The last dance – the last shot (Jordan)

Ja, tuurlijk heb ik The Last Dance gezien. En toen ik een klein jongetje was, had ik ook al een aantal videobanden van Jordan bekeken. Maar hoe zaken exact zijn gelopen, was toch een beetje wegge-ebt. De Last Dance bracht het Jordan tijdperk echter nog dichterbij dan ooit tevoren. Prachtige en unieke beelden tot in de kleedkamer aan toe, gaven een fantastische indruk wie Jordan was als basketballer. Het bracht me ook terug in Central Park en New York, waar ik vorig jaar een klein schilderijtje kocht van een lokale kunstenaar aan het begin van Central Park. Ik wist echter niet dat dit eigenlijk The Last Shot in The Last Dance was. Het punt dat Jordan voor de 2e keer de 3 titel opleverde. En ook het laatste schot van Jordan als basketballer van Chicago Bulls. The last shot die ook direct het einde was van één van de meest memorabele sportteams en -prestaties ooit.

the-last-shot-jordan

 

Vorig jaar november was ik dus in New York voor een tech-trip met een aantal andere tech startups. En daar op de laatste dag gelukkig ook een aantal uurtjes beschikbaar om wat New York highlights te bekijken. Na een aantal attracties liepen we Fifth Avenue helemaal af op weg naar Central Park, een hele mooie ervaring overigens, want New York heeft toch wel veel indruk op mij gemaakt als stad.

central-park-new-york-buy-jordan

Na een klein rondje in het park besloten we terug te lopen, ook omdat de avond zou starten en we nog een leuk avondprogramma voor de boeg hadden. Bij het uitlopen van Central Park kwam ik een stuk of 10 kunstenaar standjes tegen. Altijd leuk om zo’n lokale herinnering te hebben dacht ik. En toen zag ik dus een klein schilderijtje met deze foto erop. Deze most ik hebben dacht ik meteen. Hij was al bijzonder, maar na het zien van de Last Dance en wetende dat dit echt het The Last Shot was die de beslissing bracht… mag hij nog heel wat jaartjes blijven hangen!

Terugblik 2019: 1 jaar Ringen om Volendam

 

Stichting Ringen om Volendam zag op 1 november 2018 het levenslicht. We zijn een vol jaar verder en we maken de balans op nu we het Olympische jaar 2020 zijn ingeknald! Ons grote doel is om topsporters uit de Gemeente Edam/Volendam te helpen hen op de Olympische Spelen te krijgen. Deze rolmodellen kunnen de jeugd inspireren tot grote daden en als voorbeeld dienen met hun verhaal en persoonlijkheid. Als Gemeente hadden we slechts 1 olympiër, Carla Braan. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat we – met al het talent dat in onze Gemeente aanwezig is – door moeten gaan om zo STRUCTUREEL iemand uit onze Gemeente op de Olympische Spelen te krijgen.

6 topsporters uit Edam/Volendam met 1 doel

Wie had er – buiten hun eigen sport of eigen kring – nou gehoord van Merel Conijn, Bart Buikman, Jessica Schilder, Marnix Kolkman, Luc Kroon en Sanna Veerman? Dat zijn nu namelijk de topsporters die het afgelopen jaar structureel ondersteuning hebben gekregen. Los hiervan hebben we ook een aantal niet-Olympische sporters of exceptionele talenten geholpen, denk aan Tijmen van Rossum, de touwtrekker die voor het WK wil gaan, Eddie de Boer die op 15-jarige leeftijd al racers van 20 jaar verslaat. Voor elke sporter is de behoefte anders gebleken. Wij als bestuur dienen de belangen die spelen zo goed mogelijk te behartigen en in te schatten of een sporter echt de kans maakt om de OS te halen.ringen-om-volendam-dirk-tuip

Gouden topsportadviseurs

Het verhaal achter de Stichting heeft een aantal bijzondere mensen aangetrokken die zich ook willen inzetten voor de Stichting en met name voor de sporters. Inmiddels hebben we een team van topsportadviseurs waar menig sportorganisatie jaloers op zal zijn. Jaap de Groot, Eddie Bank, Johan de Wit en Tom Koning hebben allemaal hun sporen ruimschoots verdiend in sport en bestuur/management, en weten als geen ander wat er komt kijken om de echte top te halen. 

Vanuit hen is het fundament ook gelegd voor de toekomst, met Jaap de Groot als leermeester, en Eddie, Johan en Tom als topsportkenners. Een belangrijk basisprincipe, op aangeven van Jaap, geworden dat een aanvraag altijd vanuit de sporter moet komen. HIj of zij is zelf de sleutel tot succes. De meest succesvolle topsporters hebben geleerd keuzes te maken op weg naar hun doel. Daarbij hebben ze steeds beter geleerd wat wel en niet goed voor hen is. 

