kermis in volendamAls de zomervakantie afgelopen is doemt het volksfeest weer op waar sommige mensen maandenlang naar uitkeken: de kermis in Volendam. De 4-daagse ‘Volendamse carnaval’, welke al sinds de 18e een traditie is in Volendam, staat garant voor veel feestplezier voor jong en oud. Voor veel Volendamse huishoudens is de kermiscultuur zo sterk ontwikkeld dat alles opzij gaat…

Veel tegenstanders sporten tijdens kermis

Vanuit de handbalvereniging ben ik betrokken bij het technisch beleid. Sinds KRAS/Volendam de weg naar topsport heeft ingeslagen, is er begonnen met een kermisbeleid. Eerst gold dit alleen voor de herenselectie, maar later ook voor de oudere jeugdteams. Het houdt in dat de teams tijdens de kermis 1 of meerdere dagen aan het trainen/spelen zijn en dus niet 4 dagen te kermis kunnen.

De voorbereiding is een periode waarin soms wel 10x per week getraind wordt. Het oordeel of advies van inspanningsfysiologen, sportartsen en eigenlijk iedereen die hierop gestudeerd heeft was dan ook duidelijk: 4 dagen lol op de kermis met de nodige alcoholische versnaperingen gecombineerd met weinig nachtrust zorgt ervoor dat de hele voorbereidingsperiode weggegooide tijd, energie en geld was. Met dit beleid wordt de gedane trainingsarbeid niet teniet gedaan en kan de competitie, die een week later start, fris begonnen worden.

Elk jaar kun je dan wachten op reacties: van spelers en ouders. Dit jaar niet anders. Op woensdagavond mailen drie jongens zich af voor het toernooi van zaterdag en zondag omdat ze moeten werken en hier niet onderuit kunnen. Het toernooi is al enkele weken aangekondigd, dus eigenlijk best vreemd dat ze zo kort van te voren moeten werken. Ik besluit samen met de trainers om een belrondje te doen. Eén van de ouders die ik aan de lijn krijg, reageert met: werk is zijn toekomst en dat vinden wij belangrijker. Hij leert voor horecaondernemer en dus moet hij zondagochtend werken. Natuurlijk onderstreep ik de waarde van werk, want van handbal zul je niet rijk worden. Verder geef ik aan dat dit ver van te voren aangekondigd is en dat we een beleid hebben waarin we graag werken met jongens die graag willen handballen.

Navraag leert dat het rooster van de horecazaak makkelijk te verschuiven is zodat hij ’s middags kan starten en toch met zijn team meekan op zaterdag. Natuurlijk ook gesproken met de jongen zelf en daaruit blijkt dat hij kermis belangrijker vindt dan handballen. Eén dag of 2 dagen minder kermis is geen optie.

Ook een andere jongen geeft na wat doorvragen toe dat hij kermis niet wil missen en daarom niet mee wil. Prima natuurlijk, maar dat betekent wel dat hij een keuze maakt (en los daarvan op dat moment zijn team laat zitten). Ook hier wordt hij gesteund door zijn ouders. De andere kant van de medaille is dat kermis op zich weer een prima middel om te kijken wat jonge talenten echt willen bereiken in de sport!

Voorzitten en voordrinken

Op zondag van kermis ging ik uit met al mijn vrienden. Om een beetje gang te maken houden wij een voorzitje, dwz. we zitten bij iemand thuis en drinken alvast wat alvorens in het kermisgedruis te komen. Dit jaar niet anders dan anders. We mochten dit jaar op visite bij een oom van een vriend en hadden zo een gemêleerd gezelschap van jong en oud. De oom had allerlei verrassende spelletjes bedacht en zo werd de middag ingezet met dobbelen en een soort van hamertje tik. Elk rondje was er één iemand de lul en die moest een glaasje sterke drank drinken.

Nou ben ik zelf niet zo’n fan van sterke drank en al helemaal niet allerlei verschillende soorten drank. Ik gaf dit ook aan, maar ik was een roepende in de woestijn. Natuurlijk doe je dan gewoon mee met de rest. Bovendien: je zit er niet zo vaak in met 12 man. De middag vorderde en na een aantal uur speelden we nog steeds spelletjes en de kleine glaasjes gingen onverminderd door. Ik merkte een onbehaaglijk gevoel dat ik eigenlijk zelf in de stress zat elk rondje of ik er wel of niet in zou zitten. Ik was meer bezig met tellen wie er wanneer de lul was en of ik zelf de ‘straf’  weer ontliep.

Een aantal jongens had de pech dat ze er meerdere keren achter elkaar in zaten. Maar ik vond de kermissfeer op een gegeven moment ook ver te zoeken. Ik zei dan ook tegen de rest of het niet een beter idee was om ermee te stoppen om ‘gewoon’ even te zitten. Even later kwamen de dobbelstenen toch weer voor mijn neus. Ik gaf weer aan dat ik niet meer zo’n zin had en dat ik niet mee deed. Toen sloeg de vlam in de pan en ik kreeg niet de minste commentaren naar mijn hoofd.

Ze deden dit al 30 jaar zo en ik kon niet stoppen. Ik moest gewoon gooien en anders ging ik maar weg. Ik hoorde hier niet thuis. Zelf reageerde ik nu ook fel op deze woorden, want ik zat daar voor mijn kermisplezier. Als ik dit van te voren had geweten, zat ik liever ergens anders… Eind van het liedje besloten wij met de vrienden om de dijk op te gaan zonder onze overige ‘gangmakers’. Toch wel een smetje op een mooie zondag van kermis.

Het blijft dan ook een raar goedje die kermis in Volendam!

No related posts.