Tech Trip Amerika

Eerdere bezoeken aan Amerika en Canada maakten me al duidelijk dat ondernemen en een startup laten groeien daar anders gaat dan in ons kleine Nederland. Een tech ondernemer zei toen iets dat me is bij gebleven: jullie in Europa werken niet hard genoeg en denken te klein en durven niet te investeren. Ik was het al een beetje eens, maar na deze week ben ik het helemaal met hem eens.

IMG_20191114_183707

Deze week mocht ik namelijk met een aantal startups uit Nederland mee op Tech Trip naar New York. Een aantal dagen zijn we ‘ondergedoken’ in de cultuur en structuur van een aantal van de beste en meest innovatieve startups van dit moment in ‘Proptech’, oftewel: bouwen, gebouw-/vastgoedmanagement en beheer 4.0. In het vliegtuig op weg naar Las Vegas heb ik even de tijd en rust om de balans op te maken.

Ik ben de afgelopen jaren door SearchUser, FacilityApps en H20 esports gewend geraakt aan het absorberen van nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Maar ik kan van deze trip nog steeds niet opmaken van welk bezoek ik nou het meest onder de indruk ben. Was het ons bezoek aan het hoofdkantoor van WeWork? Hier wist ik al dat data daar alles bepaalt, maar dit gaat veel verder dan ik ooit had kunnen bevroeden. Of was het Shop Architects, waar ze door middel van Virtual Reality en Augmented Reality het bouwen van wat dan ook totaal anders maken? Ik licht deze 2 er even uit, want ik kan nog wel even doorgaan.

Werkweken van 90 uur

Bij meerdere van deze startups hoor en zie ik dat de mensen daar 80 tot 90 uur per week werken. Ik ben eens gaan rekenen, want hoe kom je nou aan 90 uur werken per week?

Stel je start om 8 uur en je werkt tot 8 uur ’s avonds, dan heb je 12 uur te pakken. Als je dit 6 dagen doet, dan kom je op 72 uur. Dat red je dus niet. Dus je moet even lange door ’s avonds. Stel dat je tot 10 uur doorgaat, dan heb je 14 uur te pakken. Doe je dat 6 dagen, dan kom je op 84 uur. Stel dat je 1 avondje wat anders wilt doen (bijvoorbeeld sporten of iets anders sociaals) of je verslaapt je ’s ochtends, dan moet je dus ook op dag 7 nog aan de bak. Ik kan gewoon niet geloven dat mensen dit doen!! Even los van of dit aantal efficient is (ik geloof het niet), maar ze werken dus over het algemeen 200% van een gemiddelde Nederlander.

IMG_20191115_091215 (1)

De enige optie die ik in Nederland zie met alles wat we ook nog willen doen is om vroeger te starten. Stel dat je elke ochtend om 5 uur begint (iets na 4 uur eraf!) en je gaat door tot een uur of 6. Dan kom je op zo’n 12 uur per dag. Je pakt ook nog een paar uurtjes in de avonden en in het weekend, dan kom je in ieder geval boven de 60.

Money en data

Het is ongelofelijk om te horen hoeveel geld ze op hebben gehaald bij investeerders. 8 miljoen in ronde 1, 40 miljoen in ronde 2. Ergens moet dat ook wel, want alleen het kantoor al is een ongekende kostenpost aangezien Manhattan 1 van de duurste plekken ter wereld is om ruimte te huren. De startups die we deze week hebben gezien zitten op de meest ongelofelijke plekken. Een hele kantoorvloer op de 65e verdieping met het allerduurste kantoormeubilair dat er is en elke dag eten en drinken aanwezig (wat wel moet wil je je uren halen). En ze hebben allemaal meerdere vacatures open voor programmeurs, data analisten, marketeers en designers.

De hele cultuur is gericht op het ophalen van veel geld, zo hard en snel mogelijk groeien en nummer 1 worden in de wereld in een bepaalde niche/markt. En dan verkopen voor enkele honderden miljoen of liever meer dan een miljard, of een beursgang. Alle startups die we hebben gezien doen dit AS A SERVICE, oftewel klanten betalen een bedrag per maand/jaar. Alle startups hebben een softwarecomponent. Bij alle startups is gebruik van data essentieel.