We hebben gemerkt dat dit voor de sporters niet gemakkelijk is. Waar ze voor de Ringen nauwelijks in staat waren om geld gesponsord te krijgen, is er nu beschikbaarheid, maar wat levert dan de grootste winst op? Het is eigenlijk net als het opstellen van een businesscase. Met een bepaalde support kan ik dit en dat beter doen waardoor ik sneller/harder/verder kom. Zo maar geld geven is er niet bij. Het gaat altijd om een facilitering van kosten.IMG_20191123_130947

Debbie Bont

De weg naar de top is lang en hard. Dat kan Debbie Bont als geen ander beamen. Dit jaar kwam haar absolute hoogtepunt nadat ze met haar team wereldkampioen handbal werd en zich daarmee rechtstreeks plaatste voor Tokyo 2020. Ze moet in de zomer nog geselecteerd worden en ‘heel’ blijven, maar de 2e Olympiër is in aantocht. Al vroeg werd er vanuit Ringen contact met Debbie gezocht, maar als prof zag ze geen directe behoefte in facilitering. Dat maakt ons niet minder trots, sterker: het maakt ons nog trotser, want ze heeft het zelf geflikt. Bij de huldiging als wereldkampioen werd duidelijk wat voor rolmodel Debbie inmiddels al is!

debbie-bont-volendam

Sponsors

Zonder sponsors geen stichting. De sporters zijn de volgende bedrijven dan ook erg dankbaar: KIVO, KBK Bouw, Studioweb, Mercuur bouw, Podobrace, Cafe de Dijk, SearchUser, Hein Koning, JLD International, Focus Engineering, Runderkamp Catering, Nick&Simon, Smit Bokkum, RIJVO, HSB Bouw, Succes, Volare/Kubbinga, Kwakman Afbouw, BodyResults, Van Rein Instituut en Gladiator Sports. Dankzij hun 3-jarige commitment was er direct continuïteit voor langere en kon voor sporters echt het verschil gemaakt worden.

  • Luc woont inmiddels ‘naast zwembad en school’ wat hem ontzettend veel tijd en rust bespaart, waardoor hij optimaal kan herstellen.
  • Sanna heeft een eigen balk waarop normaal gesproken alleen op de (kwalificatie van) Olympische Spelen getraind kan worden, en een super modern apparaat voor herstel. Ook kreeg ze ondersteuning voor en tijdens wedstrijden op mentaal gebied.
  • Merel traint dit jaar met het Regionaal Training Centrum, wat vorig jaar nog niet lukte, mede vanwege de investering die hiermee gepaard gaat.
  • Jessica kreeg een leaseauto om te zien of haar dit veel bespaart. Het is inmiddels duidelijk dat dit gigantische voordelen oplevert, met meer trainingen en betere trainingen en veel meer rust. 
  • Bart kon meedoen aan extra buitenlandse wedstrijden, wat essentieel is om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Ook kon hij vaker trainen in skateparken in Den Bosch en Den Haag vanwege vergoeding van reiskosten.
  • Marnix was pechvogel van het jaar doordat hij zijn enkel brak, maar hij staat op het punt om weer te starten. 

Ik hoop dat we door kunnen richting Parijs 2024! Het zou toch wat zijn als we dan meerdere Olympiërs vertegenwoordigd hebben en met een bus heen kunnen om ze aan te moedigen. 

Tech Trip Amerika

Eerdere bezoeken aan Amerika en Canada maakten me al duidelijk dat ondernemen en een startup laten groeien daar anders gaat dan in ons kleine Nederland. Een tech ondernemer zei toen iets dat me is bij gebleven: jullie in Europa werken niet hard genoeg en denken te klein en durven niet te investeren. Ik was het al een beetje eens, maar na deze week ben ik het helemaal met hem eens.

IMG_20191114_183707

Deze week mocht ik namelijk met een aantal startups uit Nederland mee op Tech Trip naar New York. Een aantal dagen zijn we ‘ondergedoken’ in de cultuur en structuur van een aantal van de beste en meest innovatieve startups van dit moment in ‘Proptech’, oftewel: bouwen, gebouw-/vastgoedmanagement en beheer 4.0. In het vliegtuig op weg naar Las Vegas heb ik even de tijd en rust om de balans op te maken.

Ik ben de afgelopen jaren door SearchUser, FacilityApps en H20 esports gewend geraakt aan het absorberen van nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Maar ik kan van deze trip nog steeds niet opmaken van welk bezoek ik nou het meest onder de indruk ben. Was het ons bezoek aan het hoofdkantoor van WeWork? Hier wist ik al dat data daar alles bepaalt, maar dit gaat veel verder dan ik ooit had kunnen bevroeden. Of was het Shop Architects, waar ze door middel van Virtual Reality en Augmented Reality het bouwen van wat dan ook totaal anders maken? Ik licht deze 2 er even uit, want ik kan nog wel even doorgaan.

