Op het moment van schrijven (begin augustus) zit ik in het hartje van het Bourgondische leven. Uit Bourgondië komt dit woord Bourgondiërs vandaan. Zittend midden in een serene rust in een kasteel in een tuin met uitzicht op heuvels vol bossen en fantastisch strak onderhouden wijntrossen kan ik nu ook iets voelen bij dat woord. En ook bij de mensen die tot ‘dit slag volk’ behoren. Ik voel ook gelijk dat dit bourgondische jasje me nu eigenlijk niet past. De drukte van mijn dagelijkse bestaan wordt – vergeleken met Bourgondiërs – weinig afgewisseld met puur genieten. Het is dan ook het begin van onze zomervakantie.

Iedereen ligt al op bed, maar ik wil nog even in dit verslavende gevoel van genieten blijven hangen. Verslaving is namelijk niet alleen het juiste woord. Het is ook angst. Angst voor de stilte en het niets doen: alleen voelen, zien en ruiken/proeven. Mijn god, wat klinkt dit heftig na een paar heerlijke glazen van één van de beste Chateaus uit deze beroemde wijnenstreek.

We zijn slechts 1 dag onderweg met vakantie. Vroeg vertrokken rond middernacht vanwege het mogelijke onheil dat ‘Zwarte Zaterdag’ wordt genoemd. Dit viel echter 100% mee met als gevolg dat we rond 9 uur ’s ochtends in Macon aankomen dichtbij de eindbestemming: een wijnkasteel dat Tussen de Druiven wordt genoemd waar we pas om 14.00 uur terecht kunnen.

Eén echte volle dag in Bourgondië later is genoeg om het werk en alle to-do listen even te vergeten. Ik wil hier wel even in blijven hangen…

No related posts.