The last dance – the last shot (Jordan)

Ja, tuurlijk heb ik The Last Dance gezien. En toen ik een klein jongetje was, had ik ook al een aantal videobanden van Jordan bekeken. Maar hoe zaken exact zijn gelopen, was toch een beetje wegge-ebt. De Last Dance bracht het Jordan tijdperk echter nog dichterbij dan ooit tevoren. Prachtige en unieke beelden tot in de kleedkamer aan toe, gaven een fantastische indruk wie Jordan was als basketballer. Het bracht me ook terug in Central Park en New York, waar ik vorig jaar een klein schilderijtje kocht van een lokale kunstenaar aan het begin van Central Park. Ik wist echter niet dat dit eigenlijk The Last Shot in The Last Dance was. Het punt dat Jordan voor de 2e keer de 3 titel opleverde. En ook het laatste schot van Jordan als basketballer van Chicago Bulls. The last shot die ook direct het einde was van één van de meest memorabele sportteams en -prestaties ooit.

the-last-shot-jordan

 

Vorig jaar november was ik dus in New York voor een tech-trip met een aantal andere tech startups. En daar op de laatste dag gelukkig ook een aantal uurtjes beschikbaar om wat New York highlights te bekijken. Na een aantal attracties liepen we Fifth Avenue helemaal af op weg naar Central Park, een hele mooie ervaring overigens, want New York heeft toch wel veel indruk op mij gemaakt als stad.

central-park-new-york-buy-jordan

Na een klein rondje in het park besloten we terug te lopen, ook omdat de avond zou starten en we nog een leuk avondprogramma voor de boeg hadden. Bij het uitlopen van Central Park kwam ik een stuk of 10 kunstenaar standjes tegen. Altijd leuk om zo’n lokale herinnering te hebben dacht ik. En toen zag ik dus een klein schilderijtje met deze foto erop. Deze most ik hebben dacht ik meteen. Hij was al bijzonder, maar na het zien van de Last Dance en wetende dat dit echt het The Last Shot was die de beslissing bracht… mag hij nog heel wat jaartjes blijven hangen!

Ode aan Klaas Bet

Het vuur is gedoofd. Alle verhalen zijn verteld. Dit stond op het overlijdensbericht van Klaas Bet, die deze week zijn laatste adem uitblies. Maar volgens mij zijn nog niet alle verhalen verteld. De echte die-hard vrijwilligers staan nooit met de (actie)foto’s in de krant. Ze zijn bijna onzichtbaar en worden dan met een totaal woord vrijwilliger genoemd. Klaas Bet was er ook zo een, en niet zomaar 1. Bij Klaas voelde je tot diep in je poriën dat hij het deed voor de jeugd, voor ons en ook voor mij. Dit verhalen worden vaak niet bekend en verteld. Daarom wil ik dit verhaaltje toch nog even vertellen.

Ik moest diep op zoek naar foto’s uit de kranten- en fotoalbums. Ergens moest er toch een foto of krantenbericht zijn met Klaas erop. Mijn moeder – die alle foto- en krantenknipsels bewaard heeft en ingeplakt – geloofde er ook in dat er foto’s waren van Klaas met ons. Klaas was er in de perioden dat het goed ging met zijn gezondheid namelijk ALTIJD bij, maar wel op de achtergrond. Of hij moest het ergens niet mee eens zijn. Dan kon hij zo boos worden dat hij het niet kon opbrengen om te komen. Dit is meerdere keren gebeurd volgens mij, maar altijd kwam Klaas ook weer terug. Dit omdat hij geloofde in ons.

Bij Klaas in het autotje

Ik herinner me niet zo gek veel van mijn jeugd, maar ik kan het gevoel nog goed oproepen bij Klaas achter in de auto. We zaten dan met 3 of 4 jongetjes opgepropt in Klaas zijn mini-autotje. Dat autotje was eigenlijk al te klein voor Klaas alleen, want het is algemeen bekend dat Klaas een goede kandidaat had geweest voor een programma voor gewichtsverlies. We waren nog jong en we moesten naar de selectietrainingen gebracht worden. 

In die allereerste periode dat er nog maar een aantal naar Oranjeselecties gingen en dit ook geheel nieuw was voor Volendam, kwam er een uitdaging bij. Wie gaat ze rijden? Wij hadden nog (lang) geen rijbewijs en we moesten toch gebracht worden. De trainingen waren daar van een veel hoger niveau en vanuit de club werd ingezien dat dit belang groot was. Eerst was het Purmerend, toen werd het Amsterdam en later Zeist, Papendal, Assen, Geldrop en zelfs Limburg.