De komende dagen bezoek ik de grootste beurs voor schoonmaak professionals in Amerika. Eens kijken of we een stukje van de energie van de New York startups mee kunnen nemen voor the next steps van FacilityApps!

De Warmtesteen bestaat 10 jaar!

Onze pa en ma hebben het toch maar mooi geflikt. 10 jaar Warmtesteen, wie had dat gedacht!

Ma wilde wel een winkeltje starten, want ze was zo gek op stenen. Die gekke hobby van haar, wij zijn in menig edelstenenwinkeltje in Noord-Holland geweest. Ze wilde wel starten, maar dan wel 1 middag vanuit huis. Elke keer opbouwen en dan weer afbouwen met enkele tientallen stenen, met onder andere amethist, maansteen, bergkristal en andere edelstenen. Dat vond ze al prachtig. Toen werd er na een aantal weken een webwinkel aan vastgekoppeld en van het een kwam het ander. Nu zijn we gewoon 10 jaar verder.

warmtesteen10-jaar

 

 

 

 

 

 

 

In de tussentijd dat mijn ma dit bedacht en opgezet heeft:

  • kwam onze pa erachter dat hij mensen helpen in de winkel eigenlijk veel leuker vond dat zijn eigen werk;
  • ging onze pa 2 jaar eerder met pensioen dankzij de winkel;
  • is onze pa inmiddels meer in de winkel te vinden dan mijn moeder (want die moet om de 5 minuten even een boodschapje doen);
  • en kwamen er letterlijk duizenden mensen over de (online) vloer in Volendam, zelfs vanuit het buitenland en groeit dat nog steeds elke dag;
  • werd de voorraad stenen tot duizenden gegroeid en is de groothandel zo blij met ze dat ze af en toe hele speciale stukken in de winkel krijgen;
  • houdt onze pa (na 10x uitleggen hoe dat werkt) helemaal in zijn eentje de webshop bij, vult hij hem elke dag aan met nieuwe producten en maakt hij de meest fantastische edelstenen content;

Het is ongelofelijk om af en toe de verhalen te horen uit de winkel. Maar het is des te ongelofelijker dat ze dit met zijn 2-en samen mogen doen in goede gezondheid en dat ze er zoveel plezier in hebben. En dat ze zo dankbaar zijn dat ze letterlijk een steentje mogen bijdragen, omdat mensen dat mooi vinden of omdat ze geloven in de geneeskrachtige werking van edelstenen. Mijn broer en ik hebben al 101 plannen bedacht in de afgelopen 10 jaar om de winkel te laten groeien. Er moet een franchiseformule komen, we gaan naar China om stenen in te kopen, we gaan alistenen.com opzetten om stenen over de hele wereld te verkopen, Tours & Tickets toeristen moeten bij de Warmtesteen voor de deur stoppen. Er moet een stenenboulevard op de dijk komen, etc, etc. Maar mijn vader en moeder zijn gewoon gelukkig in hun winkeltje en het is zo precies goed. Dat doet mij altijd denken aan het verhaal van de man met het vissersbootje:

Een visser zit in zijn bootje te (je raadt het al) vissen
Klein bootje, 1 hengel en de heerlijke rust van het meer
Elke dag zit hij hier in zijn bootje met zijn hengel
En elke dag vangt hij een aantal vissen, die hij en zijn familie ’s avonds opeten
Op een dag komt er een man langs en vraagt de visser wat zijn strategie is
“Ik zit hier elke dag om mijn familie van een avondmaal te voorzien. En wat er over is, gaat naar de buren”

De man vraagt de visser of hij een voorstel mag doen en hij krijgt toestemming
De man stelt voor om de  komende weken de vissen die de man overhoudt te verkopen
Om van dit geld een tweede hengel te kunnen kopen
Met een tweede hengel kun je namelijk veel meer vissen vangen
Deze extra vissen kun je weer verkopen en van het extra geld kun je een tweede boot kopen
Hierdoor kun je nog meer vissen vangen, nog meer verkopen en nog meer hengels kopen
Met deze uitbreiding, kun je andere mensen voor je laten vissen, zodat je zelf meer tijd hebt
“Meer tijd om wat te doen?” Vraagt de visser
“Nou, bijvoorbeeld meer tijd om lekker de hele dag te vissen en van je rust te genieten”

“Beste man, wat denk je dat ik de hele dag aan het doen ben?”

