Vakantievilla in Spanje, een droom die werkelijkheid werd in april

Vakantievilla in Spanje, een droom die werkelijkheid werd in april

In april zijn we met ons gezin en een bevriend gezin (allebei 2 kids tussen 2 en 5) naar Spanje op vakantie geweest, in het plaatsje Javea, tussen Valencia en Alicante in aan de Spaanse oostkust. We verbleven in een vakantievilla dat perfect paste voor 6-8 personen, zeker met kids. Ik ken Jeroen Faber, de eigenaar van het huis, vanuit mijn zakelijke netwerk en ik wist al een tijd dat hij een vakantiehuis in Spanje had. Ik had al eens wat foto’s gezien en verhalen gehoord dat het erg leuk was in deze regio. En het weer en warmte natuurlijk. Door de ligging net achter bergen is het in april vaak al heerlijk zomerweer met temperaturen tussen 23 en 28 graden, dat hadden wij tenminste.

uitzicht-vistamar

Dit was het uitzicht op Javea vanaf een uitkijkpunt. Ongelofelijk mooi. Eerder regel dan uitzondering dit soort views in dit gebied!

Verwachting en realiteit

Vooraf heb je een verwachting van de villa en het gebied. Wij dachten dat het niet zo super geschikt zou zijn voor jonge kids, maar niets bleek minder waar. Het gebied is eigenlijk een parel. Jeroen was met zijn vrouw speciaal naar Volendam gekomen om alles over het huis en het gebied uit te leggen, met kaarten en veel informatie. Dit was voor ons erg waardevol, maar ook leuk omdat ze echt graag willen dat we een leuke tijd zouden beleven, ook zeker met ons jonge kids.

Javea of Xabia prachtige stad

De stad Javea, waar Vistamar vlakbij ligt, is echt prachtig en onontdekt door toeristen lijkt wel. Navraag leerde dat deze regio erg populair is bij Spanjaarden, bijv. uit Madrid die hier een 2e huis hebben. De kids hebben zich echt uitgeleefd op de prachtige boulevard van Javea en het strand. Een strand zoals je dat graag zou wensen. Genoeg bomen om in de schaduw te zitten, diverse speeltoestelllen voor de kids, om de 50 meter een beachvolleybalveld en wel genoeg mensen, maar weer niet teveel. Leuke winkeltjes en op elke hoek van de straat een heerlijk tapasrestaurant, italiaan/pizzeria of anders…

villa-vistamar

Gezamenlijk eten in de voorruimte in Villa Vistamar

Villa Vistamar

De villa zelf is om van te dromen. Over alles is nagedacht en overal is in voorzien. Een pingpongtafel, een zwembad, diverse speelattributen voor het strand, een bbq, en ga zo maar door. Zelf hou ik ervan om ’s ochtends of ’s avonds even wat aan sport te doen. Dit kon met een aantal gewichten die bij het huis lagen, maar ook door even te gaan hardlopen in en om het huis.

 

Ook in de omgeving is genoeg te doen. Je moet wel de auto in, dat wel, want de wegen zijn best steil af en toe. Wij hebben een aantal dingen ondernomen: dagje Valencia, dagje winkelen in een mega groot winkelcentrum waar de kids een walhalla hebben en de moeders ook J.  Diverse uitkijkplaatsen, verlaten strandjes, lokale marktjes.

Zwembad van Vistamar prima, ook voor jonge kids

Zwembad van Vistamar prima, ook voor jonge kids

 

Voor ons was de periode om te gaan ook nog eens heerlijk. Elke dag een blauwe lucht en niet te warm in april. Voor ons is Vistamar en het gebied zeker een aanrader en we zouden graag nog een keer gaan!

Voor meer informatie over Vistamar, kijk op www.vistamar.nl. Voor recensies over Vistamar, kijk hier bij Zoover.

