Ik stop ermee

Lieve J., de afgelopen week maakte jij bekend dat je stopte met jouw geliefde sport. Na een hele lange tijd van pijn, hoop, verdriet, hoop en daarna weer ellende moest je noodgedwongen de knoop doorhakken. Voor jou geen topsport meer. Alles eraan gedaan om terug te komen. Jij en jouw naasten hebben nog veel meer dan alles gedaan dan mensen zich ooit voor mogelijk kunnen houden. Maar het mag gewoon niet zo zijn. Jouw lichaam moet nog lang door en dat op het spel zetten is het gewoonweg niet waard. Specialisten die zeggen dat het niet kan. Diverse gesprekken met heel veel mensen om je heen die eigenlijk allemaal hetzelfde denken en voelen, maar niet altijd zeggen. Ook zij hebben hoop gehouden dat het weer goed zou komen, tegen beter weten in is nu gebleken.

Ik stop nu ook officieel

Ik voel me je mee. Met jouw besluit komt mijn eigen pijn weer naar de oppervlakte. De pijn van voelen en weten dat het ´hem´ niet meer gaat worden. Ik wilde het niet horen. Ik wilde het niet toelaten en accepteren. Ik wilde blijven vechten tegen mijn pijn, voor de sport en het spel waar ik van hou, waar ik mee groot geworden ben. Ik ben overigens ook nooit gestopt. Ik kon dat gewoonweg niet over mijn lippen krijgen. Ik heb nog altijd de status ´ik stop voorlopig´. Met jouw dappere besluit durf ik echter ook te zeggen: ik stop ermee definitief.

Na een tijd heb ik het een plekje kunnen geven en werd het verlangen en de pijn steeds kleiner. Want ik ben meer dan alleen de handballer Dick (of Dirk). En ik geloof dat het leven brengt wat het wil brengen, zeker als je daar de juiste intentie achter zet. Ik kan me soms zelf niet eens meer herinneren hoe mijn ´vorige leven´ eruit zag of voelde als topsporter.

Een volgend leven

Mij heeft mijn volgende leven na topsport in ieder geval veel nieuwe avonturen gebracht waar ik ook erg veel plezier aan beleef. En ik weet zeker dat dit voor jou ook gaat gelden. De intensiteit van topsport is uniek en is misschien moeilijk te vinden in jouw volgende leven. Maar de vaardigheden die je hebt geleerd en uitgebouwd, de ervaring die je met je zelf, met jouw trainers en jouw medesporters hebt opgedaan, zijn super waardevol naar de toekomst. Voor jou maar zeker ook voor anderen. Zet daarom datgene wat je in de topsport hebt geleerd in. Koester het, maak nieuwe doelen en ga er voor. En enjoy the ride!

Tech Trip Amerika

Eerdere bezoeken aan Amerika en Canada maakten me al duidelijk dat ondernemen en een startup laten groeien daar anders gaat dan in ons kleine Nederland. Een tech ondernemer zei toen iets dat me is bij gebleven: jullie in Europa werken niet hard genoeg en denken te klein en durven niet te investeren. Ik was het al een beetje eens, maar na deze week ben ik het helemaal met hem eens.

IMG_20191114_183707

Deze week mocht ik namelijk met een aantal startups uit Nederland mee op Tech Trip naar New York. Een aantal dagen zijn we ‘ondergedoken’ in de cultuur en structuur van een aantal van de beste en meest innovatieve startups van dit moment in ‘Proptech’, oftewel: bouwen, gebouw-/vastgoedmanagement en beheer 4.0. In het vliegtuig op weg naar Las Vegas heb ik even de tijd en rust om de balans op te maken.

Ik ben de afgelopen jaren door SearchUser, FacilityApps en H20 esports gewend geraakt aan het absorberen van nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Maar ik kan van deze trip nog steeds niet opmaken van welk bezoek ik nou het meest onder de indruk ben. Was het ons bezoek aan het hoofdkantoor van WeWork? Hier wist ik al dat data daar alles bepaalt, maar dit gaat veel verder dan ik ooit had kunnen bevroeden. Of was het Shop Architects, waar ze door middel van Virtual Reality en Augmented Reality het bouwen van wat dan ook totaal anders maken? Ik licht deze 2 er even uit, want ik kan nog wel even doorgaan.

Werkweken van 90 uur

Bij meerdere van deze startups hoor en zie ik dat de mensen daar 80 tot 90 uur per week werken. Ik ben eens gaan rekenen, want hoe kom je nou aan 90 uur werken per week?

Stel je start om 8 uur en je werkt tot 8 uur ’s avonds, dan heb je 12 uur te pakken. Als je dit 6 dagen doet, dan kom je op 72 uur. Dat red je dus niet. Dus je moet even lange door ’s avonds. Stel dat je tot 10 uur doorgaat, dan heb je 14 uur te pakken. Doe je dat 6 dagen, dan kom je op 84 uur. Stel dat je 1 avondje wat anders wilt doen (bijvoorbeeld sporten of iets anders sociaals) of je verslaapt je ’s ochtends, dan moet je dus ook op dag 7 nog aan de bak. Ik kan gewoon niet geloven dat mensen dit doen!! Even los van of dit aantal efficient is (ik geloof het niet), maar ze werken dus over het algemeen 200% van een gemiddelde Nederlander.