Zeg het maar, wie is er nou gek? Ik hoop dan ook dat ze dit nog jaren in goede gezondheid en met veel plezier mogen doen! Daarna maken Tom en ik er wel een internationaal hotstone.com van. Pa, ma, ik ben super trots op jullie! Hier nog de brief uit 2009, ik kan het toch niet laten!

warmtesteen-edelstenen-2009-2019

Trots op Canada

Het blijft bijzonder om met een andere reden dan vakantie een ander land te bezoeken. In mijn geval was dat afgelopen week vanwege werk, voor de eerste keer in Toronto, Canada. Voor ‘business’, en tussen de bedrijven door ook proberen een glimp op te vangen van het land. Canada stond voor mij vooral bekend vanwege de sport en de onbeperkte natuur. De natuur heb ik helaas niet gezien, het programma zat daarvoor te vol. Ik herinner me de Olympische Winterspelen waarin Canada altijd een grootmacht is. Vanaf erg jong vond ik ijshockey kijken helemaal geweldig tijdens de Spelen. Het orgel tijdens de wedstrijd, de sfeer en continue actie.

Toronto is een mega grote stad. Greater Toronto heeft meer dan 6 miljoen inwoners en groeit elke dag verder. Het ligt op een paar km van Amerika, maar toch Is er wel een groot verschil. Canada is namelijk hyper multicultureel en Toronto is daar het ultieme voorbeeld van. Dus kun je van hun buren (Amerika ligt echt op paar kilometer) op het moment niet bepaald zeggen. Eigenlijk ben ik deze week niet naar 1 land geweest, maar naar 10 landen. Het team van mensen dat we getraind hebben, is daar een goed voorbeeld van. 80% van de mensen komt niet uit Canada, maar uit Colombia, China en andere Aziatische landen.

Als je reist met Uber heb je in ieder geval de eerste 20 leuke gesprekken te pakken. Zo ben ik ff bijgepraat over de situatie in Tibet, Japan, Vietnam, Turkije, Israel, maar ook wat ‘normalere’ landen. Alhoewel ze allemaal uit andere landen komen, zijn ze allemaal trots op Canada. Een muts, een ‘goose’, een Canada sticker of een shirt/trui van hun favoriete Canadese sportteam, ze zijn trots op ‘hun land’ en dragen dat uit, ook al komen ze ergens anders vandaan. Vanaf dat ze binnen zijn gekomen als immigrant zijn ze opgenomen en geïntegreerd. Ze worden geaccepteerd, horen erbij en krijgen gelijke kansen. Wel moeten ze er – net als een ander – keihard voor werken om jezelf op te werken. Maar dan heb je een goed leven en dat waarderen de mensen en dragen ze elke dag uit.

De opstart van het team hier is uiteindelijk goed gegaan, al werken ze hier wel met minder structuur dan bij ons en dat was in het begin van de week wel even wennen. Nu afwachten hoe het verder gaat lopen. Ik ben in ieder geval nu ook trots om vanaf een grote afstand toch onderdeel te mogen zijn van het Canada gevoel!

My new American Dream na een week Texas

We vliegen de nacht in,
maar door het tijdsverschil
start er keer op keer
opnieuw een zonsondergang.
Uur na uur onderweg
naar een dag
die niet eindigt.

Een onbegrensde dag in
een onbegrensd land
Slapen of rusten is
zonde, want
we zijn op weg naar
Amerika.

I’m nothing but tired zong Bruce
en dat klopt.. De energie
gaat omhoog bij het betreden van
het United States luchtruim.

Het is vanaf nu weer even
gewoon om maximaal groot
te denken, om het
maximum van ons potentieel
te benutten.