 

Last resort Klaas

Als er geen vervoer was en er was echt niemand, dan had je altijd Klaas nog. Met zijn 4-en opgepropt in het auto’tje en de grote vraag was dan onderling, hoe jong we ook waren, wie gaat er achter klaas. Want dan wist je in ieder geval dat je de eerste 30 minuten van de training de kramp eruit moest werken. Dat deerde ons toch niks, want Klaas deed het toch maar ff, anders kwamen we er niet. 

In datzelfde auto’tje hebben we ook flink wat afgelachen. Klaas liet bij het verminderen van snelheid of bij het gas geven altijd de koppeling ‘vallen’. Dit gaf een soort plofgeluidje. Ik heb het nooit bij een andere auto ontdekt, maar bij Klaas gebeurde dit standaard. Daarnaast kon je Klaas goed horen ademen. Ook dit leidde geregeld tot gelach achterin. Het was wel kwajongenslachen, maar we hadden ook respect. Je moest overigens ook niet sollen met hem, dat had hij gelijk door. 

Ook kon Klaas het onder het rijden met menig voorbijganger aan de stok krijgen. Hij kon flink tekeer gaan en zich boos maken, maar ook daar kwam vaak humor bij kijken en dan kon hij ineens ontdooien en een hele vriendelijke lach geven als een grote vriendelijke reus. Wij merkten dat het niet meeviel voor hem, vooral de langere ritten niet. Klaas ging dan ook na zo’n rit altijd even rusten, maar stond aan het einde van de training weer klaar om ons terug te brengen. 

IMG_20200425_162607

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik denk dat door mensen als Klaas uiteindelijk aan het einde van de rit toen we kampioenschappen gingen vieren de feestvreugde ook zo groot was. Dit was niet alleen ons succes, maar er waren zoveel mensen achter de schermen die er zo emotioneel bij betrokken zijn geweest vanaf het begin, dat dit echt leidde tot een vreugde-explosie bij iedereen. 

Ik vond dan ook deze fantastische foto, toen wij voor de 2e keer promoveerden van de eerste divisie naar de eredivisie. Waar het de eerste keer nog tot stand kwam door de oude vedettes, was het deze keer een mix van jong en oud, en zag iedereen de echte potentie van de jonge talenten. Dit waren ook diezelfde talenten die Klaas in zijn auto’tje had meegenomen, week in, week uit. Kijk Klaas glimmen van trots. 

IMG_20200425_162628

 

 

 

 

 

 

Nou Klaas, ik ben ook trots dat ik in jouw auto’tje heb gezeten en een stukje met jou mee heb mogen rijden… en me deze herinnering kan blijven koesteren. Opgepropt in de auto’tje, gas loslaten, koppeling horen vallen, en weer gas geven. En nooit opgeven en doorzetten. Bedankt voor alles!

Jannig, Marga en Bart, Margriet en Jack, Nelly en Frank, veel sterkte de komende tijd!

Een ode aan een internetmarketingboer uit Volendam

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Iemand in de familie of vriendenkring die als een donderslag bij heldere hemel getroffen wordt door een vorm van kanker die niet meer te genezen is. Oftewel: degene krijgt te horen dat hij of zij dood gaat en nog slechts een beperkte tijd te leven heeft. Zeker met jonge mensen is dit gewoonweg niet te bevatten.

Jack Schilder Volendam

Jack Schilder (bijnaam De Beer) uit Volendam overkwam afgelopen zomer hetzelfde en hij weet dat hij niet oud zal worden. Sterker nog, hij heeft een vorm van kanker die zeer agressief is en het kan dus snel gaan. Ik ken Jack (nu 32 jaar) eigenlijk pas vanaf het moment dat ik met een online marketingbureau begon in 2009. Nadat we de eerste klantenkring hadden opgebouwd, hoorde ik al snel (zo gaat dat toch een beetje bij ons in het dorp) dat er 2 mannen in Volendam veel verder waren in dit toen nog vrij nieuwe vak.

Deze mannen waren Martin de Boer en – toen nog – zijn pupil Jack Schilder, die net afgestudeerd sportmarketeer was. Martin overtuigde Jack ervan dat de ‘online wereld’ meer kansen zou bieden op een goede baan en bracht hem met de  spreekwoordelijke paplepel het online marketing vak bij.

HotelSpecials, Albelli, Cheaptickets en RB2

Jack heeft zich toen razendsnel ontwikkeld tot echte specialist in meerdere vakgebieden (SEO, SEA, CRO, webanalytics). Na gezamenlijke avonturen met Martin bij HotelSpecials, Albelli en CheapTickets koos Jack er een aantal jaren geleden voor om op eigen benen te staan, maar het internetverbond tussen Jack en Martin zal altijd blijven bestaan

In die eerste paar jaar van ons bestaan deelden we regelmatig kennis en ervaringen met elkaar uit. Jack is namelijk ALTIJD bereid om anderen te helpen, voelt zich nergens te  groot of te goed voor, en staat voor iedereen dag en nacht klaar. ’s ochtends voor 7 uur voordat de rest van Nederland wakker werd onder het genot van een warme flip (redactie: kadetten) samen experimenten doen en kijken wat het effect was.

