Terugblik 2019: 1 jaar Ringen om Volendam

 

Stichting Ringen om Volendam zag op 1 november 2018 het levenslicht. We zijn een vol jaar verder en we maken de balans op nu we het Olympische jaar 2020 zijn ingeknald! Ons grote doel is om topsporters uit de Gemeente Edam/Volendam te helpen hen op de Olympische Spelen te krijgen. Deze rolmodellen kunnen de jeugd inspireren tot grote daden en als voorbeeld dienen met hun verhaal en persoonlijkheid. Als Gemeente hadden we slechts 1 olympiër, Carla Braan. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat we – met al het talent dat in onze Gemeente aanwezig is – door moeten gaan om zo STRUCTUREEL iemand uit onze Gemeente op de Olympische Spelen te krijgen.

6 topsporters uit Edam/Volendam met 1 doel

Wie had er – buiten hun eigen sport of eigen kring – nou gehoord van Merel Conijn, Bart Buikman, Jessica Schilder, Marnix Kolkman, Luc Kroon en Sanna Veerman? Dat zijn nu namelijk de topsporters die het afgelopen jaar structureel ondersteuning hebben gekregen. Los hiervan hebben we ook een aantal niet-Olympische sporters of exceptionele talenten geholpen, denk aan Tijmen van Rossum, de touwtrekker die voor het WK wil gaan, Eddie de Boer die op 15-jarige leeftijd al racers van 20 jaar verslaat. Voor elke sporter is de behoefte anders gebleken. Wij als bestuur dienen de belangen die spelen zo goed mogelijk te behartigen en in te schatten of een sporter echt de kans maakt om de OS te halen.ringen-om-volendam-dirk-tuip

Gouden topsportadviseurs

Het verhaal achter de Stichting heeft een aantal bijzondere mensen aangetrokken die zich ook willen inzetten voor de Stichting en met name voor de sporters. Inmiddels hebben we een team van topsportadviseurs waar menig sportorganisatie jaloers op zal zijn. Jaap de Groot, Eddie Bank, Johan de Wit en Tom Koning hebben allemaal hun sporen ruimschoots verdiend in sport en bestuur/management, en weten als geen ander wat er komt kijken om de echte top te halen. 

Vanuit hen is het fundament ook gelegd voor de toekomst, met Jaap de Groot als leermeester, en Eddie, Johan en Tom als topsportkenners. Een belangrijk basisprincipe, op aangeven van Jaap, geworden dat een aanvraag altijd vanuit de sporter moet komen. HIj of zij is zelf de sleutel tot succes. De meest succesvolle topsporters hebben geleerd keuzes te maken op weg naar hun doel. Daarbij hebben ze steeds beter geleerd wat wel en niet goed voor hen is. 

We hebben gemerkt dat dit voor de sporters niet gemakkelijk is. Waar ze voor de Ringen nauwelijks in staat waren om geld gesponsord te krijgen, is er nu beschikbaarheid, maar wat levert dan de grootste winst op? Het is eigenlijk net als het opstellen van een businesscase. Met een bepaalde support kan ik dit en dat beter doen waardoor ik sneller/harder/verder kom. Zo maar geld geven is er niet bij. Het gaat altijd om een facilitering van kosten.IMG_20191123_130947

Debbie Bont

De weg naar de top is lang en hard. Dat kan Debbie Bont als geen ander beamen. Dit jaar kwam haar absolute hoogtepunt nadat ze met haar team wereldkampioen handbal werd en zich daarmee rechtstreeks plaatste voor Tokyo 2020. Ze moet in de zomer nog geselecteerd worden en ‘heel’ blijven, maar de 2e Olympiër is in aantocht. Al vroeg werd er vanuit Ringen contact met Debbie gezocht, maar als prof zag ze geen directe behoefte in facilitering. Dat maakt ons niet minder trots, sterker: het maakt ons nog trotser, want ze heeft het zelf geflikt. Bij de huldiging als wereldkampioen werd duidelijk wat voor rolmodel Debbie inmiddels al is!

debbie-bont-volendam

Sponsors

Zonder sponsors geen stichting. De sporters zijn de volgende bedrijven dan ook erg dankbaar: KIVO, KBK Bouw, Studioweb, Mercuur bouw, Podobrace, Cafe de Dijk, SearchUser, Hein Koning, JLD International, Focus Engineering, Runderkamp Catering, Nick&Simon, Smit Bokkum, RIJVO, HSB Bouw, Succes, Volare/Kubbinga, Kwakman Afbouw, BodyResults, Van Rein Instituut en Gladiator Sports. Dankzij hun 3-jarige commitment was er direct continuïteit voor langere en kon voor sporters echt het verschil gemaakt worden.

  • Luc woont inmiddels ‘naast zwembad en school’ wat hem ontzettend veel tijd en rust bespaart, waardoor hij optimaal kan herstellen.
  • Sanna heeft een eigen balk waarop normaal gesproken alleen op de (kwalificatie van) Olympische Spelen getraind kan worden, en een super modern apparaat voor herstel. Ook kreeg ze ondersteuning voor en tijdens wedstrijden op mentaal gebied.
  • Merel traint dit jaar met het Regionaal Training Centrum, wat vorig jaar nog niet lukte, mede vanwege de investering die hiermee gepaard gaat.
  • Jessica kreeg een leaseauto om te zien of haar dit veel bespaart. Het is inmiddels duidelijk dat dit gigantische voordelen oplevert, met meer trainingen en betere trainingen en veel meer rust. 
  • Bart kon meedoen aan extra buitenlandse wedstrijden, wat essentieel is om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Ook kon hij vaker trainen in skateparken in Den Bosch en Den Haag vanwege vergoeding van reiskosten.
  • Marnix was pechvogel van het jaar doordat hij zijn enkel brak, maar hij staat op het punt om weer te starten. 

Ik hoop dat we door kunnen richting Parijs 2024! Het zou toch wat zijn als we dan meerdere Olympiërs vertegenwoordigd hebben en met een bus heen kunnen om ze aan te moedigen. 

Tech Trip Amerika

Eerdere bezoeken aan Amerika en Canada maakten me al duidelijk dat ondernemen en een startup laten groeien daar anders gaat dan in ons kleine Nederland. Een tech ondernemer zei toen iets dat me is bij gebleven: jullie in Europa werken niet hard genoeg en denken te klein en durven niet te investeren. Ik was het al een beetje eens, maar na deze week ben ik het helemaal met hem eens.

IMG_20191114_183707

Deze week mocht ik namelijk met een aantal startups uit Nederland mee op Tech Trip naar New York. Een aantal dagen zijn we ‘ondergedoken’ in de cultuur en structuur van een aantal van de beste en meest innovatieve startups van dit moment in ‘Proptech’, oftewel: bouwen, gebouw-/vastgoedmanagement en beheer 4.0. In het vliegtuig op weg naar Las Vegas heb ik even de tijd en rust om de balans op te maken.

Ik ben de afgelopen jaren door SearchUser, FacilityApps en H20 esports gewend geraakt aan het absorberen van nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Maar ik kan van deze trip nog steeds niet opmaken van welk bezoek ik nou het meest onder de indruk ben. Was het ons bezoek aan het hoofdkantoor van WeWork? Hier wist ik al dat data daar alles bepaalt, maar dit gaat veel verder dan ik ooit had kunnen bevroeden. Of was het Shop Architects, waar ze door middel van Virtual Reality en Augmented Reality het bouwen van wat dan ook totaal anders maken? Ik licht deze 2 er even uit, want ik kan nog wel even doorgaan.

Werkweken van 90 uur

Bij meerdere van deze startups hoor en zie ik dat de mensen daar 80 tot 90 uur per week werken. Ik ben eens gaan rekenen, want hoe kom je nou aan 90 uur werken per week?