Werkweken van 90 uur

Bij meerdere van deze startups hoor en zie ik dat de mensen daar 80 tot 90 uur per week werken. Ik ben eens gaan rekenen, want hoe kom je nou aan 90 uur werken per week?

Stel je start om 8 uur en je werkt tot 8 uur ’s avonds, dan heb je 12 uur te pakken. Als je dit 6 dagen doet, dan kom je op 72 uur. Dat red je dus niet. Dus je moet even lange door ’s avonds. Stel dat je tot 10 uur doorgaat, dan heb je 14 uur te pakken. Doe je dat 6 dagen, dan kom je op 84 uur. Stel dat je 1 avondje wat anders wilt doen (bijvoorbeeld sporten of iets anders sociaals) of je verslaapt je ’s ochtends, dan moet je dus ook op dag 7 nog aan de bak. Ik kan gewoon niet geloven dat mensen dit doen!! Even los van of dit aantal efficient is (ik geloof het niet), maar ze werken dus over het algemeen 200% van een gemiddelde Nederlander.

IMG_20191115_091215 (1)

De enige optie die ik in Nederland zie met alles wat we ook nog willen doen is om vroeger te starten. Stel dat je elke ochtend om 5 uur begint (iets na 4 uur eraf!) en je gaat door tot een uur of 6. Dan kom je op zo’n 12 uur per dag. Je pakt ook nog een paar uurtjes in de avonden en in het weekend, dan kom je in ieder geval boven de 60.

Money en data

Het is ongelofelijk om te horen hoeveel geld ze op hebben gehaald bij investeerders. 8 miljoen in ronde 1, 40 miljoen in ronde 2. Ergens moet dat ook wel, want alleen het kantoor al is een ongekende kostenpost aangezien Manhattan 1 van de duurste plekken ter wereld is om ruimte te huren. De startups die we deze week hebben gezien zitten op de meest ongelofelijke plekken. Een hele kantoorvloer op de 65e verdieping met het allerduurste kantoormeubilair dat er is en elke dag eten en drinken aanwezig (wat wel moet wil je je uren halen). En ze hebben allemaal meerdere vacatures open voor programmeurs, data analisten, marketeers en designers.

De hele cultuur is gericht op het ophalen van veel geld, zo hard en snel mogelijk groeien en nummer 1 worden in de wereld in een bepaalde niche/markt. En dan verkopen voor enkele honderden miljoen of liever meer dan een miljard, of een beursgang. Alle startups die we hebben gezien doen dit AS A SERVICE, oftewel klanten betalen een bedrag per maand/jaar. Alle startups hebben een softwarecomponent. Bij alle startups is gebruik van data essentieel.

De komende dagen bezoek ik de grootste beurs voor schoonmaak professionals in Amerika. Eens kijken of we een stukje van de energie van de New York startups mee kunnen nemen voor the next steps van FacilityApps!

Verhuizen is een beetje doodgaan en opnieuw geboren worden

Een bijzondere dag. We halen ons kantoor leeg en gaan definitief verhuizen. The older you get, the more it means, zou Bruce Springsteen zeggen. Het is niet onze 1e verhuizing, maar het blijft een dubbel gevoel om afscheid te nemen van een plaats waar ik me echt thuis voel. Daar sta ik vandaag graag toch eventjes bij stil. Nog 1x extra vroeg naar kantoor om met muziek aan in stilte te werken, voordat de hectiek van de dag begint.

IMG_20191024_124108

Deze plek op de Wilhelminalaan, in 1 van de oudste panden in Purmerend, blijft uniek. Onze open ruimte met keuken en biljart, de werkplekken erachter en de binnenplaats (die nu verbouwd is). Een kantoor midden in het gezellige centrum, tussen de Koemarkt (voor een visje, broodje of lunch) en het centraal station in. Altijd voldoende (gratis) parkeerplekken voor de deur. Sporten met het team achter het pand. Kerstdiner en events.

Een plek ook waar zoveel mensen herkenning mee hebben omdat ze er naar school (voormalige RSG) gingen. We hebben het omgebouwd tot kantoor en waren de eerste huurders. Het werd door een grote verbouwing echt ons kantoor, nu alweer 6 jaar geleden. Het pand zit inmiddels al een hele tijd vol, alleen onze plek is zo meteen leeg omdat er nog geen huurder is gevonden. Aan de ene kant vind ik dat gek op zo’n A-locatie, maar aan de andere kant ook wel fijn dat er nog geen nieuwe mensen op ‘onze’ plek komen te zitten.