We hebben in die periode een hoop lol gehad, ook met een uit de hand gelopen affiliate-projectje waar we op een zeker moment met 3 resultaten in de top-10 van Google stonden op de niet misselijke zoekwoordcombinatie ‘hotel Antwerpen’. En we gebeld werden door de bekende hotels daar, maar een paar maanden later ook door een team van Google die handmatig hadden gezien dat we de grens hadden opgezocht van wat de robot wel goed waardeerde, maar dit team (en sites zoals booking en hotels.com) niet. We werden (volgens mij moest dit handmatig al zal Google dat nooit erkennen) teruggeplaatst naar pagina 5.

Verkeerde lot

Ons bureau heeft mede door Jack’s kennis een enorme sprong kunnen maken in ontwikkeling en daar ben ik Jack eeuwig dankbaar voor.

Ze zeggen wel eens: niets dan positiefs over de doden, maar bij Jack geldt dit nu hij nog leeft en dat moet hij en anderen weten. Daarom deze ode aan hem. Alles ‘op de rit’ (weet niet of dit Nederlands is of Volendams) met een huis, een goede baan, een gezin  maar Jack heeft nu wel het verkeerde lootje getrokken. Hij vecht op dit moment elke dag voor dat hele kleine beetje hoop dat er nog is, wellicht zelfs tegen beter weten in. Hij probeert te genieten van de kleine momenten met zijn jonge kinderen, vrouw, vrienden en familie. Maar het liefst zou hij weer normaal aan het werk gaan, want dat doet hij het liefst.

In het klassement nuchterder-dan-een-broodplank-nuchter staat Jack stevig bovenaan. Gewoon normaal doen. Gewoon je ding doen en dat elke dag een beetje beter en slimmer. Internetboerenslim. Ik blijf met Jack hopen op een wonder en ik hoop samen nog meer mee te kunnen maken. Als dat niet zo is, dan blijft Jack voor altijd een Efarmer.

De Warmtesteen bestaat 10 jaar!

Onze pa en ma hebben het toch maar mooi geflikt. 10 jaar Warmtesteen, wie had dat gedacht!

Ma wilde wel een winkeltje starten, want ze was zo gek op stenen. Die gekke hobby van haar, wij zijn in menig edelstenenwinkeltje in Noord-Holland geweest. Ze wilde wel starten, maar dan wel 1 middag vanuit huis. Elke keer opbouwen en dan weer afbouwen met enkele tientallen stenen, met onder andere amethist, maansteen, bergkristal en andere edelstenen. Dat vond ze al prachtig. Toen werd er na een aantal weken een webwinkel aan vastgekoppeld en van het een kwam het ander. Nu zijn we gewoon 10 jaar verder.

warmtesteen10-jaar

 

 

 

 

 

 

 

In de tussentijd dat mijn ma dit bedacht en opgezet heeft:

  • kwam onze pa erachter dat hij mensen helpen in de winkel eigenlijk veel leuker vond dat zijn eigen werk;
  • ging onze pa 2 jaar eerder met pensioen dankzij de winkel;
  • is onze pa inmiddels meer in de winkel te vinden dan mijn moeder (want die moet om de 5 minuten even een boodschapje doen);
  • en kwamen er letterlijk duizenden mensen over de (online) vloer in Volendam, zelfs vanuit het buitenland en groeit dat nog steeds elke dag;
  • werd de voorraad stenen tot duizenden gegroeid en is de groothandel zo blij met ze dat ze af en toe hele speciale stukken in de winkel krijgen;
  • houdt onze pa (na 10x uitleggen hoe dat werkt) helemaal in zijn eentje de webshop bij, vult hij hem elke dag aan met nieuwe producten en maakt hij de meest fantastische edelstenen content;

Het is ongelofelijk om af en toe de verhalen te horen uit de winkel. Maar het is des te ongelofelijker dat ze dit met zijn 2-en samen mogen doen in goede gezondheid en dat ze er zoveel plezier in hebben. En dat ze zo dankbaar zijn dat ze letterlijk een steentje mogen bijdragen, omdat mensen dat mooi vinden of omdat ze geloven in de geneeskrachtige werking van edelstenen. Mijn broer en ik hebben al 101 plannen bedacht in de afgelopen 10 jaar om de winkel te laten groeien. Er moet een franchiseformule komen, we gaan naar China om stenen in te kopen, we gaan alistenen.com opzetten om stenen over de hele wereld te verkopen, Tours & Tickets toeristen moeten bij de Warmtesteen voor de deur stoppen. Er moet een stenenboulevard op de dijk komen, etc, etc. Maar mijn vader en moeder zijn gewoon gelukkig in hun winkeltje en het is zo precies goed. Dat doet mij altijd denken aan het verhaal van de man met het vissersbootje:

Een visser zit in zijn bootje te (je raadt het al) vissen
Klein bootje, 1 hengel en de heerlijke rust van het meer
Elke dag zit hij hier in zijn bootje met zijn hengel
En elke dag vangt hij een aantal vissen, die hij en zijn familie ’s avonds opeten
Op een dag komt er een man langs en vraagt de visser wat zijn strategie is
“Ik zit hier elke dag om mijn familie van een avondmaal te voorzien. En wat er over is, gaat naar de buren”

De man vraagt de visser of hij een voorstel mag doen en hij krijgt toestemming
De man stelt voor om de  komende weken de vissen die de man overhoudt te verkopen
Om van dit geld een tweede hengel te kunnen kopen
Met een tweede hengel kun je namelijk veel meer vissen vangen
Deze extra vissen kun je weer verkopen en van het extra geld kun je een tweede boot kopen
Hierdoor kun je nog meer vissen vangen, nog meer verkopen en nog meer hengels kopen
Met deze uitbreiding, kun je andere mensen voor je laten vissen, zodat je zelf meer tijd hebt
“Meer tijd om wat te doen?” Vraagt de visser
“Nou, bijvoorbeeld meer tijd om lekker de hele dag te vissen en van je rust te genieten”

“Beste man, wat denk je dat ik de hele dag aan het doen ben?”

Zeg het maar, wie is er nou gek? Ik hoop dan ook dat ze dit nog jaren in goede gezondheid en met veel plezier mogen doen! Daarna maken Tom en ik er wel een internationaal hotstone.com van. Pa, ma, ik ben super trots op jullie! Hier nog de brief uit 2009, ik kan het toch niet laten!

warmtesteen-edelstenen-2009-2019

De finale van de Seinpaal

Zaterdag 12 januari is het zover. De finale van de Seinpaal. Hij gaat ‘om’, het gaat echt gebeuren dat ie om gaat. Het gaat mij dan ook niet gebeuren dat ik niet bij deze finale ben. Ik ben er bij!

Wat zullen er veel mensen in Volendam zijn die tot hun dood de Seinpaal zich zullen herinneren als een unieke tijd. En voor sommigen zelfs de mooiste tijd. Bij het grote interview met ‘Seinpapaal’ Werner Smit moest ik al 3x slikken. Wat een kantinebeheerder was dat toch.

Met het om gaan van de Seinpaal ga er ook een stukje van mij om. Een aantal persoonlijke herinneringen:

 

  • Ik herinner me nog Aalsmeer thuis in de periode dat het zo druk was bij onze thuiswedstrijden dat het hele ballenhok ook vol met mensen stond wat eigenlijk niet mocht van de brandweer. Maar het gebeurde toch. Want dat kon in de Seinpaal.
  • Ik herinner me de eerste televisiewedstrijden live bij de NOS op die verschrikkelijke vloer en die felle lichten, wat ik eigenlijk helemaal niet lekker vond. Geef mij maar die heerlijke houten vloer met die scheve zijlijnen.
  • Ik herinner me het 1e kampioensjaar, toen de Seinpaal inmiddels voor alle handbalteams in Nederland een onneembare vesting was.
  • Ik herinner me ook het Millenniumfeest. Zo’n feest had ik nog nooit meegemaakt.
  • Maar ik herinner me ook het moment dat ik huilend het besluit in de kleedkamer nam om te stoppen met handballen, toen mijn schouder uit de kom was gegaan na een mega lange revalidatie.
  • En ik herinner me dat mijn zoon Sven zijn eerste kennismaking met handbal de afgelopen maanden ook in de Seinpaal mocht meemaken. En dat we na afloop van elke training op donderdag eventjes samen genoten van de bal en de hal, in het doel, in het ballenhok of in de gang.

 

De Seinpaal

Dat is onze hal,
onze jeugd, onze geschiedenis
ons opgroeien van kleine jongetjes
tot mannen en zelfs lokale helden

maar ook een hal van heel veel
van ons trainingszweet
en onze tranen…
van geluk én verdriet

die liggen daar voor eeuwig vast
in die heerlijke houten vloer.