Stel je start om 8 uur en je werkt tot 8 uur ’s avonds, dan heb je 12 uur te pakken. Als je dit 6 dagen doet, dan kom je op 72 uur. Dat red je dus niet. Dus je moet even lange door ’s avonds. Stel dat je tot 10 uur doorgaat, dan heb je 14 uur te pakken. Doe je dat 6 dagen, dan kom je op 84 uur. Stel dat je 1 avondje wat anders wilt doen (bijvoorbeeld sporten of iets anders sociaals) of je verslaapt je ’s ochtends, dan moet je dus ook op dag 7 nog aan de bak. Ik kan gewoon niet geloven dat mensen dit doen!! Even los van of dit aantal efficient is (ik geloof het niet), maar ze werken dus over het algemeen 200% van een gemiddelde Nederlander.

IMG_20191115_091215 (1)

De enige optie die ik in Nederland zie met alles wat we ook nog willen doen is om vroeger te starten. Stel dat je elke ochtend om 5 uur begint (iets na 4 uur eraf!) en je gaat door tot een uur of 6. Dan kom je op zo’n 12 uur per dag. Je pakt ook nog een paar uurtjes in de avonden en in het weekend, dan kom je in ieder geval boven de 60.

Money en data

Het is ongelofelijk om te horen hoeveel geld ze op hebben gehaald bij investeerders. 8 miljoen in ronde 1, 40 miljoen in ronde 2. Ergens moet dat ook wel, want alleen het kantoor al is een ongekende kostenpost aangezien Manhattan 1 van de duurste plekken ter wereld is om ruimte te huren. De startups die we deze week hebben gezien zitten op de meest ongelofelijke plekken. Een hele kantoorvloer op de 65e verdieping met het allerduurste kantoormeubilair dat er is en elke dag eten en drinken aanwezig (wat wel moet wil je je uren halen). En ze hebben allemaal meerdere vacatures open voor programmeurs, data analisten, marketeers en designers.

De hele cultuur is gericht op het ophalen van veel geld, zo hard en snel mogelijk groeien en nummer 1 worden in de wereld in een bepaalde niche/markt. En dan verkopen voor enkele honderden miljoen of liever meer dan een miljard, of een beursgang. Alle startups die we hebben gezien doen dit AS A SERVICE, oftewel klanten betalen een bedrag per maand/jaar. Alle startups hebben een softwarecomponent. Bij alle startups is gebruik van data essentieel.

De komende dagen bezoek ik de grootste beurs voor schoonmaak professionals in Amerika. Eens kijken of we een stukje van de energie van de New York startups mee kunnen nemen voor the next steps van FacilityApps!

Verhuizen is een beetje doodgaan en opnieuw geboren worden

Een bijzondere dag. We halen ons kantoor leeg en gaan definitief verhuizen. The older you get, the more it means, zou Bruce Springsteen zeggen. Het is niet onze 1e verhuizing, maar het blijft een dubbel gevoel om afscheid te nemen van een plaats waar ik me echt thuis voel. Daar sta ik vandaag graag toch eventjes bij stil. Nog 1x extra vroeg naar kantoor om met muziek aan in stilte te werken, voordat de hectiek van de dag begint.

IMG_20191024_124108

Deze plek op de Wilhelminalaan, in 1 van de oudste panden in Purmerend, blijft uniek. Onze open ruimte met keuken en biljart, de werkplekken erachter en de binnenplaats (die nu verbouwd is). Een kantoor midden in het gezellige centrum, tussen de Koemarkt (voor een visje, broodje of lunch) en het centraal station in. Altijd voldoende (gratis) parkeerplekken voor de deur. Sporten met het team achter het pand. Kerstdiner en events.

Een plek ook waar zoveel mensen herkenning mee hebben omdat ze er naar school (voormalige RSG) gingen. We hebben het omgebouwd tot kantoor en waren de eerste huurders. Het werd door een grote verbouwing echt ons kantoor, nu alweer 6 jaar geleden. Het pand zit inmiddels al een hele tijd vol, alleen onze plek is zo meteen leeg omdat er nog geen huurder is gevonden. Aan de ene kant vind ik dat gek op zo’n A-locatie, maar aan de andere kant ook wel fijn dat er nog geen nieuwe mensen op ‘onze’ plek komen te zitten.

Straks doen we de deur dicht en is de kans groot dat we er niet of nauwelijks meer terugkomen, dat hebben vorige verhuizingen wel geleerd. En nu het leeg is gehaald, is onze ziel er ook gelijk een beetje uit. En dan staat er gewoon ‘alweer’ een punt achter door hoofdstuk.

En start er natuurlijk een nieuw hoofdstuk op een nieuwe plek en zijn we herboren. Born to run, noemde Bruce dat!

De Warmtesteen bestaat 10 jaar!

Onze pa en ma hebben het toch maar mooi geflikt. 10 jaar Warmtesteen, wie had dat gedacht!

Ma wilde wel een winkeltje starten, want ze was zo gek op stenen. Die gekke hobby van haar, wij zijn in menig edelstenenwinkeltje in Noord-Holland geweest. Ze wilde wel starten, maar dan wel 1 middag vanuit huis. Elke keer opbouwen en dan weer afbouwen met enkele tientallen stenen, met onder andere amethist, maansteen, bergkristal en andere edelstenen. Dat vond ze al prachtig. Toen werd er na een aantal weken een webwinkel aan vastgekoppeld en van het een kwam het ander. Nu zijn we gewoon 10 jaar verder.

warmtesteen10-jaar

 

 

 

 

 

 

 

In de tussentijd dat mijn ma dit bedacht en opgezet heeft:

  • kwam onze pa erachter dat hij mensen helpen in de winkel eigenlijk veel leuker vond dat zijn eigen werk;
  • ging onze pa 2 jaar eerder met pensioen dankzij de winkel;
  • is onze pa inmiddels meer in de winkel te vinden dan mijn moeder (want die moet om de 5 minuten even een boodschapje doen);
  • en kwamen er letterlijk duizenden mensen over de (online) vloer in Volendam, zelfs vanuit het buitenland en groeit dat nog steeds elke dag;
  • werd de voorraad stenen tot duizenden gegroeid en is de groothandel zo blij met ze dat ze af en toe hele speciale stukken in de winkel krijgen;
  • houdt onze pa (na 10x uitleggen hoe dat werkt) helemaal in zijn eentje de webshop bij, vult hij hem elke dag aan met nieuwe producten en maakt hij de meest fantastische edelstenen content;

Het is ongelofelijk om af en toe de verhalen te horen uit de winkel. Maar het is des te ongelofelijker dat ze dit met zijn 2-en samen mogen doen in goede gezondheid en dat ze er zoveel plezier in hebben. En dat ze zo dankbaar zijn dat ze letterlijk een steentje mogen bijdragen, omdat mensen dat mooi vinden of omdat ze geloven in de geneeskrachtige werking van edelstenen. Mijn broer en ik hebben al 101 plannen bedacht in de afgelopen 10 jaar om de winkel te laten groeien. Er moet een franchiseformule komen, we gaan naar China om stenen in te kopen, we gaan alistenen.com opzetten om stenen over de hele wereld te verkopen, Tours & Tickets toeristen moeten bij de Warmtesteen voor de deur stoppen. Er moet een stenenboulevard op de dijk komen, etc, etc. Maar mijn vader en moeder zijn gewoon gelukkig in hun winkeltje en het is zo precies goed. Dat doet mij altijd denken aan het verhaal van de man met het vissersbootje:

Een visser zit in zijn bootje te (je raadt het al) vissen
Klein bootje, 1 hengel en de heerlijke rust van het meer
Elke dag zit hij hier in zijn bootje met zijn hengel
En elke dag vangt hij een aantal vissen, die hij en zijn familie ’s avonds opeten
Op een dag komt er een man langs en vraagt de visser wat zijn strategie is
“Ik zit hier elke dag om mijn familie van een avondmaal te voorzien. En wat er over is, gaat naar de buren”

De man vraagt de visser of hij een voorstel mag doen en hij krijgt toestemming
De man stelt voor om de  komende weken de vissen die de man overhoudt te verkopen
Om van dit geld een tweede hengel te kunnen kopen
Met een tweede hengel kun je namelijk veel meer vissen vangen
Deze extra vissen kun je weer verkopen en van het extra geld kun je een tweede boot kopen
Hierdoor kun je nog meer vissen vangen, nog meer verkopen en nog meer hengels kopen
Met deze uitbreiding, kun je andere mensen voor je laten vissen, zodat je zelf meer tijd hebt
“Meer tijd om wat te doen?” Vraagt de visser
“Nou, bijvoorbeeld meer tijd om lekker de hele dag te vissen en van je rust te genieten”

“Beste man, wat denk je dat ik de hele dag aan het doen ben?”