IMG_20191115_091215 (1)

De enige optie die ik in Nederland zie met alles wat we ook nog willen doen is om vroeger te starten. Stel dat je elke ochtend om 5 uur begint (iets na 4 uur eraf!) en je gaat door tot een uur of 6. Dan kom je op zo’n 12 uur per dag. Je pakt ook nog een paar uurtjes in de avonden en in het weekend, dan kom je in ieder geval boven de 60.

Money en data

Het is ongelofelijk om te horen hoeveel geld ze op hebben gehaald bij investeerders. 8 miljoen in ronde 1, 40 miljoen in ronde 2. Ergens moet dat ook wel, want alleen het kantoor al is een ongekende kostenpost aangezien Manhattan 1 van de duurste plekken ter wereld is om ruimte te huren. De startups die we deze week hebben gezien zitten op de meest ongelofelijke plekken. Een hele kantoorvloer op de 65e verdieping met het allerduurste kantoormeubilair dat er is en elke dag eten en drinken aanwezig (wat wel moet wil je je uren halen). En ze hebben allemaal meerdere vacatures open voor programmeurs, data analisten, marketeers en designers.

De hele cultuur is gericht op het ophalen van veel geld, zo hard en snel mogelijk groeien en nummer 1 worden in de wereld in een bepaalde niche/markt. En dan verkopen voor enkele honderden miljoen of liever meer dan een miljard, of een beursgang. Alle startups die we hebben gezien doen dit AS A SERVICE, oftewel klanten betalen een bedrag per maand/jaar. Alle startups hebben een softwarecomponent. Bij alle startups is gebruik van data essentieel.

De komende dagen bezoek ik de grootste beurs voor schoonmaak professionals in Amerika. Eens kijken of we een stukje van de energie van de New York startups mee kunnen nemen voor the next steps van FacilityApps!

20 jaar onderdeel van de Cruyff Academy

Wat ben ik trots dat ik tussen deze ‘leaders’ mag staan! Allemaal besprenkeld met de visie van Johan, allen die hebben gevoeld wat Johan in zich meebracht, samen met diegene die met hem de Cruyff Academy vorm hebben gegeven in de afgelopen 20 jaar.

cruyff-academy-blogserie

Dit is een mooie blogserie geworden met allemaal unieke verhalen. Super mooi gemaakt door Dick Scholten en collega’s. Ze hebben het toch voor elkaar gekregen dat ik me nog steeds 100% onderdeel voel van de Cruyff familie, en hier ook regelmatig nog aan terugdenk of bij stilsta.

Van Johan Cruyff University naar SearchUser, FacilityApps en H20 esports

Negentien jaar geleden alweer startte ik zelf met mijn opleiding aan de Johan Cruyff University. Heel bewust koos ik voor sportmarketing (niet alleen vanwege het feit dat ik topsport kon combineren met mijn studie). Ik ben daar verliefd geworden op het vak. En daar heb ik geleerd dat als je sport kunt vermarkten, je alles kunt vermarkten. Sport is en blijft echter uniek. Zelf heb ik uitstapjes gemaakt in de wereld van creative tech en startups (online marketing en app development) buiten de sport. Nu ben ik erg blij om met H20 esports weer terug in te sport te komen.

Volgende 20 jaar

Ik zal dan ook vol trots de volgende 20 jaar de visie van Johan uitdragen en tot uiting laten komen in een nieuwe generatie die er nu aankomt. Want de virtuele wereld en de sportwereld zullen steeds vaker gaan kruisen. Hybride sports zijn al ontstaan. Traditionele sporten moeten mee, anders zijn ze straks niet meer relevant. Ik ben dan ook blij en trots om die beweging van dichtbij mee te mogen maken en hoop dat we de principes van Johan Cruyff ook kunnen toepassen in esports.

Studenten van toen leiden nu de sportsector, zoals Johan dat wilde: “Niemand kan de belangen van de sport beter dienen dan iemand met het hart van een sporter”

Lees hier meer: http://bit.ly/2lT4r4k

#CruyffLegacy #20jaar

Trots op Canada

Het blijft bijzonder om met een andere reden dan vakantie een ander land te bezoeken. In mijn geval was dat afgelopen week vanwege werk, voor de eerste keer in Toronto, Canada. Voor ‘business’, en tussen de bedrijven door ook proberen een glimp op te vangen van het land. Canada stond voor mij vooral bekend vanwege de sport en de onbeperkte natuur. De natuur heb ik helaas niet gezien, het programma zat daarvoor te vol. Ik herinner me de Olympische Winterspelen waarin Canada altijd een grootmacht is. Vanaf erg jong vond ik ijshockey kijken helemaal geweldig tijdens de Spelen. Het orgel tijdens de wedstrijd, de sfeer en continue actie.