 

Als ik nu aan de Seinpaal denk, ben ik blij dat die herinnering en energie van toen er nog steeds gewoon is. En die gaat dus ook nooit meer weg. Vaya con dios Seinpaal!

sporthal-de-seinpaal

Mijn broertje gaat iets totaal anders doen…

IMG_20180203_123147Tom Tuip is mijn broertje. Hij is wel groter en stoerder dan mij al zijn leven lang, maar hij blijft toch mijn broertje, puur omdat hij jonger is. En ik altijd van hem heb gewonnen met tennis. Maar nu gaat Tom iets stoers doen. Al jaren is hij zelfstandig tegelzetter, maar er bleef iets knagen. Hij wil ook nog iets anders met zijn leven. De tijd leerde hem dat hij niet helemaal hoeft te stoppen met wat hij nu doet. Het kan ook parttime!

Tripadvisor in Egmond aan Zee

Allerlei wilde ideeen kwamen al voorbij. Zoveel dat ik langzaam minder aandacht besteedde aan weer een nieuw idee. Totdat hij vorige week ineens zei dat hij iets getekend had. In Egmond aan Zee. Een tent direct aan het strand. Iets met ontbijt/breakfast, lunch, goede koffie en nog wel veel meer dingen die nu nog even niet ter zake doen (dat mag hij straks zelf onthullen). Je zal het wel zien op Tripadvisor in Egmond aan Zee ergens in juni.

Ik ben afgelopen zaterdag met hem meegereden om het te bekijken. Vol energie en levenslust vertelt Tom over zijn plannen. Geen 100 redenen om het niet te doen, nee, hij gaat het gewoon doen en als het niet lukt, dan heeft hij het in ieder geval geprobeerd. Ik vind het geweldig en hopelijk ben ik stoer genoeg om de komende lente en zomer af en toe ‘over’ te komen. Fiets mee of hardloopschoenen en ‘je bent in een andere wereld. De mensen lijken hier veel minder gehaast.’ Aldus mijn kleine broertje!

 

Een laatste proost op het leven van mijn Ome Jan

Een van de weinige echte vissermannen die ons dorp nog rijk is, is niet meer. Ome ‘Jan Job’ Kes. Het grootste gedeelte van zijn werkende leven heeft hij op zee doorgebracht. Dat heeft hem gevormd en dat liet hij nog altijd dikwijls horen en merken. Ome Jan had ook een stem die door de zee gevormd was. Deze stem kon vaak bulderen (althans, zo heb ik het als heel klein ventje ervaren), maar hij kon ook prachtig zeemansliederen zingen.

Oppassen op een kwajongen

Ome Jan was een man waar ik als kleine jongen een beetje bang voor was, vanwege zijn gestalte en zijn manier van doen en praten. Maar hij had ook iets aandoenlijks en liefs, en hij kon lachen alsof het een klein ventje was die kattekwaad uithaalde. Die lach ga ik nooit meer vergeten. Ik denk ook dat hij het daarom prachtig vond om op onze kwajongen Sven op te passen, toen die rond de 2, 3 jaar oud was. En oude en een jonge bengel. Ondanks de broze gezondheid van zowel mijn oom als tante was het nooit een probleem om Sven daar een paar uurtjes te brengen. En Sven was lang niet de enige die deels opgegroeid is aan de Plutostraat.

Glasaal Volendam

De laatste jaren hadden wij vooral een band doordat ik me bezig hield met een project: Glasaal Volendam. Ome Jan is er namelijk als echte visserman altijd van overtuigd geweest dat het NOOIT zou gaan lukken. ‘Die beestjes zijn niet te kweken.’ Ik kreeg dan altijd het laatste nieuws uit ‘Visserijnieuws’ om mijn oren geslingerd en vond het prachtig om er tegen in te gaan en een stuk van zijn passie te delen.

Omdat ik ook best wel eigenwijs ben, zei ik steevast dat hij het nog mee zou gaan maken dat het zou lukken. Ik kon het dan ook niet afwachten om te mogen vertellen dat we vorig jaar duizenden larven hadden en dat deze ook gegeten hadden. Helaas zal hij het echte werk dat nog moet komen nooit meer mee mogen maken. Ik zal echter nog meer mijn steentje bijdragen dat ik zijn ongelijk kan bewijzen, ter ere van hem en die andere vissermannen die zo hard gewerkt hebben.