Zeg het maar, wie is er nou gek? Ik hoop dan ook dat ze dit nog jaren in goede gezondheid en met veel plezier mogen doen! Daarna maken Tom en ik er wel een internationaal hotstone.com van. Pa, ma, ik ben super trots op jullie! Hier nog de brief uit 2009, ik kan het toch niet laten!

warmtesteen-edelstenen-2009-2019

My new American Dream na een week Texas

We vliegen de nacht in,
maar door het tijdsverschil
start er keer op keer
opnieuw een zonsondergang.
Uur na uur onderweg
naar een dag
die niet eindigt.

Een onbegrensde dag in
een onbegrensd land
Slapen of rusten is
zonde, want
we zijn op weg naar
Amerika.

I’m nothing but tired zong Bruce
en dat klopt.. De energie
gaat omhoog bij het betreden van
het United States luchtruim.

Het is vanaf nu weer even
gewoon om maximaal groot
te denken, om het
maximum van ons potentieel
te benutten.

Dream Baby Dream
maar dan voor
volwassenen.

En dan dat gevoel!
The American Dream.
Het is er gewoon direct
als ik de eerste Amerikanen
om mij heen
hoor praten.

Alsof ze allemaal
kunnen spreken
zoals Obama.
Snel, positief en aimabel.
En dat Amerikaanse Engels
klinkt ook gewoon lekker.

Ik ben in het land van misschien wel
de allergrootste tegenstellingen.
Waar het normaal is
dat je business spacetravel is,
maar waar de normale autowegen
nog steeds
ontiegenlijk slecht zijn.
Waar er duizenden startups zijn
op het gebied van eten en voeding,
terwijl ze zelf grotendeels alleen maar
veel en ongezond eten.

Ik ben een week in Dallas
Texas geweest en het was
een ervaring voor het leven.

Zoals de uber taxichauffeur zei:
Let’s make a dent in the universe!

1e in Emerce categorie kleine bureaus

De telefoon stond gisteren ineens roodgloeiend. Appjes, berichten op social media. En ik wist niet eens wat er aan de hand was en wat de felicitatie exact inhield moet ik eerlijk bekennen. Dit komt ook omdat ik de laatste maanden veel met de groei van Facility Apps bezig ben. Eerste reactie was dan ook wel nuchter en koeltjes. Ook omdat ik vind dat er altijd een hoop heisa gemaakt rondom verkiezingen en lijstjes. Een hoop uiterlijke schijn. Er zijn genoeg bedrijven die letterlijk een positie kopen op sommige verkiezingen. Maar dit is toch Emerce en echt wel een ‘dingetje’.

Trots

Tweede gevoel was toch vooral trots. We staan er toch maar mooi niet alleen tussen, maar ook bovenaan! Trots op ons bedrijf, ons team, onze klanten, maar zeker ook onze oud-medewerkers en oud-klanten. Deze hebben ervoor gezorgd dat we de afgelopen jaren elk jaar een stapje konden groeien. Ik vind ons met een man of 20 al geen klein bureau meer. En ik vind een erkenning in sterren (we scoorden 5,5 uit de mogelijke 7) nog veel belangrijker dan grootte. Betekent niet dat we niet door willen groeien.

Kampioen blijven

Derde gevoel was ook wel een verantwoordelijkheidsgevoel om deze erkenning waar te maken. Want bovenaan een lijst komen is 1, maar nu bovenaan de lijst blijven. In de sport heb ik gemerkt dat dat nog veel moeilijker is. Al was het gevoel van de eerste keer kampioen worden toch wel de lekkerste! Lees hier meer info over de Emerce top-100 en over ons B2B Marketing Automation bureau.

We zijn dus trots en gaan er even van genieten en dan back to work!

emerce-top-100

Het ritje Volendam – Schiphol van een paar honderd duizend euro

Ergens eind 2017 ontving ik een telefoontje. Aan de andere kant van de lijn iemand uit het buitenland die meer wilde weten over Glasaal Volendam. We begonnen in het Duits maar switchten al snel door naar Engels. Ik had zijn naam niet goed gehoord, er zat een soort ..okic of ..sovic of zoiets in. Deze meneer had al in een aantal startups geïnvesteerd en had Glasaal gevonden via internet. Hij vond ons project erg nuttig en interessant.

Na wat meer verteld te hebben over onze missie en het team, gaf ik aan dat het het beste zou zijn om een keer langs te komen in de faciliteit. Zo kon hij met eigen oren en ogen zien wat we deden. Hij gaf aan dat hij 1x per maand in Amsterdam was en dat we dan wel een keer zouden kunnen afspreken. Op 1 of andere manier had ik zo’n gevoel dat dit wel eens iets kon worden en ik bood hem aan dat ik hem dan wel op Schiphol op zou pikken. Hij zei dat hij later terug zou bellen.

Sms: wat is je naam?

Een week of 2 later ging de telefoon weer en hij gaf aan dat hij de week in Amsterdam kon zijn. Of ik hem daar kon oppikken. Het stomme was dat ik alleen weer zijn naam niet goed had gehoord en het ook niet had gevraagd, dus ik wist het nog steeds niet. Zo kon ik ook het bestuur en het team niet zeggen wie er zou komen. Ik een sms erachteraan gestuurd dat ik zijn naam niet goed gehoord had en of hij nog even zijn achternaam kon spellen. Toen de naam duidelijk was, werd met ook snel duidelijk met wie we te maken hadden. Geeft leiding aan een bedrijf van meer dan 80.000 mensen, spreker op World Economic Forum, heel veel video’s op youtube waarin hij spreker was, etc, etc. OK! Mijn gevoel was nog steeds goed.

General Aviation Terminal

Op de ochtend dat ik hem op ging halen van Schiphol kreeg ik nog een sms waarin hij aangaf dat ik bij de General Aviation Terminal moest zijn. Ik was aan het werk en antwoordde dat ik buiten zou wachten onder het grote dashboard. (Wat ik doe als ik mensen oppik van Schiphol) Toen ik zag dat hij reeds geland was en het duurde even, belde hij me op. Waar ik was. ‘Ik sta onder dat dashboard’. Hij antwoordde: “wacht even, ik geef je mijn chauffeur.” De chauffeur had al snel door dat ik niet op de juiste plek stond en zei dat ik moest wachten waar ik was. Ook gaf hij aan dat de General Aviation Terminal aan de andere kant was, voor mensen met een eigen vliegtuig. Vijf minuten later komt er een mega Mercedes aan rijden. Zo’n grote had ik nog nooit gezien. En jawel, de beste man stapte lachend uit. Ik bood mijn verontschuldigingen aan en gaf lachend aan dat ik niet had verwacht dat hij met zijn eigen vliegtuig zou komen…

general-aviation-terminal-schiphol

Russisch, Engels of Duits

Vervolgens stappen zijn 2 kids en de man zelf bij mij in de auto en gezamenlijk rijden we richting Volendam. Onderweg neemt de man eerst in het Russisch de telefoon op, vervolgens in het Duits en dan nog Engels. Hij stelt alleen maar scherpe vragen en weet eigenlijk al voordat hij een voet in de faciliteit stapt hoe het ervoor staat. Zijn twee jonge kinderen zijn ongekend slim en stellen tijdens de rondleiding ook hele goede vragen. Op het einde van het gesprek komt natuurlijk de grote vraag: of hij gaat investeren. Hij geeft aan dat hij alleen nog maar wil investeren in bedrijven die iets goed doen en een sociaal probleem oplossen. Hij dacht aan een behoorlijk bedrag. De man geeft vervolgens aan dat hij er weer vandoor moet en dat we de komende weken nog even contact moeten houden om de financiële kant af te ronden. De mercedes – met chauffeur – staat alweer te wachten.