Toronto is een mega grote stad. Greater Toronto heeft meer dan 6 miljoen inwoners en groeit elke dag verder. Het ligt op een paar km van Amerika, maar toch Is er wel een groot verschil. Canada is namelijk hyper multicultureel en Toronto is daar het ultieme voorbeeld van. Dus kun je van hun buren (Amerika ligt echt op paar kilometer) op het moment niet bepaald zeggen. Eigenlijk ben ik deze week niet naar 1 land geweest, maar naar 10 landen. Het team van mensen dat we getraind hebben, is daar een goed voorbeeld van. 80% van de mensen komt niet uit Canada, maar uit Colombia, China en andere Aziatische landen.

Als je reist met Uber heb je in ieder geval de eerste 20 leuke gesprekken te pakken. Zo ben ik ff bijgepraat over de situatie in Tibet, Japan, Vietnam, Turkije, Israel, maar ook wat ‘normalere’ landen. Alhoewel ze allemaal uit andere landen komen, zijn ze allemaal trots op Canada. Een muts, een ‘goose’, een Canada sticker of een shirt/trui van hun favoriete Canadese sportteam, ze zijn trots op ‘hun land’ en dragen dat uit, ook al komen ze ergens anders vandaan. Vanaf dat ze binnen zijn gekomen als immigrant zijn ze opgenomen en geïntegreerd. Ze worden geaccepteerd, horen erbij en krijgen gelijke kansen. Wel moeten ze er – net als een ander – keihard voor werken om jezelf op te werken. Maar dan heb je een goed leven en dat waarderen de mensen en dragen ze elke dag uit.

De opstart van het team hier is uiteindelijk goed gegaan, al werken ze hier wel met minder structuur dan bij ons en dat was in het begin van de week wel even wennen. Nu afwachten hoe het verder gaat lopen. Ik ben in ieder geval nu ook trots om vanaf een grote afstand toch onderdeel te mogen zijn van het Canada gevoel!

De finale van de Seinpaal

Zaterdag 12 januari is het zover. De finale van de Seinpaal. Hij gaat ‘om’, het gaat echt gebeuren dat ie om gaat. Het gaat mij dan ook niet gebeuren dat ik niet bij deze finale ben. Ik ben er bij!

Wat zullen er veel mensen in Volendam zijn die tot hun dood de Seinpaal zich zullen herinneren als een unieke tijd. En voor sommigen zelfs de mooiste tijd. Bij het grote interview met ‘Seinpapaal’ Werner Smit moest ik al 3x slikken. Wat een kantinebeheerder was dat toch.

Met het om gaan van de Seinpaal ga er ook een stukje van mij om. Een aantal persoonlijke herinneringen:

 

  • Ik herinner me nog Aalsmeer thuis in de periode dat het zo druk was bij onze thuiswedstrijden dat het hele ballenhok ook vol met mensen stond wat eigenlijk niet mocht van de brandweer. Maar het gebeurde toch. Want dat kon in de Seinpaal.
  • Ik herinner me de eerste televisiewedstrijden live bij de NOS op die verschrikkelijke vloer en die felle lichten, wat ik eigenlijk helemaal niet lekker vond. Geef mij maar die heerlijke houten vloer met die scheve zijlijnen.
  • Ik herinner me het 1e kampioensjaar, toen de Seinpaal inmiddels voor alle handbalteams in Nederland een onneembare vesting was.
  • Ik herinner me ook het Millenniumfeest. Zo’n feest had ik nog nooit meegemaakt.
  • Maar ik herinner me ook het moment dat ik huilend het besluit in de kleedkamer nam om te stoppen met handballen, toen mijn schouder uit de kom was gegaan na een mega lange revalidatie.
  • En ik herinner me dat mijn zoon Sven zijn eerste kennismaking met handbal de afgelopen maanden ook in de Seinpaal mocht meemaken. En dat we na afloop van elke training op donderdag eventjes samen genoten van de bal en de hal, in het doel, in het ballenhok of in de gang.

 

De Seinpaal

Dat is onze hal,
onze jeugd, onze geschiedenis
ons opgroeien van kleine jongetjes
tot mannen en zelfs lokale helden

maar ook een hal van heel veel
van ons trainingszweet
en onze tranen…
van geluk én verdriet

die liggen daar voor eeuwig vast
in die heerlijke houten vloer.

 

Als ik nu aan de Seinpaal denk, ben ik blij dat die herinnering en energie van toen er nog steeds gewoon is. En die gaat dus ook nooit meer weg. Vaya con dios Seinpaal!

sporthal-de-seinpaal

My new American Dream na een week Texas

We vliegen de nacht in,
maar door het tijdsverschil
start er keer op keer
opnieuw een zonsondergang.
Uur na uur onderweg
naar een dag
die niet eindigt.

Een onbegrensde dag in
een onbegrensd land
Slapen of rusten is
zonde, want
we zijn op weg naar
Amerika.

I’m nothing but tired zong Bruce
en dat klopt.. De energie
gaat omhoog bij het betreden van
het United States luchtruim.

Het is vanaf nu weer even
gewoon om maximaal groot
te denken, om het
maximum van ons potentieel
te benutten.

Dream Baby Dream
maar dan voor
volwassenen.

En dan dat gevoel!
The American Dream.
Het is er gewoon direct
als ik de eerste Amerikanen
om mij heen
hoor praten.