Sinterklaasintocht

Ik herinner me talloze sinterklaasintochten, die we volgens mij vanaf mijn geboorteuur in de Plutostraat aanschouwden, omdat de Sint en zijn Pieten daar langskwamen. De laatste was vandaag exact 2 weken geleden. Ik zat per toeval volgens mij voor het eerst in mijn leven naast mijn Ome Jan. Hij was opvallend relaxed en maakte de hele avond grappen en grollen. Ik heb die avond – hoe kort hij ook duurde – echt genoten van hem. Iedereen nam wijn, terwijl Ome Jan van mijn Tante Thea 3 kratten bier moest halen. Niemand nam oliebollen, want die hadden ze al gehad, terwijl Ome Jan 20 oliebollen had gehaald in opdracht van mijn tante Thea. En ze hadden ook nog een paar koude en warme happen ‘die er snel doorheen moesten’ voordat iedereen weer was was. Ook omdat ze beiden naar Wenen gingen de dag erna. Dat moest de visite diverse keren horen die avond, wat er allemaal wel niet op zou gaan.

Ik heb samen met hem als enige bier genomen – terwijl ik liever wijn heb – en terwijl deze zin eruit rolt achter mijn computer, voelt dat nu als een laatste proost op het leven van Ome Jan Job.

jan-job-kes

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog
Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen
Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Ode aan Tante Aal Ros

Mijn tante Aal Ros hoorde in november dat ze longkanker had en toen nog ongeveer 1,5 jaar zou hebben. Het is veel sneller gegaan, want vandaag is ze al overleden. Ze heeft het grootste gedeelte van haar leven in Oisterwijk gewoond. In onze eerste jaren gingen we altijd op vakantie. Ik weet daar eigenlijk niets meer van, behalve dat als ik mijn Tante Aal of Ome Ros zie of als ik aan ze denk, dat ik dan automatisch aan vakantie en een goed gevoel denk. We hebben daar een hoop beleefd als kleine mannen. Ben dan ook blij dat dat het gevoel en de herinnering is aan mijn tante die blijft.

tante-aal-ros
De foto’s van vakanties uit Oisterwijk bij met tante Aal zeggen genoeg!

 

 

Vandaag zouden we nog met de neven afscheid nemen, maar dat was al te laat. Mijn tante Aal zat drie weken geleden nog op de verjaardag van mijn moeder en toen maakte ze – in de tijd dat er was – nog een normale indruk. Het blijft een gekke gewaarwording als mensen dicht om je heen doodgaan. Ongeneeslijk ziek zijn en binnen een aantal weken/maanden totaal op.

Links Ome Ros, rechts Tante Aal
Links Ome Ros, rechts Tante Aal

 

De herinnering blijft!

De helft van mij

Sowieso kom je tweelingen niet vaak tegen. Al jarenlang ken ik Mark en Stefan Schilder vanuit het handbal. Zij gingen daarna – net als ik eerder – ook naar de Johan Cruyff University, sportmarketing studeren en tegelijk zoveel mogelijk trainen. Toen raakten ze verknocht aan internetmarketing en new media en kwamen ‘als vanzelfsprekend’ terecht bij SearchUser. Voor een stage, maar al snel daarna ook voor werk. Hun ambitie is echter internationaal gericht en ze mogen niet nog een stage bij SearchUser, dus ik zal ze voor nu los moeten laten.

Eigen route

Tot nu toe deden ze vrijwel alles met zijn 2-en: handballen, stage, zelfde opleiding, zelfde werk. Mark en Stefan Schilder zijn een tweeling, vanuit het echte goede hout gesneden. Werklust, ambitie en reflectievermogen, dat doet het hem. Het moment komt echter nabij dat ze ieder een weg zullen moeten gaan. Hun eindstage bijvoorbeeld. LinkedIn heeft 1 van de 2 op het oog, maar een definitieve selectie zorgt ervoor dat de een naar het buitenland gaat. Dat zal wennen zijn. 

De helft van mij

Bij dit liedje van de 3J’s moest ik sterk denken aan Mark en Stefan en hun aanstaande keuzes. Ik gun ze het allerbeste en ben trots dat we ze een stukje op weg mochten helpen. De deur zal altijd open staan!

Cor en Neeltje – Sky Full of Stars

Neeltje-Cor-bloemenwinkelNet terug van vakantie. Wij WEL. Anderen niet terug van vakantie. Die liggen – soms met hun hele gezin – in een weiland ver weg van hun huis en hun geliefden. Het einde van levens van mensen dichtbij heeft ons en de wereld opgeschrikt. De trein des levens gaat ondertussen weer keihard door. En moeten wij in Volendam door zonder Cor en Neeltje. Als ik het laatste jaar bloemen nodig had, kwam ik bij ze in de winkel. Altijd vrolijk, altijd positief. Zelfde leeftijd, ondernemend, in de kracht van hun leven. Ik ken ze nu beter dan voor MH17. Het waren lokale ‘sterren’ en sinds MH17 ook wereldsterren. Sterren die uit de lucht zijn geschoten.