Redders van de paling?

We zijn inmiddels een aantal maanden verder en – na behoorlijk wat papierwerk – al het werk is niet voor niets geweest. Ook hebben we het voor elkaar gekregen om een nieuwe subsidie te verkrijgen waardoor we financieel de sterkere ambities voor het komende jaar waar kunnen gaan maken! De idealist in mij gelooft in grote doelen. Eèn van die doelen is Glasaal Volendam. Met een aantal andere Volendammers en een groot aantal investeerders is jaren geleden de uitdaging opgepakt om de paling te redden. Daar is echter veel onderzoek en dus veel geld voor nodig, want het beestje is bijzonder mysterieus. De afgelopen jaren is er ontzettend veel gepresteerd aan de Morseweg in Volendam. Maar we hebben nog zeker een aantal jaren te gaan om de missie te voltooien. Dit jaar willen we opschalen, dus meer geld investeren in apparatuur, in het team en in de faciliteit. Het is ongelofelijk mooi om dit soort ervaringen in de tussentijd mee te mogen maken en geeft me nieuwe energie om door te gaan voor de paling, en voor palingcity 2.0!

Mijn broertje gaat iets totaal anders doen…

IMG_20180203_123147Tom Tuip is mijn broertje. Hij is wel groter en stoerder dan mij al zijn leven lang, maar hij blijft toch mijn broertje, puur omdat hij jonger is. En ik altijd van hem heb gewonnen met tennis. Maar nu gaat Tom iets stoers doen. Al jaren is hij zelfstandig tegelzetter, maar er bleef iets knagen. Hij wil ook nog iets anders met zijn leven. De tijd leerde hem dat hij niet helemaal hoeft te stoppen met wat hij nu doet. Het kan ook parttime!

Tripadvisor in Egmond aan Zee

Allerlei wilde ideeen kwamen al voorbij. Zoveel dat ik langzaam minder aandacht besteedde aan weer een nieuw idee. Totdat hij vorige week ineens zei dat hij iets getekend had. In Egmond aan Zee. Een tent direct aan het strand. Iets met ontbijt/breakfast, lunch, goede koffie en nog wel veel meer dingen die nu nog even niet ter zake doen (dat mag hij straks zelf onthullen). Je zal het wel zien op Tripadvisor in Egmond aan Zee ergens in juni.

Ik ben afgelopen zaterdag met hem meegereden om het te bekijken. Vol energie en levenslust vertelt Tom over zijn plannen. Geen 100 redenen om het niet te doen, nee, hij gaat het gewoon doen en als het niet lukt, dan heeft hij het in ieder geval geprobeerd. Ik vind het geweldig en hopelijk ben ik stoer genoeg om de komende lente en zomer af en toe ‘over’ te komen. Fiets mee of hardloopschoenen en ‘je bent in een andere wereld. De mensen lijken hier veel minder gehaast.’ Aldus mijn kleine broertje!

 

Slechts 31 collectanten voor de Hersenstichting

Ik – en met mij nog 30 andere mensen – liepen deze week collecte voor de Hersenstichting in Volendam. Ik noem dit getal bewust, want bij het inleveren van de bussen bleek dat er slechts bij 25% van de huizen in Volenwaarom-collectant-hersenstichtingdam dit jaar collecte is gelopen door een tekort aan collectanten. Ze zijn niet te vinden of willen niet lopen. Het ‘beste’ excuus – werd door de hoofd collectanten meegedeeld – is dat ze geen tijd hebben. 31 vrijwilligers onder 21.000 mensen.

Heb er deze week nog meerdere keren aan gedacht hoe dit nou kan. Is het iets van de tijd en willen we gewoon per sms bijdragen vanuit de bank? Is een collecte gewoon uit? Als ik kijk naar het aantal keren ‘nee’ dat ik heb gekregen klopt dat niet, want er zat slechts 1 nee bij. Half boos bel ik 2 mensen die me te binnen schieten, de 1 is met pensioen en de ander is al 10 jaar arbeidsongeschikt en doet niks. Die kunnen makkelijk een uurtje helpen denk ik, maar bij allebei krijg ik een nee. ‘Daar ben ik niet geschikt voor.’ Ok, de wereldveranderaar in mij geeft het die avond even op.

Waarom collecte lopen?

Later in de week komt het woord COLLECTE weer terug. Ik ga in gedachten terug in de tijd. Waarom doe ik dit eigenlijk ook alweer? Ik heb niet direct iets met de Hersenstichting, al heb ik inmiddels wel geleerd dat statistisch gezien 1 op de 4 mensen te maken krijgt met een hersenziekte of -aandoening. Ik kom uiteindelijk tot de conclusie dat degene die mij gevraagd hebben de reden is dat ik het doe. Ik heb respect voor die mensen en als ik hen dan kan helpen en ik help daarmee gelijk ook nog andere mensen, dan geeft me dat best een goed gevoel. Of ik echt tijd over heb? Maar ik kan 1 dag wel een uur minder op social media ‘hangen’, want dat doen we allemaal minimaal een uur of meer per dag. Na het uurtje buiten lopen voel ik me trouwens ook lekker opgefrist, want zo veel komen we niet buiten. En ik heb wat quality time met mijn zoon Sven die inmiddels samen met mij zelf langs de deuren gaat met een bus en het geweldig vond dit jaar.

De voorbeelden zijn er bijna elke week wel om ons heen, maar moet dat dan de reden zijn? Door een ongeluk (BMX-er Jelle van Gorkom) of 2 weken terug nog een bijna buurman Edwin Bond, die ineens om het leven kwam op veel te jonge leeftijd, door een hersen- of hartaandoening, dat weet ik niet eens precies. Maar dat maakt ook niet uit. Wellicht helpt dit stukje toch – op een andere manier dan het normale vragen – aan iets meer dan 31 collectanten volgend jaar.

Een laatste proost op het leven van mijn Ome Jan

Een van de weinige echte vissermannen die ons dorp nog rijk is, is niet meer. Ome ‘Jan Job’ Kes. Het grootste gedeelte van zijn werkende leven heeft hij op zee doorgebracht. Dat heeft hem gevormd en dat liet hij nog altijd dikwijls horen en merken. Ome Jan had ook een stem die door de zee gevormd was. Deze stem kon vaak bulderen (althans, zo heb ik het als heel klein ventje ervaren), maar hij kon ook prachtig zeemansliederen zingen.

Oppassen op een kwajongen

Ome Jan was een man waar ik als kleine jongen een beetje bang voor was, vanwege zijn gestalte en zijn manier van doen en praten. Maar hij had ook iets aandoenlijks en liefs, en hij kon lachen alsof het een klein ventje was die kattekwaad uithaalde. Die lach ga ik nooit meer vergeten. Ik denk ook dat hij het daarom prachtig vond om op onze kwajongen Sven op te passen, toen die rond de 2, 3 jaar oud was. En oude en een jonge bengel. Ondanks de broze gezondheid van zowel mijn oom als tante was het nooit een probleem om Sven daar een paar uurtjes te brengen. En Sven was lang niet de enige die deels opgegroeid is aan de Plutostraat.