Alsof ze allemaal
kunnen spreken
zoals Obama.
Snel, positief en aimabel.
En dat Amerikaanse Engels
klinkt ook gewoon lekker.

Ik ben in het land van misschien wel
de allergrootste tegenstellingen.
Waar het normaal is
dat je business spacetravel is,
maar waar de normale autowegen
nog steeds
ontiegenlijk slecht zijn.
Waar er duizenden startups zijn
op het gebied van eten en voeding,
terwijl ze zelf grotendeels alleen maar
veel en ongezond eten.

Ik ben een week in Dallas
Texas geweest en het was
een ervaring voor het leven.

Zoals de uber taxichauffeur zei:
Let’s make a dent in the universe!

7 daagse trip naar Dallas

Morgen voor een week naar Amerika. Na 2x Silicon Valley nu naar Dallas (Texas), meer in het hart van de States. Na wat vooronderzoek ben ik wel erg enthousiast geworden om meerdere redenen. Met FacilityApps hebben we een stand op de ISSA, samen met de Interclean de grootste schoonmaakbeurs ter wereld. Maar de agglomeratie Dallas is ook een megahub voor Sport & Marketing (Dallas Cowboys, AT&T Stadium, Dallas Mavericks) en Esports. Diverse extra afspraken kunnen maken. Thuis ook even uitgelegd waar Dallas precies ligt… Later meer…

Debuut op de mondharmonica tijdens bruiloft Tom Tuip en Yalou de Boer – Tuip

Tijdens de bruiloft van mijn broertje Tom Tuip en zijn Yalou de Boer Tuip (of Yalou Tuip de Boer) op landgoed Boots in Edam / Volendam had mijn vader het lumineuze idee dat ik de mondharmonica solo voor mijn rekening zou nemen. Ik kan niet zo makkelijk nee zeggen, dus dat werd een ja. Het was niet makkelijk, maar zo terugkijkend wel super leuk om te doen. En iedereen was verrast inclusief Tom zelf, want die wist tot 0:59 seconden in het filmpje nergens van. Mijn vader heeft dit liedje trouwens zelf geschreven. Hij was zenuwachtiger dan mij, ik vraag me nog af waar Tom en ik die anti-podiumvrees van hebben.

Ik ben nu – als ik veel moet rijden in de auto – gestart met het oefenen ‘This Hard Land’ van Bruce Springsteen op de mondharmonica. Dat is weer even iets anders koek :)

Bekijk het fragment hier:

Best man

Ik werd gisteren verrast door mijn broertje en zijn Fiancée (a woman who is engaged to be married) Yalou. Dit is nu al de 3e keer in korte tijd dat Tom me verrast! Eerst met de aankondiging dat hij iets anders met zijn leven wil gaan doen (en dat ook echt doet), dan de proeverij op mijn verjaardag waarin hij de meest lekkere dingen heeft klaargemaakt, en nu mag ik zijn getuige zijn!

Tess wordt bruidsmeisje en Sven mag op de ringen passen de hele dag. Ik denk dat dit de moeilijkste opdracht wordt haha!

IMG_20180505_083537

36 het lotgetal

36 het Lotgetal

Het is weer zover. Verjaren. Ik heb eerder in dit blog verteld dat ik toen ik 7 jaar werd tegen mijn vader zei: `En nou gaat mijn leven echt beginnen.´ Zo voelt het nog steeds elk jaar weer. Ondanks en dankzij het getal. Ik heb mijn verjaardag dit jaar gevierd in Egmond aan Zee, in en rondom de nieuwe tent van mijn broertje. Niet zomaar een tent. Wat familie en vrienden waren uitgenodigd en het weertje hielp gisteren fantastisch mee. Ze konden proeven van lekkernijen die door Tom waren gemaakt en konden via een proefkaart aangeven wat er lekker was en wat niet.

In de Astrologie en de Numerologie wordt het leven opgedeeld in periodes; in deze verschillende fasen van ons leven houden wij ons telkens met andere dingen bezig.

De getallen van de Grote cycli geven aan welk thema in een periode van belang is. Het leven is volgens deze zienswijze in te delen in de volgende grote cycli:
cyclus 1 is een periode van groei en begint bij de geboorte;
cyclus 2 is een productieve periode en begint op de leeftijd van 36 jaar, het Lotgetal; ook de voorbereiding op de laatste cyclus dient hier te gebeuren;
cyclus 3 is in eerste instantie een periode van rust en begint 9 jaar na het tweede, we krijgen de kans om terug te kijken op ons leven en te overwegen wat er nog gedaan kan worden om onze lotsbestemming te bereiken;
cyclus 4 is de laatste en vindt weer 9 jaar later plaats en loopt tot het eind van iemand leven;

WhatsApp Image 2018-04-21 at 9.14.14 PM DSC03897 DSC03880 DSC03859

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor mij begint vanaf nu dus de voorbereiding op de laatste cyclus. Ik heb er zin in!