Dream Baby Dream
maar dan voor
volwassenen.

En dan dat gevoel!
The American Dream.
Het is er gewoon direct
als ik de eerste Amerikanen
om mij heen
hoor praten.

Alsof ze allemaal
kunnen spreken
zoals Obama.
Snel, positief en aimabel.
En dat Amerikaanse Engels
klinkt ook gewoon lekker.

Ik ben in het land van misschien wel
de allergrootste tegenstellingen.
Waar het normaal is
dat je business spacetravel is,
maar waar de normale autowegen
nog steeds
ontiegenlijk slecht zijn.
Waar er duizenden startups zijn
op het gebied van eten en voeding,
terwijl ze zelf grotendeels alleen maar
veel en ongezond eten.

Ik ben een week in Dallas
Texas geweest en het was
een ervaring voor het leven.

Zoals de uber taxichauffeur zei:
Let’s make a dent in the universe!

7 daagse trip naar Dallas

Morgen voor een week naar Amerika. Na 2x Silicon Valley nu naar Dallas (Texas), meer in het hart van de States. Na wat vooronderzoek ben ik wel erg enthousiast geworden om meerdere redenen. Met FacilityApps hebben we een stand op de ISSA, samen met de Interclean de grootste schoonmaakbeurs ter wereld. Maar de agglomeratie Dallas is ook een megahub voor Sport & Marketing (Dallas Cowboys, AT&T Stadium, Dallas Mavericks) en Esports. Diverse extra afspraken kunnen maken. Thuis ook even uitgelegd waar Dallas precies ligt… Later meer…

Sven en Tess hebben 2 cavia’s

Sinds de goedheiligman in december langskwam hebben wij 2 cavia’s. Er moet toch wat over gezegd worden, want als deze 2 beesten konden praten, hadden we een Hollywood kaskraker. Vanaf het eerste moment is het pure liefde tussen de kids en de cavia’s.

cavia's-in-huis

Namen geven

Bijzonder is in ieder geval hoe de namen tot stand kwamen. Het waren 2 vrouwtjes, dus Sven en Tess kon niet. Maar omdat Sven’s beste vriendinnetje Fenna heette, bedachten we Svenna en Tessie. Alleen het ene beestje was bruin en de ander wit, dus wie was nou Svenna en wie Tessie? Dat was lastig en nou een paar dagen werd het bruintje en witje, als ze er 1 van de 2 moesten pakken of voeren of van de glijbaan, want dat gebeurt ook wel eens. Als ze echter met zijn 2-en zijn, dan worden ze de boeboe’s genoemd. Waar dat vandaan komt, mag de goeie God weten.

IMG_20171210_140607

Bijna dood ervaringen

We hadden eigenlijk verwacht dat Sven – die weken lang heeft gezeurd om hamsters en cavia’s – na een paar dagen weer uitgekeken zou zijn. Maar niets is minder waar. We zijn net terug van vakantie en hij moest bijna huilen van verdriet als hij over de cavia’s nadacht. De stand-in verzorgers werden om de paar dagen gebeld om te zien hoe het met ze ging. En het eerste wat Sven elke dag doet (tussen half 6 en half 7 als hij springlevend wakker is), is de cavia’s pakken. Deze beesten hebben op zeker net als katten 9 levens. De eerste dag dacht Sven dat ze even in een speelgoedhuisje konden spelen en toen zat een van die beestjes (ik denk van bruintje) zijn pootje tussen het deurtje. Ineens zag ik overal bloed en zag ik dat er dus een stukje van zijn poot af was. Verder zijn ze al meerdere keren gevallen, of Sven ging even bijna op ze zitten. Ze zijn buiten van glijbanen geweest, hebben ze op trampoline’s meegesprongen (Sven vergeet dan even dat hij ze vastheeft) of belanden ze niet in hun kooi, maar net erbuiten. En de hele buurt (ook visite bij opa’s en oma’s) kennen ze boeboe’s inmiddels, mogen ze onbeperkt vasthouden en aaien en komen regelmatig even langs bij ons thuis.