Glasaal Volendam

De laatste jaren hadden wij vooral een band doordat ik me bezig hield met een project: Glasaal Volendam. Ome Jan is er namelijk als echte visserman altijd van overtuigd geweest dat het NOOIT zou gaan lukken. ‘Die beestjes zijn niet te kweken.’ Ik kreeg dan altijd het laatste nieuws uit ‘Visserijnieuws’ om mijn oren geslingerd en vond het prachtig om er tegen in te gaan en een stuk van zijn passie te delen.

Omdat ik ook best wel eigenwijs ben, zei ik steevast dat hij het nog mee zou gaan maken dat het zou lukken. Ik kon het dan ook niet afwachten om te mogen vertellen dat we vorig jaar duizenden larven hadden en dat deze ook gegeten hadden. Helaas zal hij het echte werk dat nog moet komen nooit meer mee mogen maken. Ik zal echter nog meer mijn steentje bijdragen dat ik zijn ongelijk kan bewijzen, ter ere van hem en die andere vissermannen die zo hard gewerkt hebben.

Sinterklaasintocht

Ik herinner me talloze sinterklaasintochten, die we volgens mij vanaf mijn geboorteuur in de Plutostraat aanschouwden, omdat de Sint en zijn Pieten daar langskwamen. De laatste was vandaag exact 2 weken geleden. Ik zat per toeval volgens mij voor het eerst in mijn leven naast mijn Ome Jan. Hij was opvallend relaxed en maakte de hele avond grappen en grollen. Ik heb die avond – hoe kort hij ook duurde – echt genoten van hem. Iedereen nam wijn, terwijl Ome Jan van mijn Tante Thea 3 kratten bier moest halen. Niemand nam oliebollen, want die hadden ze al gehad, terwijl Ome Jan 20 oliebollen had gehaald in opdracht van mijn tante Thea. En ze hadden ook nog een paar koude en warme happen ‘die er snel doorheen moesten’ voordat iedereen weer was was. Ook omdat ze beiden naar Wenen gingen de dag erna. Dat moest de visite diverse keren horen die avond, wat er allemaal wel niet op zou gaan.

Ik heb samen met hem als enige bier genomen – terwijl ik liever wijn heb – en terwijl deze zin eruit rolt achter mijn computer, voelt dat nu als een laatste proost op het leven van Ome Jan Job.

jan-job-kes

WK Verwachtingen. Succes is geen toeval.

Het WK voor de handbaldames staat voor de deur (start 2 december). Twee jaar geleden had ik het ‘geluk’ dat we last minute op het shirt meekonden, omdat we als SearchUser zijnde iets terug wilden doen voor de prachtige sport die ons zoveel gegeven heeft. We belanden op de zijvoorkant van het shirt, en dat was achteraf gezien het perfecte moment.

Door het ‘plotselinge’ succes was er veel TV (tot behoorlijk wat wedstrijden tot aan de finale aan toe die live uitgezonden werden) en media aandacht (kranten, magazines, etc.). Niet dat het daar ons om te doen was, maar het was een mooie bijvangst, waar we tot op de dag van vandaag trots op zijn. We staan er namelijk nog steeds op, en inmiddels gelukkig ook bij de heren!

gerrie-eijlers-joey-duin

 

Toeval is logisch, maar succes is geen toeval

Toeval is logisch, heeft Johan ooit gezegd. (degene die niet weet wie ik met Johan bedoel, heeft nog geen andere blogs van mij gelezen, sorry daarvoor. Je mag het raden) Succes in de sport is echter geen toeval, zeker niet als het om topniveau gaat. Het is een jarenlange, militaristische, een tot in de puntjes voorbereidde weg met vele dalen, waarbij geluk afgedwongen moet worden. In teamsport is de dynamiek ook nog eens dat het tussen de mensen (staf en speelsters) moet kloppen, waarbij bijvoorbeeld afwezigheid (blessures, zwangerschappen of andere redenen) al ontzettend kunnen zijn.

Handbaldames, voetbaldames en oranje mannen

Ik heb zelf van dichtbij zo’n topperiode mogen meemaken waarin alles klopte. We waren met ons team in Nederland seizoenen lang onklopbaar en alles in het team klopte. Dit was wel op een heel ander niveau dan de handbaldames, voetbaldames of voetbalmannen. (vergelijk het maar even met de voetbal Champions League en het huidige Nederlandse eredivisie niveau). Dit maakt het des te meer bijzonder dat de handbaldames de afgelopen 2 jaar (vanaf het WK) bijna alles gewonnen hebben.

Berichtje van creatieve eindbaas van 100% NL paar jaar geleden
Berichtje van creatieve eindbaas van 100% NL paar jaar geleden

Alleen de echte hoofdprijs ontbreekt nog. En ook hierin zijn het net details die de doorslag geven op hele kleine momenten. In de wedstrijd tegen de Franse dames tijdens het EK in Zweden vorig jaar in de poulefase had de wedstrijd en daarmee het EK zomaar verloren kunnen gaan. Ze wonnen met 1 verschil, terwijl het daar de hele wedstrijd niet naar uitzag. Het werd opnieuw de finale, gevolgd door een 4e plek op de OS (op 1 doelpunt de finale niet gehaald). Toeval? Logisch?

Verwachtingen

De verwachtingen zijn hoog. De underdog positie van vorig jaar is niet meer. In ons (maar zeker ook andere) chauvinistische land vieren we successen, maar als het succes weg is, is alles gelijk doffe ellende. Dit is de smalle piramide die topsport en succes is. Helemaal in de top de glorie, maar even daaronder een doffe teleurstelling. In Volendam is een Nederlands kampioenschap of succes een aantal jaren al lang niet meer vanzelfsprekend. En dan wordt ineens duidelijk hoe moeilijk succes te managen is. Grotere budgetten, meer faciliteiten, aantrekken van spelers en trainers en toch is succes niet te maken.

searchuser-sponsor-handbal

Laten we hopen dat de handbaldames het succes nog even vasthouden de komende jaren met daarbij de echte hoofdprijs! En dat er in de organisatie, op zowel technisch/marketing als organisatorisch vlak, voldoende basis wordt gelegd om toekomstig successen mogelijk te maken, indien het ‘toevallig’ tegenvalt. Wij blijven sowieso trotse sponsor en partner!

Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Op 31 december is het altijd tijd voor goede voornemens en normaal kan er bij mij best wat geks tussen zitten, zeker na de nodige alcohol. Dit jaar ook: ik vond het wel een idee om eens mee te doen aan een triathlon. Al een tijd op zoek naar een nieuwe sport, maar kon het niet echt vinden na jaren de meest dynamische en intelligente team sport te doen die er bestaat :). De variatie in verschillende sporten sprak me aan. Niet te lang 1 ding doen, maar 3 verschillende dingen! Mijn goede voornemens worden altijd – heel attent – direct opgeschreven door goede vriend Peter Karregat, die dan op de meest onverwachte momenten me kan herinneren aan deze…

Triathlon van Noordwijkerhout en Volendammers

Peter is al jaren fanatiek marathon-man en hij zou dan ook wel mee doen. Om dat kracht bij te zetten stuurde hij me op 1 januari een mail met daarin alleen nog de bevestiging van deelname aan de Triathlon van Noordwijkerhout. Ik was nog in een nieuwjaarsroes en dacht: waarom niet, en maakte de inschrijving definitief, niet wetende wat me te wachten stond. Al snel kwam daar verandering in. Peter stuurde de uitslag van 2016 en tot mijn stomme verbazing stonden er van de 70 deelnemers meer dan 10 man uit Volendam! Met namen en tijden die mij niet direct iets zeiden…

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)
Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Mijn triathlon CV

Ik heb mijn laatste handbalwedstrijd gespeeld op mijn 27e, dus mijn laatste serieuze sportactiviteit is alweer behoorlijk wat jaren terug. Mijn laatste zwemprestatie was mijn B-diploma, dus eigenlijk nooit serieus borstcrawl geoefend. Verder nog nooit op een racefiets gezeten. Lopen komt dan het dichtste in de buurt van wat ik wel kan/kon/ken. Dus ik besloot om maar te starten met zwemmen.