Welkom bij de triathlon: de wereld van de baisten, de kudo’s en de Vikingen

Op 31 december is het altijd tijd voor goede voornemens en normaal kan er bij mij best wat geks tussen zitten, zeker na de nodige alcohol. Dit jaar ook: ik vond het wel een idee om eens mee te doen aan een triathlon. Al een tijd op zoek naar een nieuwe sport, maar kon het niet echt vinden na jaren de meest dynamische en intelligente team sport te doen die er bestaat :). De variatie in verschillende sporten sprak me aan. Niet te lang 1 ding doen, maar 3 verschillende dingen! Mijn goede voornemens worden altijd – heel attent – direct opgeschreven door goede vriend Peter Karregat, die dan op de meest onverwachte momenten me kan herinneren aan deze…

Triathlon van Noordwijkerhout en Volendammers

Peter is al jaren fanatiek marathon-man en hij zou dan ook wel mee doen. Om dat kracht bij te zetten stuurde hij me op 1 januari een mail met daarin alleen nog de bevestiging van deelname aan de Triathlon van Noordwijkerhout. Ik was nog in een nieuwjaarsroes en dacht: waarom niet, en maakte de inschrijving definitief, niet wetende wat me te wachten stond. Al snel kwam daar verandering in. Peter stuurde de uitslag van 2016 en tot mijn stomme verbazing stonden er van de 70 deelnemers meer dan 10 man uit Volendam! Met namen en tijden die mij niet direct iets zeiden…

Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)
Als je altijd op het podium staat, krijg je daarvoor een speciale vermelding op je fiets. Dit is Jan S. (schuilnaam)

Mijn triathlon CV

Ik heb mijn laatste handbalwedstrijd gespeeld op mijn 27e, dus mijn laatste serieuze sportactiviteit is alweer behoorlijk wat jaren terug. Mijn laatste zwemprestatie was mijn B-diploma, dus eigenlijk nooit serieus borstcrawl geoefend. Verder nog nooit op een racefiets gezeten. Lopen komt dan het dichtste in de buurt van wat ik wel kan/kon/ken. Dus ik besloot om maar te starten met zwemmen.

Water World

Half januari sloop ik Zwembad de Waterdam in voor mijn 1e keer zwemmen. Ik was bewust erg vroeg heen gegaan om 7 uur, in in de hoop dat niemand mij zou ontdekken. Toen ik echter uit de kleedkamer kwam, zag ik alle banen vol met zwemmers. Alsof hun leven ervan af hing, gingen ze achter elkaar door, en het leek wel zonder dat ze ademhaalden… Oke, niet laten ontmoedigen, we moeten aan de bak. Na een baantje heen en terug borstcrawl moet ik ff bijkomen, kan echt niet door. Hoe kan het dat anderen gewoon doorgaan? Dat vragen we maar direct even aan wat specialisten hoe die dat doen. Gelijk vliegen de tips me om de oren. Blijkt dat dat zwemmen erg technisch is… en gewoon veel oefenen. “Als je minimaal 3 keer per week komt, wordt het snel beter hoor”, zegt ene Jan Bommie (ik heb de namen in dit stuk in verband met privacy even afgedekt met bijnamen), 1 van de mysterieuze namen op de uitslag van vorig jaar. Hij zwemt al enige jaren (dat wist ik dus ook niet) en hij zwemt HARD…

De Vikingen met hun carbon fietsen...
De Vikingen met hun carbon fietsen…

Na een week of zes 2 keer en soms zelfs 3x zwemmen merk ik toch wel veel vooruitgang. Dat is leuk, en het is lekker, want het duurt niet zo lang en begin heerlijk fit aan mijn werk. Ik kan inmiddels tot mijn eigen verbazing 40 banen of zelfs meer (nog met enige rust tussendoor) achter elkaar zwemmen. Nog steeds komen zwemmers mij voorbij stuiven, maar een aantal kan ik inmiddels bijhouden (zegt ie trots). Maar ik moet ook nog leren racefietsen…

Dirk op de fiets

Ik heb echter geen fiets en ook geen zin om er 1 van een paar duizend te kopen, terwijl ik nog niet weet of ik er nog wel mee doorga na 2 juli, D-Day. Opeens blijkt mijn neef Nico Mittes er 1 te hebben en die doet er vrijwel niets mee. Op die fiets mag ik het leren. De eerste keer is nooit lekker zeggen ze, maar dit is bij mij zeker het geval. Ik kom er (na zo’n 20 km toen ik het wel had gehad) achter dat ik mijn fietsbroek (met zo’n lap erin) VERKEERD OM aan heb. Vond het al niet lekker zitten. Verder moet ik erg wennen aan het vastmaken van die raceschoenen, vooral als je stil komt te staan onverwachts. Op een dag durf ik het aan om met Peter K. te gaan fietsen. Hij heeft vorig jaar maar 15 keer gefietst vertelt hij, dus is ook niet zo goed zegt hij. Een uur later smeek ik of we stoppen. Ik heb het grootste gedeelte van de rit achter zijn rug gefietst, wat trouwens wel de helft scheelt… Maar langer dan 40 km zit er nog niet in.