IMG_20180711_065706

Kortom: het is nog gezelliger en dynamischer geworden in huize Tuip met de cavia’s Svenna en Tessie, of bruintje en witje, of de boeboe’s.

1e in Emerce categorie kleine bureaus

De telefoon stond gisteren ineens roodgloeiend. Appjes, berichten op social media. En ik wist niet eens wat er aan de hand was en wat de felicitatie exact inhield moet ik eerlijk bekennen. Dit komt ook omdat ik de laatste maanden veel met de groei van Facility Apps bezig ben. Eerste reactie was dan ook wel nuchter en koeltjes. Ook omdat ik vind dat er altijd een hoop heisa gemaakt rondom verkiezingen en lijstjes. Een hoop uiterlijke schijn. Er zijn genoeg bedrijven die letterlijk een positie kopen op sommige verkiezingen. Maar dit is toch Emerce en echt wel een ‘dingetje’.

Trots

Tweede gevoel was toch vooral trots. We staan er toch maar mooi niet alleen tussen, maar ook bovenaan! Trots op ons bedrijf, ons team, onze klanten, maar zeker ook onze oud-medewerkers en oud-klanten. Deze hebben ervoor gezorgd dat we de afgelopen jaren elk jaar een stapje konden groeien. Ik vind ons met een man of 20 al geen klein bureau meer. En ik vind een erkenning in sterren (we scoorden 5,5 uit de mogelijke 7) nog veel belangrijker dan grootte. Betekent niet dat we niet door willen groeien.

Kampioen blijven

Derde gevoel was ook wel een verantwoordelijkheidsgevoel om deze erkenning waar te maken. Want bovenaan een lijst komen is 1, maar nu bovenaan de lijst blijven. In de sport heb ik gemerkt dat dat nog veel moeilijker is. Al was het gevoel van de eerste keer kampioen worden toch wel de lekkerste! Lees hier meer info over de Emerce top-100 en over ons B2B Marketing Automation bureau.

We zijn dus trots en gaan er even van genieten en dan back to work!

emerce-top-100

Volendam centrum probleem – hoe moeilijk is het nou?

Vanwege het feit dat ons kantoor in het centrum van Purmerend staat, ken ik de stad steeds beter. Ze hebben het in het centrum best voor elkaar en hebben daar ook behoorlijk energie in gestopt. Als ik dan ook op de koemarkt ben op het plein is het altijd gezellig. Terrasjes, mensen die gezellig wat drinken of eten en winkelen publiek.

Plein leuk ingevuld

Op het plein hebben ze ook een aantal fonteintjes geplaatst die de hele dag water omhoog spuiten en een aantal grote koeien van staal. Mensen en kinderen krioelen eromheen, maken foto’s en spelen met het water. Ouders laten hun kids los terwijl die gaan spelen. Hoe simpel kan het zijn?

volendam-centrum

 

Waarom niet voor Volendam centrum?

In Volendam hebben we ook een plein in het centrum. Het is al maanden een discussie, want er kan niet meer geparkeerd worden, sinds kort kan er wel weer geparkeerd worden en er is alleen maar kritiek op vrijwel alle plannen, vanuit verschillende invalshoeken.

Maar hoe simpel is het om een aantal mooie fonteintjes te plaatsen? Terras eromheen, zodat mensen ook van De Dijk afkomen. Dat is weer goed voor de winkels. En natuurlijk een mega grote stalen botter in oude stijl waar toeristen foto’s kunnen maken. En dan kan het toeristentreintje ook langs dit plein. Weer een halte erbij.

Let’s go!

32. Jong Zijn…

Jeugd is geen periode van het leven,

maar een geestesgesteldheid,

een wilskwestie,

een dimensie van de verbeelding,

een emotionele kwaliteit,

een overwinning van moed over

schuchterheid en van drang

naar avontuur over

zucht naar comfort.

 

Men wordt niet oud door de jaren,

men wordt oud door zijn

idealen op te geven.