Water World

Half januari sloop ik Zwembad de Waterdam in voor mijn 1e keer zwemmen. Ik was bewust erg vroeg heen gegaan om 7 uur, in in de hoop dat niemand mij zou ontdekken. Toen ik echter uit de kleedkamer kwam, zag ik alle banen vol met zwemmers. Alsof hun leven ervan af hing, gingen ze achter elkaar door, en het leek wel zonder dat ze ademhaalden… Oke, niet laten ontmoedigen, we moeten aan de bak. Na een baantje heen en terug borstcrawl moet ik ff bijkomen, kan echt niet door. Hoe kan het dat anderen gewoon doorgaan? Dat vragen we maar direct even aan wat specialisten hoe die dat doen. Gelijk vliegen de tips me om de oren. Blijkt dat dat zwemmen erg technisch is… en gewoon veel oefenen. “Als je minimaal 3 keer per week komt, wordt het snel beter hoor”, zegt ene Jan Bommie (ik heb de namen in dit stuk in verband met privacy even afgedekt met bijnamen), 1 van de mysterieuze namen op de uitslag van vorig jaar. Hij zwemt al enige jaren (dat wist ik dus ook niet) en hij zwemt HARD…

De Vikingen met hun carbon fietsen...
De Vikingen met hun carbon fietsen…

Na een week of zes 2 keer en soms zelfs 3x zwemmen merk ik toch wel veel vooruitgang. Dat is leuk, en het is lekker, want het duurt niet zo lang en begin heerlijk fit aan mijn werk. Ik kan inmiddels tot mijn eigen verbazing 40 banen of zelfs meer (nog met enige rust tussendoor) achter elkaar zwemmen. Nog steeds komen zwemmers mij voorbij stuiven, maar een aantal kan ik inmiddels bijhouden (zegt ie trots). Maar ik moet ook nog leren racefietsen…

Dirk op de fiets

Ik heb echter geen fiets en ook geen zin om er 1 van een paar duizend te kopen, terwijl ik nog niet weet of ik er nog wel mee doorga na 2 juli, D-Day. Opeens blijkt mijn neef Nico Mittes er 1 te hebben en die doet er vrijwel niets mee. Op die fiets mag ik het leren. De eerste keer is nooit lekker zeggen ze, maar dit is bij mij zeker het geval. Ik kom er (na zo’n 20 km toen ik het wel had gehad) achter dat ik mijn fietsbroek (met zo’n lap erin) VERKEERD OM aan heb. Vond het al niet lekker zitten. Verder moet ik erg wennen aan het vastmaken van die raceschoenen, vooral als je stil komt te staan onverwachts. Op een dag durf ik het aan om met Peter K. te gaan fietsen. Hij heeft vorig jaar maar 15 keer gefietst vertelt hij, dus is ook niet zo goed zegt hij. Een uur later smeek ik of we stoppen. Ik heb het grootste gedeelte van de rit achter zijn rug gefietst, wat trouwens wel de helft scheelt… Maar langer dan 40 km zit er nog niet in.

Strava en Garmin mijn nieuwe Google en Facebook

Ondertussen heb ik wel een Strava account. Strava is zeg maar je sportieve zelfmoord, want ineens ontdek je dat iedereen fanatieker, sneller en vooral gekker is. Bij Strava voeg je echter oude en nieuwe vrienden toe, die je ook wat gunt. Ik blijf het na maanden nog steeds gek vinden om je eigen prestatie direct te delen en dan gaan daar mensen direct iets van vinden. En vice versa. Om mijn tijden erin te krijgen, moet ik mijn telefoon meenemen tijdens het lopen en fietsen, want ik heb eerst nog geen Garmin-klokkie. Na een paar maanden is het toch zover: ik ook aan een Garmin, het is een Forerunner, die ook je zwemmeters kan registreren, zowel in open water als in het zwembad. Ook – daar kom ik later achter – is het een halve smartwatch met allerlei notificaties, dus ook handig tijdens mijn ‘normale’ leven.

The Special One. Peter K. alias Haile gebrselassie
The Special One. Peter K. alias Haile Gebrselassie, die won in een toptijd van 2 uur, 16 minuten.

De beruchte Noordwijkerhout Triathlon Whatsapp groep

Ik ben ook inmiddels toegevoegd aan de Volendamse triathlon WhatsApp groep. In deze WhatsApp groep zitten echter mijn TEGENSTANDERS en ik kom erachter dat ze stuk voor stuk nog gekker zijn. Ook gekker dan ik ooit was in mijn topsportjaren. Al jarenlang, systematisch, zijn ze afgericht op fietsen, zwemmen, lopen… Sommige legendarische namen , die een soort mythisch sportgevoel oproepen, zitten gewoon in deze app! Jan S. kan met 1 appie zorgen voor een dagenlange discussie die honderden reacties ontlokt. En elke dag is er wel iemand die weer iets bovennormaal gepresteerd heeft…

Sprint Triathlon ter voorbereiding

D-Day nadert. Peter K. stuurt me donderdag een appie. Of ik op zondag ook mee wil doen aan een sprint triathlon, ff oefenen. De halve afstand van een kwart, dat is op zich een goed idee. En dan kunnen we eens zien hoe dat nou allemaal gaat. Achteraf zeker goed om dat te doen, want mijn fiets werd afgekeurd, mijn helm had ik eigenlijk altijd al verkeerd op en ik heb geen mega makkelijk om te wisselen band waar mijn startnummer aan vast zit. Ook is het zwemmen 750 meter (en niet 500) plus in OPEN WATER. Het wordt meer schoolslag dan borstcrawl, wat is dat zwaar, achter elkaar door zwemmen. Ik geniet echter wel van het geheel en kom met een lach – maar wel met pijn op gekke plekken – over de finish.

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje
Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Nu het echt dichterbij komt, slaat de app-groep echt op hol. De toto’s met mogelijk uitslagen wordt meerdere keren bijgewerkt. Daar wordt al duidelijk dat ik het van de Volendammers niet best ga afbrengen. De meeste namen uit de app duiken elke dag weer op in STRAVA. Jan P. fietst standaard 120 km fluitend op MAANDAG. John S. doet om de 2 dagen een hele kwart triathlon. Plus ik zie dat Martin J., Niels J., Jan S., Nick & Simon eigenlijk allemaal harder dan 35 km per uur fietsen gemiddeld. Mijn eigen tijden blijven een beetje schommelen rond hetzelfde, alleen met lopen lukt het me een keer om onder de 46 minuten de 10 km te lopen, waar ik zowaar wat meer KUDO’S voor krijg dan normaal. Ik voel me ook fitter en fitter worden en ik sport zeker 3/4 dagen (los van wat buitenlandse werkzaamheden) per week! En dan is het toch plotseling 2 juli…

Geen monsters maar Vikingen

’s Ochtends deel ik nog wat appjes uit met een goede vriend die me succes wenst. Ik zeg dat ik met alleen maar ‘baisten’ en ‘monsters’ op pad ben. Hij antwoord: “Monsters moet spieren mee slepen en gewicht mee slepen. Je moet in je hoofd een Viking zijn, das belangrijk.” Ik vind dat een mooie om mee te nemen de dag in. Verder heb ik maar 1 tegenstander en dat ben ik zelf. En ik wil ervan genieten, want ik heb nu al zin in meer. Eerst maar eens alles uitzwemmen, uitfietsen en uitzwemmen.