Strava en Garmin mijn nieuwe Google en Facebook

Ondertussen heb ik wel een Strava account. Strava is zeg maar je sportieve zelfmoord, want ineens ontdek je dat iedereen fanatieker, sneller en vooral gekker is. Bij Strava voeg je echter oude en nieuwe vrienden toe, die je ook wat gunt. Ik blijf het na maanden nog steeds gek vinden om je eigen prestatie direct te delen en dan gaan daar mensen direct iets van vinden. En vice versa. Om mijn tijden erin te krijgen, moet ik mijn telefoon meenemen tijdens het lopen en fietsen, want ik heb eerst nog geen Garmin-klokkie. Na een paar maanden is het toch zover: ik ook aan een Garmin, het is een Forerunner, die ook je zwemmeters kan registreren, zowel in open water als in het zwembad. Ook – daar kom ik later achter – is het een halve smartwatch met allerlei notificaties, dus ook handig tijdens mijn ‘normale’ leven.

The Special One. Peter K. alias Haile gebrselassie
The Special One. Peter K. alias Haile Gebrselassie, die won in een toptijd van 2 uur, 16 minuten.

De beruchte Noordwijkerhout Triathlon Whatsapp groep

Ik ben ook inmiddels toegevoegd aan de Volendamse triathlon WhatsApp groep. In deze WhatsApp groep zitten echter mijn TEGENSTANDERS en ik kom erachter dat ze stuk voor stuk nog gekker zijn. Ook gekker dan ik ooit was in mijn topsportjaren. Al jarenlang, systematisch, zijn ze afgericht op fietsen, zwemmen, lopen… Sommige legendarische namen , die een soort mythisch sportgevoel oproepen, zitten gewoon in deze app! Jan S. kan met 1 appie zorgen voor een dagenlange discussie die honderden reacties ontlokt. En elke dag is er wel iemand die weer iets bovennormaal gepresteerd heeft…

Sprint Triathlon ter voorbereiding

D-Day nadert. Peter K. stuurt me donderdag een appie. Of ik op zondag ook mee wil doen aan een sprint triathlon, ff oefenen. De halve afstand van een kwart, dat is op zich een goed idee. En dan kunnen we eens zien hoe dat nou allemaal gaat. Achteraf zeker goed om dat te doen, want mijn fiets werd afgekeurd, mijn helm had ik eigenlijk altijd al verkeerd op en ik heb geen mega makkelijk om te wisselen band waar mijn startnummer aan vast zit. Ook is het zwemmen 750 meter (en niet 500) plus in OPEN WATER. Het wordt meer schoolslag dan borstcrawl, wat is dat zwaar, achter elkaar door zwemmen. Ik geniet echter wel van het geheel en kom met een lach – maar wel met pijn op gekke plekken – over de finish.

Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje
Met zijn 5-en of 6-en in een baan is ook een apart klusje

Nu het echt dichterbij komt, slaat de app-groep echt op hol. De toto’s met mogelijk uitslagen wordt meerdere keren bijgewerkt. Daar wordt al duidelijk dat ik het van de Volendammers niet best ga afbrengen. De meeste namen uit de app duiken elke dag weer op in STRAVA. Jan P. fietst standaard 120 km fluitend op MAANDAG. John S. doet om de 2 dagen een hele kwart triathlon. Plus ik zie dat Martin J., Niels J., Jan S., Nick & Simon eigenlijk allemaal harder dan 35 km per uur fietsen gemiddeld. Mijn eigen tijden blijven een beetje schommelen rond hetzelfde, alleen met lopen lukt het me een keer om onder de 46 minuten de 10 km te lopen, waar ik zowaar wat meer KUDO’S voor krijg dan normaal. Ik voel me ook fitter en fitter worden en ik sport zeker 3/4 dagen (los van wat buitenlandse werkzaamheden) per week! En dan is het toch plotseling 2 juli…

Geen monsters maar Vikingen

’s Ochtends deel ik nog wat appjes uit met een goede vriend die me succes wenst. Ik zeg dat ik met alleen maar ‘baisten’ en ‘monsters’ op pad ben. Hij antwoord: “Monsters moet spieren mee slepen en gewicht mee slepen. Je moet in je hoofd een Viking zijn, das belangrijk.” Ik vind dat een mooie om mee te nemen de dag in. Verder heb ik maar 1 tegenstander en dat ben ik zelf. En ik wil ervan genieten, want ik heb nu al zin in meer. Eerst maar eens alles uitzwemmen, uitfietsen en uitzwemmen.

Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij... (ff checken of hij dit heeft gelezen)
Jan P. die mij nog net versloeg. Binnenkort ga ik hem voorbij… (ff checken of hij dit heeft gelezen)

Het zwembad en 1e wissel kom ik vrijwel gelijk uit het bad met Peter K. en Jan S., maar bij de eerste honderd meter rijden die met de snelheid van het licht bij mij weg. En dan blijft het gevecht tegen mezelf over. Fietsen gaat voor mijn gevoel lekker al is het niet echt denderend snel. Bij het lopen moeten we nog 4 rondes en in ronde 2 en 3 moet ik wat mentale hordes overwinnen. Mijn broer Tom en Yalou staan echter samen met mijn zoon Sven aan de kant om me aan te moedigen en ik kom zowaar 1 van de Volendammers in de laatste ronde tegen. Met een eindtijd van 2 uur en 31 minuten besluit ik mijn eerste triathlon. En ik heb ervan genoten, dus het wordt hopelijk niet mijn laatste. De aanstichter van dit alles Peter K. maakt een onwaarschijnlijk snelle tijd van 2 uur 16 minuten, mede door een fabelachtige loop van 43 minuten over 10 km, en hij wint daarmee in ieder geval de ‘Volendamse broederstrijd’.