 

Jong is hij, die nog

verwonderd en gefascineerd kan zijn

en die als een onverzadigbaar

kind, zich blijft afvragen wat er nog

meer te ontdekken valt.

 

Je bent zo jong als je zelfvertrouwen

en zo oud als je twijfels –

zo jong als je hoop en zo oud

als je desillusies.

 

Je zult jong blijven,

zolang je ontvankelijk zult

zijn voor schoonheid,

grootheid, goedheid,

voor de natuur en voor

de oneindigheid.

 

Speech van de Amerikaanse Generaal Douglas Macarthur in 1945.

Geloof in tweede leven kerkgebouwen

Sinds mijn blogpost over een marketingplan voor de kerk heb ik bij toeval een aantal mensen ontmoet die enthousiast reageerden op wat ideetjes. Eèn van de stukken die ik tegenkwam is het onderstaande stuk, geschreven door Ton de Kort, hoofdredacteur van het vakblad Facilitair Gebouwbeheer. Deze blogpost is dan ook mede geschreven vanuit Facilitair Gebouwbeheer oogpunt en heeft daar natuurlijk diverse raakvlakken.

Taskforce Toekomst Kerkgebouwen

In de blogpost wordt ook een Task Force Kerkgebouwen genoemd, die als missie heeft:

* Wij willen de massale vernietiging van kerkgebouwen in Nederland een halt toe roepen en deze gebouwen weer tot een levend deel van de samenleving maken;
* Wij zijn verbonden in de overtuiging dat er altijd een betere oplossing dan sloop is te vinden en we hopen op meer kennis, passie en visie in de maatschappij met betrekking tot de belangrijke rol van kerkgebouwen;
* Kerkgebouwen en kloosters moeten bij voorkeur een bezielende, sociale en culturele functie hebben of behouden, en (weer) een rol vervullen in de versterking van de sociale samenhang in steden, wijken en dorpen.

Ton de Kort in Facilitair Gebouwbeheer

Steeds meer kerkgebouwen komen leeg te staan. Daarmee ontstaat een probleem van formaat. Want: wat moet er gebeuren met deze – veelal monumentale – gebouwen? Een partij die zich hier nadrukkelijk over buigt is de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen. Volgens voorzitter Joyz Frijters is herbestemming de beste oplossing voor leegstaande kerken: ‘Ons uitgangspunt is dat ieder kerkgebouw het waard is om een nieuw leven te krijgen.’

 

Kardinaal Eijk heeft recent publiekelijk gezegd dat de helft van de katholieke kerken in Nederland zijn religieuze functie zal verliezen. Dat betekent alleen in de provincie Noord-Brabant al dat 300 van de 600 kerken op de nominatie staan om gesloten te worden. Er zijn in ons land al wel vaker kerken gesloten, maar nog nooit zovéél in een hele korte tijdspanne. Dat baart de Taskforce Toekomst Kerkgebouwen grote zorgen. Dit is een vrijwilligersorganisatie, die sinds 2006 actief is. ‘Wij zetten ons in voor het behoud van kerken, vanuit burgerperspectief’, vertelt Joyz Frijters, sinds vorig jaar voorzitter van het zeskoppige gezelschap. ‘We willen kerkgebouwen weer een levend deel van de samenleving maken.’

 

Ze omschrijft de werkwijze van de Taskforce: ‘Onze voelhorens zijn afgestemd op de samenleving. Er wordt vanuit die samenleving contact met ons gezocht. Vaak worden burgers bij een dreigende sluiting van een kerk niet gehoord. Wij horen hun verhaal dan aan en proberen met de betrokken partijen – gemeente, kerkbestuur, de eigenaar van het gebouw – aan tafel te komen. Wij hebben allemaal een netwerk, zicht op het proces ook.’ Zo studeerde Frijters zelf architectuurgeschiedenis. Tijdens haar stage bij de gemeente Breda maakte ze een beleid hoe om te gaan met het religieus erfgoed in de stad. Zo kwam ze in contact met de Taskforce. Die heeft het er maar druk mee, met al die kerken die leeg komen staan.

