Je hebt moederinstinct, maar de laatste 2 weken zijn de ‘papagevoelens’ boven water gekomen. Met de schouder operatie op zich kan ik leven en dat is uit te houden, net als de revalidatie. De 4 weken mitella is wel zwaar irritant. Wat echter het moeilijkste is, is

dat kleine lieve smurfie van 1: Tess

Tess snapt er niks van dat papa haar niet meer kan optillen, spelen, op bed leggen, pamper verschonen etc, etc. En als mijn vriendin dan 3 dagen met trainingsstage gaat, dan kan ze dus niet thuis slapen…

Gister was dat ff wennen zonder 2 vrouwen thuis, maar ook weer niet zo verkeerd om even mijn eigen ding te doen. Vandaag viel het welterusten zeggen en weggaan opvallend zwaarder. Waar mijn vriendin heel veel last heeft voor het weggaan, zijn dit kennelijk mijn papagevoelens!

Donderdag het consultatiebureau bezocht. Tess snapt het allemaal nog niet echt, maar ‘ze’ mogen niet aan haar komen. Dan is de kamer te klein en kijkt ze alsof haar groot onrecht wordt aangedaan. Hier hebben pa en ma weinig last, maar Tess wil wel de hele dag bij je blijven.

Volgende week maar weer eens een dag vrij nemen om lekker te genieten van mijn papagevoelens!

No related posts.