Straks doen we de deur dicht en is de kans groot dat we er niet of nauwelijks meer terugkomen, dat hebben vorige verhuizingen wel geleerd. En nu het leeg is gehaald, is onze ziel er ook gelijk een beetje uit. En dan staat er gewoon ‘alweer’ een punt achter door hoofdstuk.

En start er natuurlijk een nieuw hoofdstuk op een nieuwe plek en zijn we herboren. Born to run, noemde Bruce dat!

20 jaar onderdeel van de Cruyff Academy

Wat ben ik trots dat ik tussen deze ‘leaders’ mag staan! Allemaal besprenkeld met de visie van Johan, allen die hebben gevoeld wat Johan in zich meebracht, samen met diegene die met hem de Cruyff Academy vorm hebben gegeven in de afgelopen 20 jaar.

cruyff-academy-blogserie

Dit is een mooie blogserie geworden met allemaal unieke verhalen. Super mooi gemaakt door Dick Scholten en collega’s. Ze hebben het toch voor elkaar gekregen dat ik me nog steeds 100% onderdeel voel van de Cruyff familie, en hier ook regelmatig nog aan terugdenk of bij stilsta.

Van Johan Cruyff University naar SearchUser, FacilityApps en H20 esports

Negentien jaar geleden alweer startte ik zelf met mijn opleiding aan de Johan Cruyff University. Heel bewust koos ik voor sportmarketing (niet alleen vanwege het feit dat ik topsport kon combineren met mijn studie). Ik ben daar verliefd geworden op het vak. En daar heb ik geleerd dat als je sport kunt vermarkten, je alles kunt vermarkten. Sport is en blijft echter uniek. Zelf heb ik uitstapjes gemaakt in de wereld van creative tech en startups (online marketing en app development) buiten de sport. Nu ben ik erg blij om met H20 esports weer terug in te sport te komen.

Volgende 20 jaar

Ik zal dan ook vol trots de volgende 20 jaar de visie van Johan uitdragen en tot uiting laten komen in een nieuwe generatie die er nu aankomt. Want de virtuele wereld en de sportwereld zullen steeds vaker gaan kruisen. Hybride sports zijn al ontstaan. Traditionele sporten moeten mee, anders zijn ze straks niet meer relevant. Ik ben dan ook blij en trots om die beweging van dichtbij mee te mogen maken en hoop dat we de principes van Johan Cruyff ook kunnen toepassen in esports.

Studenten van toen leiden nu de sportsector, zoals Johan dat wilde: “Niemand kan de belangen van de sport beter dienen dan iemand met het hart van een sporter”

Lees hier meer: http://bit.ly/2lT4r4k

#CruyffLegacy #20jaar

Trots op Canada

Het blijft bijzonder om met een andere reden dan vakantie een ander land te bezoeken. In mijn geval was dat afgelopen week vanwege werk, voor de eerste keer in Toronto, Canada. Voor ‘business’, en tussen de bedrijven door ook proberen een glimp op te vangen van het land. Canada stond voor mij vooral bekend vanwege de sport en de onbeperkte natuur. De natuur heb ik helaas niet gezien, het programma zat daarvoor te vol. Ik herinner me de Olympische Winterspelen waarin Canada altijd een grootmacht is. Vanaf erg jong vond ik ijshockey kijken helemaal geweldig tijdens de Spelen. Het orgel tijdens de wedstrijd, de sfeer en continue actie.

Toronto is een mega grote stad. Greater Toronto heeft meer dan 6 miljoen inwoners en groeit elke dag verder. Het ligt op een paar km van Amerika, maar toch Is er wel een groot verschil. Canada is namelijk hyper multicultureel en Toronto is daar het ultieme voorbeeld van. Dus kun je van hun buren (Amerika ligt echt op paar kilometer) op het moment niet bepaald zeggen. Eigenlijk ben ik deze week niet naar 1 land geweest, maar naar 10 landen. Het team van mensen dat we getraind hebben, is daar een goed voorbeeld van. 80% van de mensen komt niet uit Canada, maar uit Colombia, China en andere Aziatische landen.

Als je reist met Uber heb je in ieder geval de eerste 20 leuke gesprekken te pakken. Zo ben ik ff bijgepraat over de situatie in Tibet, Japan, Vietnam, Turkije, Israel, maar ook wat ‘normalere’ landen. Alhoewel ze allemaal uit andere landen komen, zijn ze allemaal trots op Canada. Een muts, een ‘goose’, een Canada sticker of een shirt/trui van hun favoriete Canadese sportteam, ze zijn trots op ‘hun land’ en dragen dat uit, ook al komen ze ergens anders vandaan. Vanaf dat ze binnen zijn gekomen als immigrant zijn ze opgenomen en geïntegreerd. Ze worden geaccepteerd, horen erbij en krijgen gelijke kansen. Wel moeten ze er – net als een ander – keihard voor werken om jezelf op te werken. Maar dan heb je een goed leven en dat waarderen de mensen en dragen ze elke dag uit.