Alle Vikingen op een rijtje
Alle Vikingen op een rijtje

Inmiddels zijn we een aantal dagen verder, en ben ik nog altijd trots lid van de App groep, en voel mezelf een monster en een Viking! Nico Smit, bedankt voor de leenfiets, ik ga er nu zelf eentje kopen! Allemaal voor de support en gezelligheid in de whatsapp groep. Ik blijf er nog ff in. Op naar meer!

The Boss en the Real Boss

Zondag is het vaderdag. Voor mij kwam ie iets vroeger dit jaar, want mijn vrouw heeft haar jaarlijks drukste weekend van het jaar (NK Turnen Ahoy). Dus donderdagochtend was het verrassenderwijs al zover. Ik kreeg een shirt met ‘The Boss’ erop. Ik kreeg echter nog een shirtje, in een kleiner maatje van mijn zoon (5). Daar stond op: The Real Boss. En gelijk hebben ze. Het shirt deed mij echter denken aan een jaar geleden, toen de echte BOSS van de BOSS-en in Nederland was.

This Hard Land

Een jaar geleden liep ik samen met mijn vader en mijn broer en nog een aantal vrienden door een bos terwijl The Bos Bruce Springsteen zijn 4e en laatste toegift deed. In het bos viel het licht van de podia als een deken neer op de takken midden in de nacht. Met op de achtergrond dit lied een haast mystieke ervaring. Het mooie was dat ik het lied in deze live uitvoering niet eens kende. Als ik alleen ben – erg soms als de real boss slaapt en ik echt geen andere dingen kan bedenken, en mijn vrouw is in AHOY – dan krijg ik de behoefte om dit liedje aan te zetten.

The older you get, the more it means

Bruce spreekt deze woorden uit aan het begin van het liedje als hij een aantal mensen bedankt. Nu ik een aantal Vaderdagen heb meegemaakt, kan ik niets anders concluderen: The older you get, the more it means.

Dus pa, deze post is voor jou! (ik weet dat je hem leest, maar je krijgt alleen zondag geen shirt met The Boss erop haha)

Om te besluiten met de echte boss, die dit ongekend mooie liedje afsluit met deze woorden:

…and in the morning we’ll make a plan.

If you can’t make it, stay hard, stay hungry, stay alive if you can, and me my in the dream of this Hard Land.

 

Op naar morgenochtend!

Uitslag van Dirk’s verjaardagsonderzoek

Het is alweer 2 maanden geleden dat ik verjaart bent. Ik heb tijdens mijn verjaardag een aantal mensen een linkje gestuurd toen ze me feliciteerden op Facebook, een soort verjaarsonderzoekje. Ik was namelijk benieuwd hoe andere mensen hun verjaardag beleven.

 

Waar heb je me eigenlijk gefeliciteerd?

verjaardag-onderzoek-5
10% van de mensen die ik gevraagd heb, doen het dus uit beleefdheid. Commentaar van iemand bij deze vraag was: Ondanks dat al die berichtjes op je tijdlijn wat oppervlakkig zijn, kan de hoeveelheid berichtjes toch wel hartverwarmend werken! :)

 

Wat zou je het liefste doen op je verjaardag?

verjaardag-enquete-1

 

Met wie vier jij je verjaardag het liefste?

verjaardagonderzoek-3
76% wil zijn verjaardag vieren met een klein groepje intimi, of alleen met gezin en/of met wat vrienden erbij

Wat betekent verjaren voor jou?

verjaardagsonderzoek-4

Mede door het invullen van deze mini verjaardag enquete heb ik in ieder geval een mooie dag beleefd. Bedankt daarvoor!

Jeugdvoorbeeld niet blij…

Afgelopen woensdag was ik bij de WK kwalificatiewedstrijd Nederland – Polen. Bondscoach bij de Polen is Talant Duschebajew, meervoudig beste handballer van de wereld. Ik ging even terug in de tijd, want toen ik nog een klein jongetje was, bekeek ik vaak beelden van hem. Hij heeft namelijk een aantal schotworpen in het handbal uitgevonden en maakte daar bijna wetenschap van. Ook was hij tactisch meesterlijk. Ik probeerde dat na te doen, en sommige mensen noemden me mede daarom Knikkie Dickie.

Nu was Talant dus in Nederland en als kersverse coach heeft hij een aantal weken geleden de Champions League gewonnen. Dus als coach kan hij er ook wat van. Hij moest echter het onderspit delven tegen Nederland, dat verrassend met 1 punt verschil (25-24) won. Dit is overigens nog nooit gebeurd, dus een unieke prestatie. Echter, Polen en dus Talant plaatsten zich voor de WK later dit jaar (en NL niet), en Polen gaat ook naar de Olympische Spelen.