Sky full of stars

Ergens is er weer kracht voor de naasten om door te gaan. Maar kijkend naar een vliegtuig hoog in de lucht wordt nooit meer hetzelfde. Cor en Neeltje, de bloemen in deze video zijn wat mij betreft voor altijd van jullie.

 

tekst-sky-full-of-stars

 

Ode aan… een bijzondere familie

Terug van weggeweest. De ode aan.. Dit keer niet aan 1 persoon,maar aan een hele familie. De familie Runderkamp. Ik maak ze al een aantal jaren van dichtbij mee en verwonder me nog steeds over de kracht die in een familiebedrijf kan zitten. Deze familie geeft mij in ieder elke keer weer nieuwe inspiratie, vooral omdat ze durven voorop te lopen.runderkamp-volendam

Hoofd boven het maaiveld

Het is niet altijd gemakkelijk om je hoofd boven het maaiveld (eerder geschreven artikeltje van een aantal jaren terug) uit te steken, maar deze familie gaat het ogenschijnlijk gemakkelijk af. Denk maar niet dat het vanzelf gaat. Als er eerst 3x een NEE komt, dan is er binnen de familie 1 iemand die toch opstaat en laat zien dat het ook een JA kan worden.

herman-runderkampOude naam wordt nieuwe naam

Zaterdag 12 april 2014 was het moment, exact 130 jaar later dat Runderkamp de eerste slagerij opende, dat de diverse merken binnen het familiebedrijf (Buffetkoning, Keurslager, BBQ-Koning, Koningshoek, Kookstudio) over gingen op een nieuwe naam. Niet omdat het slecht gaat met de merken, integendeel. Maar juist omdat de familie inmiddels overtuigd is dat synergie sterker is dan de losse merken ooit kunnen worden. Daar is moed voor nodig. 12 april was een dag waarop alles samenviel tijdens een perfect georganiseerde Open Dag van de familie zelf.

Hopelijk mag ik nog lang dichtbij de Familie Runderkamp ‘meereizen’. O ja, natuurlijk nog de link: www.runderkamp.nl.

Ode aan… Jan Kes

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik Jan Kes al erg lang ken en zijn verhaal behoorlijk goed ken. Vroeger reed ik samen met hem naar Geldrop voor de Jong Oranje trainingen. Hij wilde toen wel beter worden, maar had ook nog diverse uitdagingen en zoektochten daarnaast. Na behoorlijke omzwervingen is hij nu toch een tophandballer bij het beste team van Nederland, juist door een onbeperkte wil en doorzettingsvermogen, gecombineerd met talent wat hij al had.

Meer talenten

Maar Jan kan veel meer en heeft ontdekt dat zijn enthousiasme en aanstekelijkheid veel breder dan de topsport ‘werkt’. Hij gebruikt zijn talenten nu ook bij Succes Schoonmaak, het bedrijf van zijn vader, waar Jan de commerciële afdeling runt. En hij heeft zijn eigen bedrijf in de voeding. Ja, je leest het goed. Jan adviseert nu mensen en helpt ze aan een betere lifestyle. Hij geeft hier lezingen en presentaties over.

Jan Kes een van de sprekers de 19e over voeding en het leveren van prestaties.
Jan Kes een van de sprekers de 19e over voeding en het leveren van prestaties.

Ode aan Trijn Smit, de Mater Familias

De laatste van mijn opa’s en oma’s is deze week overleden, Trijntje Smit. Zij was toch echt de Mater Familias, de moeder van de familie. Meer dan vijftig (!) jaar geleden raakte ze haar echtgenoot al kwijt door een hartaanval. Mijn opa Piet Kas Sombroek, destijds de baas van de smederij van Volendam, liet 11 kinderen achter. Trijntje stond er alleen voor, mijn moeder was toen nog maar 9. Vandaag is ze na een mooie mis begraven. Alsof het door haar mijn oma zelf geregisseerd werd.

Groeiende verbazing

De week tot en met de begrafenis vandaag was er één van groeiende verbazing. Ik ben erachter gekomen hoe weinig ik eigenlijk weet van de verhalen achter mijn oma en opa en dus indirect van mijn moeder. Niet dat het nooit verteld is, maar vaak komt zoiets in flarden. Doordat ik het niet zelf meegemaakt hebt, blijft het daardoor niet echt ‘plakken’.

Daarnaast vind ik het ook jammer dat mensen die overlijden niet hebben gehoord hoe andere mensen over hen denken of welke invloed ze hadden op een anders leven. En die invloed zit vaak in verrassend kleine dingen.

De laatste adem

De dood van mijn opa had grote gevolgen voor het gezin, waar mijn oma wel met harde hand moest regeren om te overleven. Geen makkelijk leven, maar het wonderbaarlijke is dat ze het eigenlijk makkelijk voor elkaar kreeg om iedereen in al die jaren tot de laatste snik en adem bij haar en bij elkaar te houden. Dit kon ook niet dankzij de steun en onbegrensde vriendschap met andere families in Volendam.