Bewustwording in en buiten de kerk

Leegstand van kerken is niet iets van gisteren. ‘Dat loopt al heel erg lang’, stelt Frijters. ‘Al rond 1970 werden de eerste kerken gesloten vanwege het teruglopende aantal kerkbezoekers. Toen is er ook veel gesloopt. Er werd in die tijd niet echt nagedacht over andere functies voor leegstaande kerkgebouwen.’ Door de jaren heen is er echter wel een bewustwording gegroeid, zowel bij gemeenten als burgers. ‘Veel mensen wonen graag in de buurt van mooie gebouwen, zoals kerken. De opvattingen zijn verschoven, zeker sinds 2008. Dat was het Jaar van het Religieus Erfgoed. Sindsdien is men zich er breed van bewust dat herbestemming wel de beste oplossing is.’ Vaak werd er echter niet veel verder gekeken dan het eigen dorp, stadsdeel of kerkgebouw. ‘Dat terwijl iedereen eigenlijk dezelfde problemen tegenkwam.’

 

Eén van die problemen is het achterstallig onderhoud, waarmee veel kerken kampen. Frijters: ‘De startkosten zijn dan al hoog, dat je bijvoorbeeld eerst een nieuw dak moet leggen, voordat je iets kunt gaan doen.’ Daarnaast is er een ander probleem, in de beperkingen die eigenaren van kerkgebouwen aan verkoop of herbestemming hangen. ‘Bij de katholieke kerken zijn dat de bisdommen, bij de protestante kerken is de gemeenschap eigenlijk eigenaar van het gebouw. Daar zie je ook dat het kerkgebouw niet heilig is, is men wat toegankelijker. Bij de katholieken is de kerk echt ‘het huis van God’.’ Veel kerkbesturen reageren bovendien pas laat op de dreigende sluiting van hun kerk, die ze vaak al wel langer aan zien komen.

 

Risicodragend vastgoed

De Taskforce signaleert dat eigenaren van kerkgebouwen kritischer en zakelijker naar hun eigendommen zijn gaan kijken. ‘Dat is vanuit hun positie ook nodig, anders teken je je eigen doodvonnis’, zo stelt Frijters. ‘Het is risicodragend vastgoed. Het zakelijk kijken naar kerkgebouwen is alleen een deel van het probleem, niét van de oplossing. Een kerk kan veel meer dan alleen een religieuze functie hebben. Er zijn veel voorbeelden van kerken met nevenfuncties, die het wél goed doen. Veel kerkgebouwen zijn gemeentelijke of rijksmonumenten. Die worden dus minder snel gesloopt.’ Het ergste wat volgens Frijters kan gebeuren, is dat een rijksmonumentale kerk gesloopt wordt. ‘Dan is het hek van de dam, zo vrezen wij.’ Leegstaande kerken zijn in ons land op allerlei manier herbestemd. ‘Er zijn kerken waar appartementen in zijn gemaakt. Dat is geen heel populaire herbestemming’, stelt Frijters. ‘Het gebouw wordt minder toegankelijk, de publieke functie en de ruimtelijkheid verdwijnen. Bij kleinere kerkgebouwen zie je wel eens dat er een tot woonhuis wordt omgebouwd. Kantoorfuncties komen ook wel voor. Vaak wordt een kerk dan een bedrijfsverzamelgebouw. Maar het allerbeste functioneert een voormalig kerkgebouw als multifunctionele accommodatie. Dan loopt de invulling uiteen van commercieel tot cultureel en maatschappelijk. Een bibliotheek met een winkel of galerie erbij bijvoorbeeld. Zo behoud je ook de toegankelijkheid van het gebouw.’ Horeca in een kerk ziet ze minder zitten. ‘Dat kan wel, een restaurant in een kapel bijvoorbeeld, maar iets als een discotheek stuit vaak wel op weerstand. Dat is een functie die in de beleving van mensen ver afstaat van de stilte van een kerkgebouw.’