De opstart van het team hier is uiteindelijk goed gegaan, al werken ze hier wel met minder structuur dan bij ons en dat was in het begin van de week wel even wennen. Nu afwachten hoe het verder gaat lopen. Ik ben in ieder geval nu ook trots om vanaf een grote afstand toch onderdeel te mogen zijn van het Canada gevoel!

De nieuwe Elon Musk of Jeff Bezos. Deze Uber chauffeur moeten we in de gaten houden

Dit verhaal moet verteld worden en je moet deze video zien, zeker als je houdt van een elevator pitch en wat gezond Amerikaans opportunisme en groot denken. Elke keer als ik deze video zie, kan ik niet stoppen met lachen. Waarschijnlijk komt het omdat ik er zelf bij was en is het voor anderen helemaal niet grappig. Maar misschien zeggen we over een paar jaar wel dat de nieuwe Jeff Bezos is ontdekt en dat wij erbij waren!

ISSA Show in Texas

Dag 1 van onze 7 daagse reis naar Dallas (Texas) verliep op zijn Amerikaans en we hebben er direct met volle teugen van genoten, ondanks de jetlag (na 35 uur wakker achter elkaar sliep ik 3,5 uur, not nice). Allereerst: Uber vind ik nog steeds een uitvinding! Uber is overal in de stad en bracht ons van het hotel naar het conferentiecentrum waar we een driedaagse schoonmaakbeurs bijwoonden met FacilityApps. Vooral om de markt daar te verkennen. Als we ooit echt groot willen worden, dan moeten we ook in Amerika actief zijn. Eens kijken hoe ver ze daar zijn…

 

Screenshot_20181029-092629

Uber chauffeur en CEO

Een van de vele voordelen van Uber is dat je ziet wie de chauffeur is en daar staan vaak wat opvallende zaken tussen. In dit geval stond er bij dat onze Uber chauffeur CEO was van een softwarebedrijf, Cymatrax genaamd. Dat wekte mijn interesse, want ik ben ook ´CEO van een softwarebedrijf´. FF als mannen onder elkaar een gesprekje :). Wel dacht ik direct: waarom is hij ook Uber chauffeur (en ik niet)? Maar goed, de interesse was gewekt en ik stelde de vraag: wat doet jouw software precies? Amerikanen kennende kunnen ze pitchen en presenteren als de beste.

In een split second kon ik mijn telefoon aanzetten en toen kwam deze elevator pitch (vanaf 55 seconden tot het einde wordt hij echt goed, dus luister even goed):

 

Na deze week heb ik overigens mijn eigen pitch drastisch aangepast. Ons minimale doel is nu de wereld. Maar liever willen we ook in de ruimte zorgen dat de schoonmaaktaken in Space Shuttle van Elon Musk worden afgevinkt met behulp van apps van FacilityApps.

Debuut op de mondharmonica tijdens bruiloft Tom Tuip en Yalou de Boer – Tuip

Tijdens de bruiloft van mijn broertje Tom Tuip en zijn Yalou de Boer Tuip (of Yalou Tuip de Boer) op landgoed Boots in Edam / Volendam had mijn vader het lumineuze idee dat ik de mondharmonica solo voor mijn rekening zou nemen. Ik kan niet zo makkelijk nee zeggen, dus dat werd een ja. Het was niet makkelijk, maar zo terugkijkend wel super leuk om te doen. En iedereen was verrast inclusief Tom zelf, want die wist tot 0:59 seconden in het filmpje nergens van. Mijn vader heeft dit liedje trouwens zelf geschreven. Hij was zenuwachtiger dan mij, ik vraag me nog af waar Tom en ik die anti-podiumvrees van hebben.

Ik ben nu – als ik veel moet rijden in de auto – gestart met het oefenen ‘This Hard Land’ van Bruce Springsteen op de mondharmonica. Dat is weer even iets anders koek :)

Bekijk het fragment hier:

1e in Emerce categorie kleine bureaus

De telefoon stond gisteren ineens roodgloeiend. Appjes, berichten op social media. En ik wist niet eens wat er aan de hand was en wat de felicitatie exact inhield moet ik eerlijk bekennen. Dit komt ook omdat ik de laatste maanden veel met de groei van Facility Apps bezig ben. Eerste reactie was dan ook wel nuchter en koeltjes. Ook omdat ik vind dat er altijd een hoop heisa gemaakt rondom verkiezingen en lijstjes. Een hoop uiterlijke schijn. Er zijn genoeg bedrijven die letterlijk een positie kopen op sommige verkiezingen. Maar dit is toch Emerce en echt wel een ‘dingetje’.