Van hogepriester en farao naar sultan, koning, imam en president

Van hogepriester en farao naar sultan, koning, imam en president

In Egypte stelt de hoogste leider, van het volk of van het geloof, echt veel meer voor dan bij ons. Dit was 4500 jaar geleden al bij de farao, en nu nog steeds. Het is dan ook opvallend dat de macht die deze mensen hebben vaak geaccepteerd misbruikt wordt. Ik vind dat het hoog tijd is voor weer een farao…

Farao : leider gekozen door Goden

De farao werd niet gekozen door het volk, maar dit was puur erfelijk. De Egyptenaren geloofden dat de farao’s gekozen waren door de goden (en dus was het goed). Na de dood zou een farao een god worden. Gezien de vele schatten en graven van farao’s (die ontzettend veel tijd kostten) stond het volk hier in ieder geval vierkant achter.

Niet gekozen maar macht gepakt : Mohammed Ali van Egypte

Het gebouw van de partij van Mubarak dat tijdens de revolutie in februari 2012 in de brand werd gestoken. Op dit moment de grootste toeristische attractie in Caïro.

Mohammed Ali van Egypte wordt gezien als stichter van het moderne Egypte, en als vader des vaderlands. Hij was echter geen lief ventje. Toen hij – niet zonder geweld – aan de macht was gekomen, nodigde hij zijn grootste tegenstanders – de mamluks – uit, die het land honderden jaren hadden geregeerd. Dit waren zo’n 400 gasten, ter ere van het jubileum van één van zijn zoons, en gebeurde in zijn paleis – nu de grootste moskee van Caïro. Het was echter een valstrik en alle mamluks werden vermoord waardoor Mohammed Ali in één keer van al zijn vijanden af was.

Geschiedenis herhaalt zich

In 1981 herhaalt de geschiedenis zich. Voormalig president vicepresident Mubarak – naar het schijnt – had een soortgelijke valstrik voor de toenmalige president Anwar el Sadat. Dit is ook gewoon op de video vastgelegd:
<iframe width=”420″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/rhu-YgCyPz4″ frameborder=”0″ allowfullscreen></iframe>

 

Vervolgens heeft Mubarak het land bijna 30 jaar geregeerd tot de Egyptische revolutie uitbrak.

Tijd voor een farao

Gaat Egypte ooit veranderen? Dat is nog maar de vraag. Ze hebben zo’n grote lange historie. Toch is de Egyptische revolutie nog meer bijzonder, omdat het volk in opstand durfde te komen voor hun leider. Maar wat nu? Via verkiezingen is er nu een partij aan de macht gekomen, maar er is nog meer geweld en onrust dan voorheen. Ik vind dat het weer tijd wordt voor een farao.

Het eeuwige leven op het eerste papiertje

Het eeuwige leven op het eerste papiertje

Tijdens onze familievakantie in Egypte bezochten we in Caïro het papyrusinstituut, waar we een workshop kregen hoe de oude Egyptenaren van een papyrusplant papier maakten, wat direct ook een verklaring geeft van de naam papier. Ik zal dit op school ongetwijfeld al een keer gehoord hebben, maar dit was al in een achterkamer van mijn hoofd beland. Dit keer maakte het meer indruk. (sorry heer Bleeker (geschiedenisleraar)

Procedure van papyrus plant naar papier

Workshop ‘Hoe maak je van een papyrus plant papier’

Tot dan toe werden de dingen die mensen meemaakten vastgelegd via de zogenaamde hiërogliefen, teksten op steen, vooral over de farao’s op hun graven bijvoorbeeld. Maar de Egyptenaren hebben een nieuwe techniek ontwikkeld die aan de basis staat van papier. Allereerst wordt de schil van de plant verwijderd. De binnenkant wordt in stroken gesneden en met een deegroller plat gemaakt. Dat laten ze even weken in het water en vervolgens worden die stroken bij elkaar gelegd in een lengte-breedte verband. Dit lieten de oude Egyptenaren tussen 2 stenen een aantal dagen liggen en vervolgens had men papyrus.

Key of life voor Sven en Tess van de Pa-rao

Als het een beetje warmer wordt in onze tuin zal ik een steen pakken en hier een hiëroglief voor Sven en Tess van maken. Maar ik kon het niet laten om ook een stuk papyrus mee te nemen met daarop hun naam in het arabisch. Zo zullen zij, en eventuele andere mensen in de toekomst, weten dat ik hun Pa-rao was. De sleutel die ernaast staat, is de Key of Life, ook wel het Ankh-teken genoemd, die voor de Egyptenaren (die dol op symbolen staan) symbool staat voor het eeuwige leven.