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij... (ff checken of hij dit heeft gelezen)
Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij… (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Het zwembad en 1e wissel kom ik vrijwel gelijk uit het bad met Peter K. en Jan S., maar bij de eerste honderd meter rijden die met de snelheid van het licht bij mij weg. En dan blijft het gevecht tegen mezelf over. Fietsen gaat voor mijn gevoel lekker al is het niet echt denderend snel. Bij het lopen moeten we nog 4 rondes en in ronde 2 en 3 moet ik wat mentale hordes overwinnen. Mijn broer Tom en Yalou staan echter samen met mijn zoon Sven aan de kant om me aan te moedigen en ik kom zowaar 1 van de Volendammers in de laatste ronde tegen. Met een eindtijd van 2 uur en 31 minuten besluit ik mijn eerste triathlon. En ik heb ervan genoten, dus het wordt hopelijk niet mijn laatste. De aanstichter van dit alles Peter K. maakt een onwaarschijnlijk snelle tijd van 2 uur 16 minuten, mede door een fabelachtige loop van 43 minuten over 10 km, en hij wint daarmee in ieder geval de ‘Volendamse broederstrijd’.

Alle Vikingen op een rijtje
Alle Vikingen op een rijtje

Inmiddels zijn we een aantal dagen verder, en ben ik nog altijd trots lid van de App groep, en voel mezelf een monster en een Viking! Nico Smit, bedankt voor de leenfiets, ik ga er nu zelf eentje kopen! Allemaal voor de support en gezelligheid in de whatsapp groep. Ik blijf er nog ff in. Op naar meer!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog
Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen
Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Klassefoto | Class of 2014

Op de plaats waar vele Purmerenders naar school gingen, is een nieuw soort school herrezen. Een school voor online en new media, waar bedrijven die gelieerd zijn aan online innovatie hun intrek hebben genomen. Met respect voor het oude, maar wel het pand helemaal vernieuwend. Ik ben er trots op met ons team deel uit te maken van deze nieuwe school. We vonden het bij de opening dan ook tijd voor een ouderwetse klassefoto.

De klas van 2014!

klassefoto

Geloof in tweede leven kerkgebouwen

Sinds mijn blogpost over een marketingplan voor de kerk heb ik bij toeval een aantal mensen ontmoet die enthousiast reageerden op wat ideetjes. Eèn van de stukken die ik tegenkwam is het onderstaande stuk, geschreven door Ton de Kort, hoofdredacteur van het vakblad Facilitair Gebouwbeheer. Deze blogpost is dan ook mede geschreven vanuit Facilitair Gebouwbeheer oogpunt en heeft daar natuurlijk diverse raakvlakken.

Taskforce Toekomst Kerkgebouwen

In de blogpost wordt ook een Task Force Kerkgebouwen genoemd, die als missie heeft:

* Wij willen de massale vernietiging van kerkgebouwen in Nederland een halt toe roepen en deze gebouwen weer tot een levend deel van de samenleving maken;
* Wij zijn verbonden in de overtuiging dat er altijd een betere oplossing dan sloop is te vinden en we hopen op meer kennis, passie en visie in de maatschappij met betrekking tot de belangrijke rol van kerkgebouwen;
* Kerkgebouwen en kloosters moeten bij voorkeur een bezielende, sociale en culturele functie hebben of behouden, en (weer) een rol vervullen in de versterking van de sociale samenhang in steden, wijken en dorpen.

Ton de Kort in Facilitair Gebouwbeheer

Steeds meer kerkgebouwen komen leeg te staan. Daarmee ontstaat een probleem van formaat. Want: wat moet er gebeuren met deze – veelal monumentale – gebouwen? Een partij die zich hier nadrukkelijk over buigt is de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen. Volgens voorzitter Joyz Frijters is herbestemming de beste oplossing voor leegstaande kerken: ‘Ons uitgangspunt is dat ieder kerkgebouw het waard is om een nieuw leven te krijgen.’

 

Kardinaal Eijk heeft recent publiekelijk gezegd dat de helft van de katholieke kerken in Nederland zijn religieuze functie zal verliezen. Dat betekent alleen in de provincie Noord-Brabant al dat 300 van de 600 kerken op de nominatie staan om gesloten te worden. Er zijn in ons land al wel vaker kerken gesloten, maar nog nooit zovéél in een hele korte tijdspanne. Dat baart de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen grote zorgen. Dit is een vrijwilligersorganisatie, die sinds 2006 actief is. ‘Wij zetten ons in voor het behoud van kerken, vanuit burgerperspectief’, vertelt Joyz Frijters, sinds vorig jaar voorzitter van het zeskoppige gezelschap. ‘We willen kerkgebouwen weer een levend deel van de samenleving maken.’

 

Ze omschrijft de werkwijze van de Taskforce: ‘Onze voelhorens zijn afgestemd op de samenleving. Er wordt vanuit die samenleving contact met ons gezocht. Vaak worden burgers bij een dreigende sluiting van een kerk niet gehoord. Wij horen hun verhaal dan aan en proberen met de betrokken partijen – gemeente, kerkbestuur, de eigenaar van het gebouw – aan tafel te komen. Wij hebben allemaal een netwerk, zicht op het proces ook.’ Zo studeerde Frijters zelf architectuurgeschiedenis. Tijdens haar stage bij de gemeente Breda maakte ze een beleid hoe om te gaan met het religieus erfgoed in de stad. Zo kwam ze in contact met de Taskforce. Die heeft het er maar druk mee, met al die kerken die leeg komen staan.

Bewustwording in en buiten de kerk

Leegstand van kerken is niet iets van gisteren. ‘Dat loopt al heel erg lang’, stelt Frijters. ‘Al rond 1970 werden de eerste kerken gesloten vanwege het teruglopende aantal kerkbezoekers. Toen is er ook veel gesloopt. Er werd in die tijd niet echt nagedacht over andere functies voor leegstaande kerkgebouwen.’ Door de jaren heen is er echter wel een bewustwording gegroeid, zowel bij gemeenten als burgers. ‘Veel mensen wonen graag in de buurt van mooie gebouwen, zoals kerken. De opvattingen zijn verschoven, zeker sinds 2008. Dat was het Jaar van het Religieus Erfgoed. Sindsdien is men zich er breed van bewust dat herbestemming wel de beste oplossing is.’ Vaak werd er echter niet veel verder gekeken dan het eigen dorp, stadsdeel of kerkgebouw. ‘Dat terwijl iedereen eigenlijk dezelfde problemen tegenkwam.’

 

Eén van die problemen is het achterstallig onderhoud, waarmee veel kerken kampen. Frijters: ‘De startkosten zijn dan al hoog, dat je bijvoorbeeld eerst een nieuw dak moet leggen, voordat je iets kunt gaan doen.’ Daarnaast is er een ander probleem, in de beperkingen die eigenaren van kerkgebouwen aan verkoop of herbestemming hangen. ‘Bij de katholieke kerken zijn dat de bisdommen, bij de protestante kerken is de gemeenschap eigenlijk eigenaar van het gebouw. Daar zie je ook dat het kerkgebouw niet heilig is, is men wat toegankelijker. Bij de katholieken is de kerk echt ‘het huis van God’.’ Veel kerkbesturen reageren bovendien pas laat op de dreigende sluiting van hun kerk, die ze vaak al wel langer aan zien komen.

 

Risicodragend vastgoed

De Taskforce signaleert dat eigenaren van kerkgebouwen kritischer en zakelijker naar hun eigendommen zijn gaan kijken. ‘Dat is vanuit hun positie ook nodig, anders teken je je eigen doodvonnis’, zo stelt Frijters. ‘Het is risicodragend vastgoed. Het zakelijk kijken naar kerkgebouwen is alleen een deel van het probleem, niét van de oplossing. Een kerk kan veel meer dan alleen een religieuze functie hebben. Er zijn veel voorbeelden van kerken met nevenfuncties, die het wél goed doen. Veel kerkgebouwen zijn gemeentelijke of rijksmonumenten. Die worden dus minder snel gesloopt.’ Het ergste wat volgens Frijters kan gebeuren, is dat een rijksmonumentale kerk gesloopt wordt. ‘Dan is het hek van de dam, zo vrezen wij.’ Leegstaande kerken zijn in ons land op allerlei manier herbestemd. ‘Er zijn kerken waar appartementen in zijn gemaakt. Dat is geen heel populaire herbestemming’, stelt Frijters. ‘Het gebouw wordt minder toegankelijk, de publieke functie en de ruimtelijkheid verdwijnen. Bij kleinere kerkgebouwen zie je wel eens dat er een tot woonhuis wordt omgebouwd. Kantoorfuncties komen ook wel voor. Vaak wordt een kerk dan een bedrijfsverzamelgebouw. Maar het allerbeste functioneert een voormalig kerkgebouw als multifunctionele accommodatie. Dan loopt de invulling uiteen van commercieel tot cultureel en maatschappelijk. Een bibliotheek met een winkel of galerie erbij bijvoorbeeld. Zo behoud je ook de toegankelijkheid van het gebouw.’ Horeca in een kerk ziet ze minder zitten. ‘Dat kan wel, een restaurant in een kapel bijvoorbeeld, maar iets als een discotheek stuit vaak wel op weerstand. Dat is een functie die in de beleving van mensen ver afstaat van de stilte van een kerkgebouw.’