Trots

Tweede gevoel was toch vooral trots. We staan er toch maar mooi niet alleen tussen, maar ook bovenaan! Trots op ons bedrijf, ons team, onze klanten, maar zeker ook onze oud-medewerkers en oud-klanten. Deze hebben ervoor gezorgd dat we de afgelopen jaren elk jaar een stapje konden groeien. Ik vind ons met een man of 20 al geen klein bureau meer. En ik vind een erkenning in sterren (we scoorden 5,5 uit de mogelijke 7) nog veel belangrijker dan grootte. Betekent niet dat we niet door willen groeien.

Kampioen blijven

Derde gevoel was ook wel een verantwoordelijkheidsgevoel om deze erkenning waar te maken. Want bovenaan een lijst komen is 1, maar nu bovenaan de lijst blijven. In de sport heb ik gemerkt dat dat nog veel moeilijker is. Al was het gevoel van de eerste keer kampioen worden toch wel de lekkerste! Lees hier meer info over de Emerce top-100 en over ons B2B Marketing Automation bureau.

We zijn dus trots en gaan er even van genieten en dan back to work!

emerce-top-100

Best man

Ik werd gisteren verrast door mijn broertje en zijn Fiancée (a woman who is engaged to be married) Yalou. Dit is nu al de 3e keer in korte tijd dat Tom me verrast! Eerst met de aankondiging dat hij iets anders met zijn leven wil gaan doen (en dat ook echt doet), dan de proeverij op mijn verjaardag waarin hij de meest lekkere dingen heeft klaargemaakt, en nu mag ik zijn getuige zijn!

Tess wordt bruidsmeisje en Sven mag op de ringen passen de hele dag. Ik denk dat dit de moeilijkste opdracht wordt haha!

IMG_20180505_083537

Verhaaltje voor het slapen gaan

Hoi Sven,

Je wilde vroeger toen je nog een jaar of 4/5 was altijd nog een verhaaltje voor het slapen gaan. Het liefst een verhaaltje op de telefoon via youtube, die jij zelf mocht kiezen. Als het verhaal niet op de telefoon mocht, dan zei jij: dan een verhaaltje uit een boek? En als dat niet kon omdat het al te laat is, dan zei jij: dan een fantasieverhaaltje van jou. (Dat was zeg maar een verhaal wat ik a la minute mocht verzinnen)

En als dat dan ook niet mocht, dan zei je altijd: “OK pa,dan doe ik er wel eentje.” Dat kon ik bijna nooit weigeren, dus werd het alsnog later. Meestal begon je waar ik mijn laatste verhaaltje geeindigd was, maar vanaf daar kon het echt alle kanten op. Je bent een jongetje met ongekende fantasie!

Hier 1 van jouw magische fantasieverhaaltjes…

 

Een laatste proost op het leven van mijn Ome Jan

Een van de weinige echte vissermannen die ons dorp nog rijk is, is niet meer. Ome ‘Jan Job’ Kes. Het grootste gedeelte van zijn werkende leven heeft hij op zee doorgebracht. Dat heeft hem gevormd en dat liet hij nog altijd dikwijls horen en merken. Ome Jan had ook een stem die door de zee gevormd was. Deze stem kon vaak bulderen (althans, zo heb ik het als heel klein ventje ervaren), maar hij kon ook prachtig zeemansliederen zingen.

Oppassen op een kwajongen

Ome Jan was een man waar ik als kleine jongen een beetje bang voor was, vanwege zijn gestalte en zijn manier van doen en praten. Maar hij had ook iets aandoenlijks en liefs, en hij kon lachen alsof het een klein ventje was die kattekwaad uithaalde. Die lach ga ik nooit meer vergeten. Ik denk ook dat hij het daarom prachtig vond om op onze kwajongen Sven op te passen, toen die rond de 2, 3 jaar oud was. En oude en een jonge bengel. Ondanks de broze gezondheid van zowel mijn oom als tante was het nooit een probleem om Sven daar een paar uurtjes te brengen. En Sven was lang niet de enige die deels opgegroeid is aan de Plutostraat.

Glasaal Volendam

De laatste jaren hadden wij vooral een band doordat ik me bezig hield met een project: Glasaal Volendam. Ome Jan is er namelijk als echte visserman altijd van overtuigd geweest dat het NOOIT zou gaan lukken. ‘Die beestjes zijn niet te kweken.’ Ik kreeg dan altijd het laatste nieuws uit ‘Visserijnieuws’ om mijn oren geslingerd en vond het prachtig om er tegen in te gaan en een stuk van zijn passie te delen.