 

Sloop laatste optie

De Taskforce-voorzitter beseft dat de burgers in de meeste situaties een kerk het allerliefst als kerk zouden behouden. ‘Maar dat lukt niet altijd. Dan kiest men maar voor een gemeenschappelijke functie, met huisartsen of een bibliotheek. Voor de gemeenschappelijke functie is veel draagvlak. Wanneer dat óók niet lukt zijn appartementen een optie, daarná pas sloop. Dat is de laatste, onomkeerbare optie. Jammer genoeg staan kerkeigenaren niet genoeg open voor samenwerking met overheden en burgers. Er staan ook geen rijen met projectontwikkelaars meer te springen om op de locatie van een vrijgekomen kerk een appartement of winkelcentrum te bouwen. Zij hebben minder geld en denken langer na over investeringen.

 

Maar nog steeds bestaat de dreiging van sloop, als de kerk overgaat naar een nieuwe eigenaar, wat ook nog een projectontwikkelaar kan zijn.’ Ze beseft dat niet elke kerk als kerkgebouw door de huidige religieuze eigenaren behouden kan blijven. ‘Dat uitgangspunt is niet realistisch. Maar elke kerk is het waard om je best voor te doen. Wij kunnen prima in beeld brengen wat er allemaal mogelijk is. Er zijn voorbeelden genoeg aan te halen van kerkgebouwen die door een nieuwe functie een nieuw leven hebben gekregen, zowel in kleine dorpjes als in grote steden.’

 

Gevraagd naar enkele voorbeelden van geslaagde herbestemmingen van kerken noemt Frijters de Dominicanenkerk in Maastricht, die nu onderdak biedt aan een grote boekhandel. ‘Die is qua vormgeving heel erg mooi. Daar staan in plaats van banken nu rekken met boeken.’ Ook de St. Gertrudis van Nijvelkerk in Heerle, bij Roosendaal, noemt ze. ‘Daar hebben gemeente, bewoners en woningbouwvereniging de kerk omgebouwd tot een soort gemeenschapshuis. Dat is vrij snel gedaan en op een mooie manier. De Poorten in Tilburg is er ook een. De kerk heeft daar echt een sociale buurtfunctie gekregen.’ Er worden momenteel heel veel kerken gesloten. Dat baart de Taskforce zorgen. ‘Er zijn wel gebouwen waar men met een oplossing bezig is, maar ook gebouwen die helemaal stilliggen.’

Meedenken

Frijters is geen voorstander van lukrake transformaties van leegstaande kerken. ‘Het is beter om eerst te kijken wat de gemeenschap wenst en dan te kijken hoe je dat op een goede manier in het gebouw kunt krijgen. Het is belangrijk dat ook architecten mee aan tafel zitten, en meedenken. Wij streven ernaar om zoveel mogelijk deuren zo lang mogelijk open te houden. Wanneer het nieuws komt dat een kerkgebouw dicht gaat, staan mensen op. Dat gebeurt óók als het gebouw daadwerkelijk dicht gaat. Wanneer een eigenaar van een kerkgebouw er niets mee doet, motiveert dat de partijen ook niet. Er zou meer gecommuniceerd moeten worden. Wij zien uiteraard liever dat een kerk behouden blijft, dan dat die wordt gesloopt. Wanneer je sloopt, is het gebouw voorgoed weg.’

 

Bron: Ton de Kort, overgenomen vanwege de link met het artikel eerder geschreven over een nieuw marketingplan voor de kerk.

De verwoesting van de piramide in Volendam

Nog maar een update die te maken heeft met de kerk! Het is bekend dat je eigenlijk niet verder hoeft als Volendam, omdat Volendam gewoon alles heeft! (haha) Het is echter wel erg jammer dat de piramide van Volendam gesloopt wordt. De kerk ‘Het kruispunt’ in Volendam wordt op dit moment gesloopt. Met drie kerken en een teruglopende kerkelijke belangstelling was er al 1 overbodig en de vraag is hoe lang het nog duurt voor de volgende aan de beurt is. Voor piramides zullen mensen in ieder geval Volendam niet meer hoeven te bezoeken.

Het Kruispunt in Volendam is niet meer. De piramide wordt gesloopt.
Het Kruispunt in Volendam is niet meer. De piramide wordt gesloopt.