Het eeuwige leven

Sven in het arabisch geschreven en zijn Key of Life, dat symbook staat voor het eeuwige leven.

De Egyptische goden dragen dit op afbeeldingen als teken van hun onsterfelijk zijn, de sleutel van het eeuwig geluk; wanneer mensen het dragen wordt daarmee aangegeven dat zij deze wereld voor het hiernamaals hebben geruild. Sven en Tess hebben dus op hun kamer vanaf vandaag het eeuwige leven hangen, op het allereerste papiertje dat er bestaat!

Welvaart of Nietvaart?

Welvaart of Nietvaart?

In 2010 werd er tijdens en na Koninginnedag geprotesteerd door de vuilnismannen van Amsterdam. Grote ophef ontstond en de dagen erna was het in Amsterdam een grote rotzooi. We hebben als land de luxe van een zeer goed georganiseerd apparaat dat zorgt dat openbare ruimtes (en dat zijn er nogal wat) schoon blijven.

Natuurlijk weet ik dat wij één van de landen zijn met de grootste welvaart ter wereld. Maar als je dan in Caïro rondloopt en rondrijdt, val je van de ene verbazing in de andere. Zo reden we kilometerslang langs een kanaal/rivier waar de mensen het afval gewoon ingooien. Er staan wel containers, maar deze zitten overvol en dus valt het afval op een gegeven moment in de sloot. Dit groeit en groeit en is trouwens (dat zag ik later) een soort gewoongoed in Caïro, ik kwam het namelijk overal onderweg tegen (behalve dan in de luxe wijken).

 

Hier vaart ‘ie’ niet

Wat er dan ontstaat heb ik maar even ‘nietvaart’ genoemd als tegenhanger van welvaart. De sloten/kanalen/rivieren zijn namelijk dood. Er vaart niets meer, alleen ratten, dode dieren en andere dingen die ik niet eerder zag. Ondertussen staan er wel mensen met een broodkraampje langs die rivier te verkopen of schieten ze dieren onder een brug met eigen geweer dood om voor hun eigen eten te zorgen. Bij ons zorgen de vakbonden ervoor dat onze vuilnismannen weer aan het werk gaan. In Egypte ligt het allemaal veel ingewikkelder en zijn de puinhopen onoverkombaar.

Wat hebben wij het toch goed.

Na apen

na apenOp vakantie gebeurt een hoop en met een kleintje die langzaam maar ook pijlsnel de wereld verkent, weet je af en toe niet wat je ziet. Daar hoort na apen zeker bij! Helemaal als je grote neef en nicht mee zijn op vakantie. De nicht is natuurlijk een groot voorbeeld en die moet je dan de hele dag na apen.

Continue reading “Na apen” »

Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’

Op het moment van schrijven (begin augustus) zit ik in het hartje van het Bourgondische leven. Uit Bourgondië komt dit woord Bourgondiërs vandaan. Zittend midden in een serene rust in een kasteel in een tuin met uitzicht op heuvels vol bossen en fantastisch strak onderhouden wijntrossen kan ik nu ook iets voelen bij dat woord. En ook bij de mensen die tot ‘dit slag volk’ behoren. Ik voel ook gelijk dat dit bourgondische jasje me nu eigenlijk niet past. De drukte van mijn dagelijkse bestaan wordt – vergeleken met Bourgondiërs – weinig afgewisseld met puur genieten. Het is dan ook het begin van onze zomervakantie.

Continue reading “Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’” »

Laatste werkdag en eerste vakantiedag went niet

Natuurlijk gebeuren er altijd andere dingen dan je gepland had tijdens je laatste werkdag. Net voordat ik op vakantie ga, wil ik het liefst iedereen nog even contacten. Maar dit kan simpelweg niet. Heb dit jaar wel voor het eerst al een aantal dagen van tevoren mijn afwezigheidsmail aangezet en mijn voicemail veranderd. Niet alleen voor anderen, maar vooral ook voor mezelf om de niet ophoudende stroom aan contacten alvast te verminderen. Werk is nooit af, dus dan toch maar inpakken en wegwezen. Dit jaar gaan we richting … Continue reading “Laatste werkdag en eerste vakantiedag went niet” »