dat niet elke kerk als kerkgebouw door de huidige religieuze eigenaren behouden kan blijven. ‘Dat uitgangspunt is niet realistisch. Maar elke kerk is het waard om je best voor te doen. Wij kunnen prima in beeld brengen wat er allemaal mogelijk is. Er zijn voorbeelden genoeg aan te halen van kerkgebouwen die door een nieuwe functie een nieuw leven hebben gekregen, zowel in kleine dorpjes als in grote steden.’

 

Gevraagd naar enkele voorbeelden van geslaagde herbestemmingen van kerken noemt Frijters de Dominicanenkerk in Maastricht, die nu onderdak biedt aan een grote boekhandel. ‘Die is qua vormgeving heel erg mooi. Daar staan in plaats van banken nu rekken met boeken.’ Ook de St. Gertrudis van Nijvelkerk in Heerle, bij Roosendaal, noemt ze. ‘Daar hebben gemeente, bewoners en woningbouwvereniging de kerk omgebouwd tot een soort gemeenschapshuis. Dat is vrij snel gedaan en op een mooie manier. De Poorten in Tilburg is er ook een. De kerk heeft daar echt een sociale buurtfunctie gekregen.’ Er worden momenteel heel veel kerken gesloten. Dat baart de Taskforce zorgen. ‘Er zijn wel gebouwen waar men met een oplossing bezig is, maar ook gebouwen die helemaal stilliggen.’

Meedenken

Frijters is geen voorstander van lukrake transformaties van leegstaande kerken. ‘Het is beter om eerst te kijken wat de gemeenschap wenst en dan te kijken hoe je dat op een goede manier in het gebouw kunt krijgen. Het is belangrijk dat ook architecten mee aan tafel zitten, en meedenken. Wij streven ernaar om zoveel mogelijk deuren zo lang mogelijk open te houden. Wanneer het nieuws komt dat een kerkgebouw dicht gaat, staan mensen op. Dat gebeurt óók als het gebouw daadwerkelijk dicht gaat. Wanneer een eigenaar van een kerkgebouw er niets mee doet, motiveert dat de partijen ook niet. Er zou meer gecommuniceerd moeten worden. Wij zien uiteraard liever dat een kerk behouden blijft, dan dat die wordt gesloopt. Wanneer je sloopt, is het gebouw voorgoed weg.’

 

Bron: Ton de Kort, overgenomen vanwege de link met het artikel eerder geschreven over een nieuw marketingplan voor de kerk.

Strandhuis IJmuiden kopen

Strandhuis IJmuiden kopen

Ik ga één keer per jaar vissen met mijn maat Gerrie Eijlers bij de pier van Scheveningen, vlakbij het strandhuisje IJmuiden. Vorige week – toen de zon een goede warme straal gaf dacht ik ineens: je zal maar een vakantiehuisje of strandhuisje IJmuiden kopen (of op een andere plek aan zee). Dan ben je altijd dicht bij de zee, dichtbij de duinen.

Strandhuis in IJmuiden kun je nu kopen. Pal aan zee en gezellig met buren. Informeer eens naar de voorwaarden.

Via via kwam ik in contact met mevrouw A.S.M. Heijnen , een vrouw van 81 die graag van dit vakantiehuisje af wil. Het is echter geen gemakkelijke tijd en ze heeft het net te koop gezet. Heb je altijd al een strandhuis willen hebben? Dan kun je dit nu tegen een hele vriendelijke prijs kopen in IJmuiden.

Video van het vakantiehuisje in IJmuiden

Je kunt direct informeren via mij of bekijk onderstaande filmpje dat een mooi beeld geeft van de omgeving van het strandhuis in IJmuiden, je ziet zelfs de zee.

Doelgeleid naar de Dag van de Coach

dag van de coachIn juni was ik bij de Dag van de Coach met als thema Coachzaken. Ik was uitgenodigd door een vriend en ik vind het leuk om dingen te doen die niet direct te maken hebben met wat ik doe, maar wel van waarde kunnen zijn in het totaal. En af en toe eens een dagje uit de dagelijkse beslommeringen geeft me rust en overzicht.

Continue reading “Doelgeleid naar de Dag van de Coach” »

Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’

Op het moment van schrijven (begin augustus) zit ik in het hartje van het Bourgondische leven. Uit Bourgondië komt dit woord Bourgondiërs vandaan. Zittend midden in een serene rust in een kasteel in een tuin met uitzicht op heuvels vol bossen en fantastisch strak onderhouden wijntrossen kan ik nu ook iets voelen bij dat woord. En ook bij de mensen die tot ‘dit slag volk’ behoren. Ik voel ook gelijk dat dit bourgondische jasje me nu eigenlijk niet past. De drukte van mijn dagelijkse bestaan wordt – vergeleken met Bourgondiërs – weinig afgewisseld met puur genieten. Het is dan ook het begin van onze zomervakantie.

Continue reading “Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’” »

Informatiebijeenkomst Volendam Glasaal

volendam glasaalVolendam gaat opnieuw proberen bekend te worden als Palingcity in de wereld. Via Volendam Glasaal B.V. gaan Volendamse ondernemers paling reproduceren. Klinkt high tech en dat is het ook wel. Maar wel op een verantwoorde manier met maar 1 doel: zorgen dat de paling in de toekomst ook blijft leven en waar anders moet dit gebeuren dan in Volendam?

Continue reading “Informatiebijeenkomst Volendam Glasaal” »

Het nut van een weekplanning vooraf bekijken…

De feestdagen vallen dit jaar best raar. Zo is Tweede Paasdag erg laat uitgevallen en zit deze dag erg dicht op Koninginnedag. Dit zorgt voor druk op de werkweek terwijl er juist zoveel leuke dingen spelen. Even vooruitblikken op een week doe ik te weinig merk ik nu. Het zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ik dingen al geregeld heb i.p.v. last minute tegen problemen aanlopen.

Continue reading “Het nut van een weekplanning vooraf bekijken…” »

De topsportmentaliteit van saxofoonfanaat Remy Veerman

remy veerman

Remy Veerman met jazz saxofonist Joe Lavano

In de rubriek ´een nieuwe klant WAUW´ wil ik graag voorstellen: Charlies Muziek van eigenaar Remy Veerman. Deze muziekinstrumentenwinkel in Almere anno saxofoon atelier is al jaren van eigenaar en fanaat Remy Veerman, in een vorig leven topsporter. Wij mogen daar de internetmarketing gaan verzorgen, een hele mooie opdracht. Tijdens het eerste gesprek op weg naar een nieuwe webshop kwamen er ongelofelijke dingen aan het licht. In plaats van een ‘normale’ webshop zal de nieuwe site een belevenis worden voor liefhebbers van saxofoon zodat er een saxcommunity ontstaat. Remy is hierin de hoofdrolspeler.

  Continue reading “De topsportmentaliteit van saxofoonfanaat Remy Veerman” »