 

Sloop laatste optie

De Taskforce-voorzitter beseft dat de burgers in de meeste situaties een kerk het allerliefst als kerk zouden behouden. ‘Maar dat lukt niet altijd. Dan kiest men maar voor een gemeenschappelijke functie, met huisartsen of een bibliotheek. Voor de gemeenschappelijke functie is veel draagvlak. Wanneer dat óók niet lukt zijn appartementen een optie, daarná pas sloop. Dat is de laatste, onomkeerbare optie. Jammer genoeg staan kerkeigenaren niet genoeg open voor samenwerking met overheden en burgers. Er staan ook geen rijen met projectontwikkelaars meer te springen om op de locatie van een vrijgekomen kerk een appartement of winkelcentrum te bouwen. Zij hebben minder geld en denken langer na over investeringen.

 

Maar nog steeds bestaat de dreiging van sloop, als de kerk overgaat naar een nieuwe eigenaar, wat ook nog een projectontwikkelaar kan zijn.’ Ze beseft dat niet elke kerk als kerkgebouw door de huidige religieuze eigenaren behouden kan blijven. ‘Dat uitgangspunt is niet realistisch. Maar elke kerk is het waard om je best voor te doen. Wij kunnen prima in beeld brengen wat er allemaal mogelijk is. Er zijn voorbeelden genoeg aan te halen van kerkgebouwen die door een nieuwe functie een nieuw leven hebben gekregen, zowel in kleine dorpjes als in grote steden.’

 

Gevraagd naar enkele voorbeelden van geslaagde herbestemmingen van kerken noemt Frijters de Dominicanenkerk in Maastricht, die nu onderdak biedt aan een grote boekhandel. ‘Die is qua vormgeving heel erg mooi. Daar staan in plaats van banken nu rekken met boeken.’ Ook de St. Gertrudis van Nijvelkerk in Heerle, bij Roosendaal, noemt ze. ‘Daar hebben gemeente, bewoners en woningbouwvereniging de kerk omgebouwd tot een soort gemeenschapshuis. Dat is vrij snel gedaan en op een mooie manier. De Poorten in Tilburg is er ook een. De kerk heeft daar echt een sociale buurtfunctie gekregen.’ Er worden momenteel heel veel kerken gesloten. Dat baart de Taskforce zorgen. ‘Er zijn wel gebouwen waar men met een oplossing bezig is, maar ook gebouwen die helemaal stilliggen.’

Meedenken

Frijters is geen voorstander van lukrake transformaties van leegstaande kerken. ‘Het is beter om eerst te kijken wat de gemeenschap wenst en dan te kijken hoe je dat op een goede manier in het gebouw kunt krijgen. Het is belangrijk dat ook architecten mee aan tafel zitten, en meedenken. Wij streven ernaar om zoveel mogelijk deuren zo lang mogelijk open te houden. Wanneer het nieuws komt dat een kerkgebouw dicht gaat, staan mensen op. Dat gebeurt óók als het gebouw daadwerkelijk dicht gaat. Wanneer een eigenaar van een kerkgebouw er niets mee doet, motiveert dat de partijen ook niet. Er zou meer gecommuniceerd moeten worden. Wij zien uiteraard liever dat een kerk behouden blijft, dan dat die wordt gesloopt. Wanneer je sloopt, is het gebouw voorgoed weg.’

 

Bron: Ton de Kort, overgenomen vanwege de link met het artikel eerder geschreven over een nieuw marketingplan voor de kerk.

Strandhuis IJmuiden kopen

Ik ga één keer per jaar vissen met mijn maat Gerrie Eijlers bij de pier van Scheveningen, vlakbij het strandhuisje IJmuiden. Vorige week – toen de zon een goede warme straal gaf dacht ik ineens: je zal maar een vakantiehuisje of strandhuisje IJmuiden kopen (of op een andere plek aan zee). Dan ben je altijd dicht bij de zee, dichtbij de duinen.

Strandhuis in IJmuiden kun je nu kopen. Pal aan zee en gezellig met buren. Informeer eens naar de voorwaarden.

Via via kwam ik in contact met mevrouw A.S.M. Heijnen , een vrouw van 81 die graag van dit vakantiehuisje af wil. Het is echter geen gemakkelijke tijd en ze heeft het net te koop gezet. Heb je altijd al een strandhuis willen hebben? Dan kun je dit nu tegen een hele vriendelijke prijs kopen in IJmuiden.

Video van het vakantiehuisje in IJmuiden

Je kunt direct informeren via mij of bekijk onderstaande filmpje dat een mooi beeld geeft van de omgeving van het strandhuis in IJmuiden, je ziet zelfs de zee.

Doelgeleid naar de Dag van de Coach

dag van de coachIn juni was ik bij de Dag van de Coach met als thema Coachzaken. Ik was uitgenodigd door een vriend en ik vind het leuk om dingen te doen die niet direct te maken hebben met wat ik doe, maar wel van waarde kunnen zijn in het totaal. En af en toe eens een dagje uit de dagelijkse beslommeringen geeft me rust en overzicht.

Continue reading “Doelgeleid naar de Dag van de Coach” »

Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’

Op het moment van schrijven (begin augustus) zit ik in het hartje van het Bourgondische leven. Uit Bourgondië komt dit woord Bourgondiërs vandaan. Zittend midden in een serene rust in een kasteel in een tuin met uitzicht op heuvels vol bossen en fantastisch strak onderhouden wijntrossen kan ik nu ook iets voelen bij dat woord. En ook bij de mensen die tot ‘dit slag volk’ behoren. Ik voel ook gelijk dat dit bourgondische jasje me nu eigenlijk niet past. De drukte van mijn dagelijkse bestaan wordt – vergeleken met Bourgondiërs – weinig afgewisseld met puur genieten. Het is dan ook het begin van onze zomervakantie.

Continue reading “Bourgondiërs en de kunst om ‘erin te blijven hangen’” »

Informatiebijeenkomst Volendam Glasaal

volendam glasaalVolendam gaat opnieuw proberen bekend te worden als Palingcity in de wereld. Via Volendam Glasaal B.V. gaan Volendamse ondernemers paling reproduceren. Klinkt high tech en dat is het ook wel. Maar wel op een verantwoorde manier met maar 1 doel: zorgen dat de paling in de toekomst ook blijft leven en waar anders moet dit gebeuren dan in Volendam?

Continue reading “Informatiebijeenkomst Volendam Glasaal” »

Het nut van een weekplanning vooraf bekijken…

De feestdagen vallen dit jaar best raar. Zo is Tweede Paasdag erg laat uitgevallen en zit deze dag erg dicht op Koninginnedag. Dit zorgt voor druk op de werkweek terwijl er juist zoveel leuke dingen spelen. Even vooruitblikken op een week doe ik te weinig merk ik nu. Het zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ik dingen al geregeld heb i.p.v. last minute tegen problemen aanlopen.

Continue reading “Het nut van een weekplanning vooraf bekijken…” »