Wat blijft zijn herinneringen. Voor mij betekent dit dat er een lach op mijn gezicht komt. Door haar ongelofelijke scherpte van geest, woord en humor. Mijn oma was geen tacticus, maar zegde dingen gewoon recht voor zijn raap, tegen iedereen. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen raakten vandaag dan ook hun Mater Familias kwijt.

Het Wolgalied

Tijdens de begrafenis werd er verteld dat mijn opa het Wolgalied vroeger voor mijn oma zong als ze samen waren. Het was haar lievelingslied. Ik zal wel een barbaar zijn, maar had het lied nog nooit gehoord. Het is dan ook van een beroemde Duitse tenor, niet direct iets waar mijn interesse tot nu toe heeft gelegen. Hier de tekst, veel toepasselijker kan het niet…

Alleen weer alleen

Eenzaam zoals altijd

Mijn hart doet pijn en mijn gedachten zijn somber

Ik zit in een gouden kooi

Er staat soldaat aan het Wolgastrand

Houdt de wacht voor zijn vaderland

In een donkere nacht, alleen en ver weg

Hem schijnt geen maan, geen ster

Roerloos stil zwijgt de steppe

Een traan komt hem in het oog

En hij voelt dat het aan zijn hart knaagt

Als een mens verlaten is, en hij klaagt

En hij vraagt:

Heb je mij daarboven vergeten

Mijn hart smacht ook naar liefde

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

Jij hebt in de hemel veel engelen bij u

Stuur toch eentje daarvan ook naar mij

Ode aan Jaap Tol

Er komen wel eens verhalen uit Amerikaanse tv-programma’s voorbij waarbij je denkt:het kan niet dat iemand dit allemaal meemaakt in een mensenleven. Nou, Jaap Tol zou zo in zo’n programma kunnen. Niet dat dat belangrijk is, want als het jou overkomt, moet jij er ‘even’ mee dealen. De manier waarop Jaap ‘ermee dealt’, vind ik ongelofelijk. Jaap was mijn (en van vele anderen) jeugdtrainer bij de handbal, maar hij is voor mij veel meer dan alleen een trainer. Hij zocht in de zaal vaak de grens op om een individu of een team te motiveren, en erg vaak met succes.

Lees het hele artikel over Jaap Tol

Wim de Wit gereguleerd conflictmodel

wim de witChampions aren´t made in the gyms. Champions are made from something they have deep inside them – a desire, a dream, a vision. Deze quote van Muhammad Ali geldt zeker voor Wim de Wit. Afgelopen vrijdag was ik aanwezig bij het afscheid van Cruyff University ‘icoon’ Wim de Wit. Elke topsporter en student die gestudeerd heeft of nog studeert kent Wim. Het was dan ook geen verrassing dat het op zijn afscheidsreceptie erg druk was met studenten, alumni, collega’s en relaties vanuit het hele land. Wim is namelijk een fenomenaal gereguleerd conflictmodel.

Continue reading “Wim de Wit gereguleerd conflictmodel” »

Ode aan … Kees Tol II

Nee, het is niet die Kees Tol. Al draag ik die Kees Tol ook wel een bijzonderkees parrewarm hart toe. Nee, het gaat deze keer over een andere Kees: Kees Tol Parre. Een multi-mens. Ondernemer, zanger, entertainer, manager van de band Venice, maar bovenal een fijn mens met een bijzonder ontwikkeld gevoel voor humor. Een ode aan hem.

Continue reading “Ode aan … Kees Tol II” »

Ode aan Jeroen Blondeau in de PC Hooft

Mijn zwager Jeroen Blondeau kan me steeds weer verrassen. Soms tijdens vakantiejeroen blondeaumet een borrel op midden in de nacht toen we verdwaalden in een Frans wijnveld en hij bleek ineens vloeiend frans te kunnen praten. Maar ook in kleine dingen kan hij met een hele creatieve oplossing komen…

Tom Tuip III en Dick Kappie Wild Rover

Mijn broer Tom Tuip liet tijdens ons trouwfeest zien niet veel te verschillen met één van Tom Tuiponze favoriete songwriters Loudon Wainwright III.  Sarah had al een paar maanden duidelijk gemaakt dat ze toch wel een optreden verwachtte. Zelf verwachtte ik van de Old Wild Rover zelf (mijn vader) ook wel een nummertje. Aldus geschiedde met een onverwacht nummertje en dito fotopresentatie…

Continue reading “Tom Tuip III en Dick Kappie Wild Rover” »