Deze hoort in de categorie ‘Er was eens…’. Er zijn van die mensen die zich hebben verdiept in ‘hoe het vroeger was’. Vaak nieuwsgierig naar hun oerbeginselen, maar ze vertellen met veel respect vertellen over vroeger. Zo’n 2 jaar geleden wees Hein Molenaar me op een gedicht, terwijl hij vertelde over Volendam. Als in een sterk vissersverhaal. Zo’n moment waarop ‘oud en ervaren’ woorden uitspreekt die bij ‘jong’ voor eeuwig blijven plakken. Ik heb dit stuk vorig jaar dan ook dankbaar gebruikt in een presentatie over Volendam (en Innovatie).
Hein Molenaar en Jan de Hartog
Hein Molenaar, die trouwens een voorvechter en instandhouder van Volendamse tradities is, o.a. met zijn inzet voor de Volendammer botters, vertelde dus over dit gedicht alsof het over Volendam ging. Later wist ik echter niet meer dan één zin van het hele stuk. Dus ging via google en wikipedia op zoek naar het gedicht over de mooiste meisjes van de wereld. Dat was blijven hangen… Na een pittige zoektocht kwam ik uit bij onderstaande gedicht van Jan de Hartog:
Alles had in ons dorp zijn beginpunt.
Het was het grootste, mooiste dorp
met de grootste, mooiste botters
van de Zuiderzee.
Het was het dorp met de
sterkste mannen, de liefste meisjes,
de hoogste bomen, de grootste kerk,
het zuiverste geloof in de enig-ware God.
Huizer melkmeisje
Tot mijn verbazing en ook wel teleurstelling ging het niet om Volendam maar om Huizen! Inmiddels heb ik mijn ‘verdriet’ dat dit niet om Volendam ging verwerkt en gaat het voor mij toch over Volendam. Het is maar net hoe je het vertaald! Kan niet wachten om mijn zoon Sven later als ik oud ben dit verhaal te vertellen…