Het kind op de foto

In de coulissen van de hal kwam ik hem onverwachts tegen. Op dat moment was er even twijfel, want moest ik nou als groot kind op de foto. Het kleine kind in mij was wakker genoeg om toch even op de foto te gaan! Het enige jammere is dat Talant niet zo blij was. Helemaal niet blij zelfs vanwege het verlies. En ik achteraf ook niet als ik de foto zo zie. Nog paar jaar dan zie ik er net zo uit als Talant… :)

talant-duschebajew

Johan Cruyff gaat niet dood

Toen het bericht binnenkwam dat Johan Cruijff longkanker had, was ik echt even dag van de leg. De hele dag was ik bezig om meer informatie over zijn toestand te krijgen en er kwam nog niet heel veel informatie naar buiten, behalve dat hij het dus had.

Doe maar gewoon

Met mijn redelijk nuchtere Noord-Hollandse inslag en mentaliteit van ‘doe maar gewoon’, heb ik niet veel met sterallures of reputatie. Maar ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik Johan 2 jaar van dichtbij heb mogen meemaken. Het zijn maar korte momenten geweest met hem, maar die hebben wel grote indruk en vooral inspiratie achtergelaten. 

Cruyff is voor mij vooral een buitencategorie mens, met een sterk gevoel en intuïtie voor alles wat er dagelijks om hem heen gebeurd. Met in alles een goede intentie, want hij is veel te veel ontwikkeld om zich nog door enige vorm van ego, of behoefte aan waardering te laten leiden. En ik geloof ook dat er niet veel mensen zijn in Nederland die wereldwijd succesvoller, populairder en bekender zijn dan Cruyff, maar dat terzijde.

johan-cruijff-over-topsporters

Bij ons Nederlanders lijkt het dan vaak al snel op arrogantie. Laten we vooral niet iemand te veel op een voetstuk zetten. En daarbij mag iedereen in NL natuurlijk een mening hebben, ook als ze zelf nog niets hebben laten zien. 

De dag na het nieuws probeerde ik me te verplaatsen in hoe Johan dit nieuws zou verwerken en hoe hij ermee om zou gaan. Hij weet al jaren dondersgoed dat hij in de laatste fase van zijn leven is gekomen en gedraagt zich daar ook naar. De instituten die hij heeft neergezet (manier van denken over voetbal, Cruyff Foundation, Cruyff Courts, Cruyff scholen) moeten ook doorgaan nadat hij er niet meer is.

Tuurlijk gaat ook Johan dood

Johan zal er fysiek niet meer zijn op termijn. Dit kan nu versneld worden door zijn ziekte, iets wat iedereen kan overkomen in de loterij van het leven. Maar zal hier ook op de door hen gekenmerkte manier mee omgaan.  En hij zal mensen (zeker medemensen die ook ziek zijn) ook in deze fase van zijn leven nog inspireren, net zoals hij dat al voor heel veel mensen heeft gedaan. Daarom geloof ik ook niet dat zijn gedachtengoed en zijn visie ooit dood zullen gaan. Nog vele tientallen en misschien wel honderden jaren zullen we Cruyff herinneren. Binnen het voetbal, binnen de sport door de sportmanagers van de toekomst, door mensen met een beperking en hun aanhang, door kinderen die buiten kunnen spelen op veldjes en veel breder. En door mensen die hij bij toeval – of niet – tegengekomen is en die ook even aangeraakt zijn door wie hij is.

Wellicht als Ajax vanuit deze helicopter zouden kijken, ze de ontstane situatie toch anders hadden kunnen oplossen. Johan heeft er geen last van. Hij wil alleen maar helpen, nu het nog live kan.

Vandaag is het Dirkendag

Vandaag 17 augustus is het dirkendag. Je zal denken wat ik dat nou, maar het staat in de krant. Echt! Dirkendag wordt namelijk al voor de 30-ste keer gehouden (mijn hele leven!) en is een initiatief van Bob Schuiling.

Dirkendag voor dirken en dirkjes

Opgedirkte vrouwen, oftewel Dirkjes mogen ook komen.. Haha! Wat ben ik blij dat ik in 2010 mijn naam verandert heb van Dick naar Dirk. Ik wens jullie allemaal een mooie Dirkendag! En voor alle dirken, tot straks in Den Oever!

Sven Tuip

17 december 2011: Sven Tuip

Een baby van dichtbij geboren zien worden was voor ons weer een absurde ervaring, met een lach en een traan. Maar ook een dag met een ongelofelijk dankbaar en gelukkig gevoel voor een gezond kindje die we mogen laten ontdekken en groeien in de wereld om hem heen

Ik wens iedereen zo’n dag!

sven tuip
Net geboren, nieuwsgierig en stiekem kijken. geboren 17 december 11 Sven Tuip

 

Doelgeleid naar de Dag van de Coach

dag van de coachIn juni was ik bij de Dag van de Coach met als thema Coachzaken. Ik was uitgenodigd door een vriend en ik vind het leuk om dingen te doen die niet direct te maken hebben met wat ik doe, maar wel van waarde kunnen zijn in het totaal. En af en toe eens een dagje uit de dagelijkse beslommeringen geeft me rust en overzicht.

Continue reading “Doelgeleid naar de Dag van de Coach” »