Omdat ik ook best wel eigenwijs ben, zei ik steevast dat hij het nog mee zou gaan maken dat het zou lukken. Ik kon het dan ook niet afwachten om te mogen vertellen dat we vorig jaar duizenden larven hadden en dat deze ook gegeten hadden. Helaas zal hij het echte werk dat nog moet komen nooit meer mee mogen maken. Ik zal echter nog meer mijn steentje bijdragen dat ik zijn ongelijk kan bewijzen, ter ere van hem en die andere vissermannen die zo hard gewerkt hebben.

Sinterklaasintocht

Ik herinner me talloze sinterklaasintochten, die we volgens mij vanaf mijn geboorteuur in de Plutostraat aanschouwden, omdat de Sint en zijn Pieten daar langskwamen. De laatste was vandaag exact 2 weken geleden. Ik zat per toeval volgens mij voor het eerst in mijn leven naast mijn Ome Jan. Hij was opvallend relaxed en maakte de hele avond grappen en grollen. Ik heb die avond – hoe kort hij ook duurde – echt genoten van hem. Iedereen nam wijn, terwijl Ome Jan van mijn Tante Thea 3 kratten bier moest halen. Niemand nam oliebollen, want die hadden ze al gehad, terwijl Ome Jan 20 oliebollen had gehaald in opdracht van mijn tante Thea. En ze hadden ook nog een paar koude en warme happen ‘die er snel doorheen moesten’ voordat iedereen weer was was. Ook omdat ze beiden naar Wenen gingen de dag erna. Dat moest de visite diverse keren horen die avond, wat er allemaal wel niet op zou gaan.

Ik heb samen met hem als enige bier genomen – terwijl ik liever wijn heb – en terwijl deze zin eruit rolt achter mijn computer, voelt dat nu als een laatste proost op het leven van Ome Jan Job.

jan-job-kes

The Boss en the Real Boss

Zondag is het vaderdag. Voor mij kwam ie iets vroeger dit jaar, want mijn vrouw heeft haar jaarlijks drukste weekend van het jaar (NK Turnen Ahoy). Dus donderdagochtend was het verrassenderwijs al zover. Ik kreeg een shirt met ‘The Boss’ erop. Ik kreeg echter nog een shirtje, in een kleiner maatje van mijn zoon (5). Daar stond op: The Real Boss. En gelijk hebben ze. Het shirt deed mij echter denken aan een jaar geleden, toen de echte BOSS van de BOSS-en in Nederland was.

This Hard Land

Een jaar geleden liep ik samen met mijn vader en mijn broer en nog een aantal vrienden door een bos terwijl The Bos Bruce Springsteen zijn 4e en laatste toegift deed. In het bos viel het licht van de podia als een deken neer op de takken midden in de nacht. Met op de achtergrond dit lied een haast mystieke ervaring. Het mooie was dat ik het lied in deze live uitvoering niet eens kende. Als ik alleen ben – erg soms als de real boss slaapt en ik echt geen andere dingen kan bedenken, en mijn vrouw is in AHOY – dan krijg ik de behoefte om dit liedje aan te zetten.

The older you get, the more it means

Bruce spreekt deze woorden uit aan het begin van het liedje als hij een aantal mensen bedankt. Nu ik een aantal Vaderdagen heb meegemaakt, kan ik niets anders concluderen: The older you get, the more it means.

Dus pa, deze post is voor jou! (ik weet dat je hem leest, maar je krijgt alleen zondag geen shirt met The Boss erop haha)

Om te besluiten met de echte boss, die dit ongekend mooie liedje afsluit met deze woorden:

…and in the morning we’ll make a plan.

If you can’t make it, stay hard, stay hungry, stay alive if you can, and me my in the dream of this Hard Land.

 

Op naar morgenochtend!

Uniek: drie vriendinnetjes winnen 1e wedstrijd

Afgelopen weekend wonnen 3 vriendinnetjes Yara Karregat, Demi Veerman en Tess Tuip, hun allereerste wedstrijdje als turnsters van St. Mauritius Volendam. Geen Nederlands Kampioenschap of mega belangrijke wedstrijd, maar de Opmeercup 2017 bij K&V Opmeer als Pre-Instappers, nog voordat ze aan officiële KNGU wedstrijden mee gaan doen.

V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.
V.l.n.r. Demi Veerman, Tess Tuip en Yara Karregat.

Besef komt over 10 jaar

Jammer dat ze nu nog niet kunnen beseffen hoe bijzonder dit moment was om dit als vriendinnen te mogen beleven. Jammer dat ze nu het onschuldige van het kind zijn langzaam verliezen en ‘alles goed is zoals het is’, naar … leren omgaan met winst en verlies en leren omgaan met verschil in talent en kwaliteit. Dit is waarschijnlijk ook de enige keer dat ze als vriendinnen samen op een podium staan daar 2 van de 3 naar een andere club gaan en de ander goed is in nog veel meer sporten.

En daarom vooral een fantastische foto die een speciaal plekje verdiend in hun verdere leven!

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

De paus

Die paus is toch anders dan anders. Het lijkt wellicht niet zo elke dag, maar voor Roomse begrippen is er best een revolutie aan de gang. Regelmatig doet deze paus opmerkelijke dingen. En deze week ging deze boodschap van hem door de facebook-ether:

de-paus

Weekje kerk – het begint op marketing te lijken!

De kerk! Met Pasen was ik – vanwege de pasenviering van de Zuidwester – weer eens in de kerk. Daarna heb ik collectie gelopen voor de vastenactie/Pater Klaas Schilder en deze week kreeg ik een persoonlijke brief van onze pastoor. Over het storten van geld voor de kerkbalans. Geachte parochiaan, onze RK parochie heeft u aangeschreven voor een bijdrage. Veel parochianen hebben inmiddels al gereageerd, maar u nog niet. Uw jaarlijkse bijdrage kunt u op de volgende manieren doen: A t/m D. Door uw kerklidnummer weten we in het vervolg of u ons heeft gemachtigd uw bijdrage automatisch af te schrijven of dat u uw bijdrage heeft overgemaakt. Hoogachtend, De Pastoor…

De kerk heeft een plan nodig! http://www.gewooneennormaledag.nl/toekomst-kerk/

Print je eigen huis met een 3D printer

3d printers gaan de wereld veranderen. Designers hebben de toekomst, want wat zij maken kun je straks printen. Per 1 stuk, uniek, op maat gemaakt voor jou. Dat de ontwikkelingen snel gaan en niet iedereen dat beseft is opmerkelijk. Er zijn al allerlei producten zoals lampen, pasfoto’s/beelden in 3D en nog veel meer geprint. Deze vond ik wel opmerkelijk ver gaan: een mega 3D printer die een compleet huis heeft geprint.

De afgelopen week was ik bij een Wake Up Call van trendwatcher Jorus Everaerd. Hij gaf een lezing in Purmervalley over de grootste (technologische) ontwikkelingen en de gevolgen hiervan voor mensen, bedrijven en maatschappij. Klik hier voor een verslag.

 

3d-printer-huis

 

 

 

 

09-10-13 een legendarische dag

Woensdag 9 oktober is voor de fanatiekste supporters van SC Magdeburg letterlijk, figuurlijk EN lichamelijk een legendarische dag geworden. SC Magdeburg, de handbalclub van Gerrie Eijlers, speelde namelijk voor bijna 7.000 uitzinnige toeschouwers, een fantastische wedstrijd tegen de grote kampioen van Duitsland en al jaren een van de beste clubs van de wereld: THW Kiel. Kiel had de eerste 8 wedstrijden gewonnen en moest nu uit tegen Magdeburg, waar Gerrie in de basis startte i het doel. Magdeburg miste 6 belangrijke spelers vanwege blessures en spelers en toeschouwers geloofden dan ook niet in een goede afloop.

 

SC Magdeburg – THW Kiel 34-31

De eindstand zegt natuurlijk genoeg. De hele wedstrijd had Magdeburg verrassend een lichte voorsprong. Even leek het alsof Kiel 5 minuten voor tijd langszij kwam, maar onverbitterlijk nam de Oost-Duitse club afstand en zorgde voor de eerste nederlaag van Kiel in lange tijd. De hele wedstrijd werd al gespeeld in een fantastische ambiance maar tegen het einde werd er veelvuldig ‘Oh was ist das schon’ gezongen. Bekijk ook de video. De dag erna kreeg ik deze foto toegestuurd. Supporters die de eindstand hebben op hun lichaam hebben vereeuwigd, het moet niet gekker worden. Het zegt wel iets over de handbalcultuur in Duitsland, die zeker mee kan met de voetbalcultuur hier in Nederland.

SC Magdeburg vs THW Kiel 9-10-13 eindstand 34-31
SC Magdeburg vs THW Kiel 9-10-13 eindstand 34-31

 

Op bezoek bij Gerrie Eijlers

We zijn al vrienden vanaf heel jong. Ger ging begin 20 op avontuur naar Duitsland en zit daar nog steeds. Ik heb met een aantal jaren geleden voorgenomen om in ieder geval 1x per jaar even op bezoek te willen. De laatste jaren lukt dat gelukkig ook, waar ik erg dankbaar voor ben. Fantastisch om te zien hoe 2 hollanders (naast Gerrie speelt Fabian van Olphen ook bij Magdeburg) het helemaal gemaakt hebben als profhandballer.