7 daagse trip naar Dallas

Morgen voor een week naar Amerika. Na 2x Silicon Valley nu naar Dallas (Texas), meer in het hart van de States. Na wat vooronderzoek ben ik wel erg enthousiast geworden om meerdere redenen. Met FacilityApps hebben we een stand op de ISSA, samen met de Interclean de grootste schoonmaakbeurs ter wereld. Maar de agglomeratie Dallas is ook een megahub voor Sport & Marketing (Dallas Cowboys, AT&T Stadium, Dallas Mavericks) en Esports. Diverse extra afspraken kunnen maken. Thuis ook even uitgelegd waar Dallas precies ligt… Later meer…

Debuut op de mondharmonica tijdens bruiloft Tom Tuip en Yalou de Boer – Tuip

Tijdens de bruiloft van mijn broertje Tom Tuip en zijn Yalou de Boer Tuip (of Yalou Tuip de Boer) op landgoed Boots in Edam / Volendam had mijn vader het lumineuze idee dat ik de mondharmonica solo voor mijn rekening zou nemen. Ik kan niet zo makkelijk nee zeggen, dus dat werd een ja. Het was niet makkelijk, maar zo terugkijkend wel super leuk om te doen. En iedereen was verrast inclusief Tom zelf, want die wist tot 0:59 seconden in het filmpje nergens van. Mijn vader heeft dit liedje trouwens zelf geschreven. Hij was zenuwachtiger dan mij, ik vraag me nog af waar Tom en ik die anti-podiumvrees van hebben.

Ik ben nu – als ik veel moet rijden in de auto – gestart met het oefenen ‘This Hard Land’ van Bruce Springsteen op de mondharmonica. Dat is weer even iets anders koek :)

Bekijk het fragment hier:

Mijn eerste vlog – je moet toch een beetje met je tijd mee gaan!

Met opgroeiende kids van 6 en 8 hoor ik tegenwoordig regelmatig ‘like  dit filmpje’ of ‘druk op het duimpje en abonneer je op mijn kanaal’. Niet dat Sven al een eigen youtube kanaal heeft, maar het geeft wel aan dat er een nieuwe generatie aan komt stormen. Ze lijken ook allemaal talent te hebben voor dit vloggen, het klinkt af en toe gewoon professioneel.

Maar ze zien ook niet anders. Reden genoeg om op een regenachtige Hemelvaartsdagochtend dit filmpje te maken. Natuurlijk gaan we de spellen ook echt doen. En vergeet niet dit filmpje te liken haha.

Slechts 31 collectanten voor de Hersenstichting

Ik – en met mij nog 30 andere mensen – liepen deze week collecte voor de Hersenstichting in Volendam. Ik noem dit getal bewust, want bij het inleveren van de bussen bleek dat er slechts bij 25% van de huizen in Volenwaarom-collectant-hersenstichtingdam dit jaar collecte is gelopen door een tekort aan collectanten. Ze zijn niet te vinden of willen niet lopen. Het ‘beste’ excuus – werd door de hoofd collectanten meegedeeld – is dat ze geen tijd hebben. 31 vrijwilligers onder 21.000 mensen.

Heb er deze week nog meerdere keren aan gedacht hoe dit nou kan. Is het iets van de tijd en willen we gewoon per sms bijdragen vanuit de bank? Is een collecte gewoon uit? Als ik kijk naar het aantal keren ‘nee’ dat ik heb gekregen klopt dat niet, want er zat slechts 1 nee bij. Half boos bel ik 2 mensen die me te binnen schieten, de 1 is met pensioen en de ander is al 10 jaar arbeidsongeschikt en doet niks. Die kunnen makkelijk een uurtje helpen denk ik, maar bij allebei krijg ik een nee. ‘Daar ben ik niet geschikt voor.’ Ok, de wereldveranderaar in mij geeft het die avond even op.

Waarom collecte lopen?

Later in de week komt het woord COLLECTE weer terug. Ik ga in gedachten terug in de tijd. Waarom doe ik dit eigenlijk ook alweer? Ik heb niet direct iets met de Hersenstichting, al heb ik inmiddels wel geleerd dat statistisch gezien 1 op de 4 mensen te maken krijgt met een hersenziekte of -aandoening. Ik kom uiteindelijk tot de conclusie dat degene die mij gevraagd hebben de reden is dat ik het doe. Ik heb respect voor die mensen en als ik hen dan kan helpen en ik help daarmee gelijk ook nog andere mensen, dan geeft me dat best een goed gevoel. Of ik echt tijd over heb? Maar ik kan 1 dag wel een uur minder op social media ‘hangen’, want dat doen we allemaal minimaal een uur of meer per dag. Na het uurtje buiten lopen voel ik me trouwens ook lekker opgefrist, want zo veel komen we niet buiten. En ik heb wat quality time met mijn zoon Sven die inmiddels samen met mij zelf langs de deuren gaat met een bus en het geweldig vond dit jaar.

De voorbeelden zijn er bijna elke week wel om ons heen, maar moet dat dan de reden zijn? Door een ongeluk (BMX-er Jelle van Gorkom) of 2 weken terug nog een bijna buurman Edwin Bond, die ineens om het leven kwam op veel te jonge leeftijd, door een hersen- of hartaandoening, dat weet ik niet eens precies. Maar dat maakt ook niet uit. Wellicht helpt dit stukje toch – op een andere manier dan het normale vragen – aan iets meer dan 31 collectanten volgend jaar.

WK Verwachtingen. Succes is geen toeval.

Het WK voor de handbaldames staat voor de deur (start 2 december). Twee jaar geleden had ik het ‘geluk’ dat we last minute op het shirt meekonden, omdat we als SearchUser zijnde iets terug wilden doen voor de prachtige sport die ons zoveel gegeven heeft. We belanden op de zijvoorkant van het shirt, en dat was achteraf gezien het perfecte moment.

Door het ‘plotselinge’ succes was er veel TV (tot behoorlijk wat wedstrijden tot aan de finale aan toe die live uitgezonden werden) en media aandacht (kranten, magazines, etc.). Niet dat het daar ons om te doen was, maar het was een mooie bijvangst, waar we tot op de dag van vandaag trots op zijn. We staan er namelijk nog steeds op, en inmiddels gelukkig ook bij de heren!

gerrie-eijlers-joey-duin

 

Toeval is logisch, maar succes is geen toeval

Toeval is logisch, heeft Johan ooit gezegd. (degene die niet weet wie ik met Johan bedoel, heeft nog geen andere blogs van mij gelezen, sorry daarvoor. Je mag het raden) Succes in de sport is echter geen toeval, zeker niet als het om topniveau gaat. Het is een jarenlange, militaristische, een tot in de puntjes voorbereidde weg met vele dalen, waarbij geluk afgedwongen moet worden. In teamsport is de dynamiek ook nog eens dat het tussen de mensen (staf en speelsters) moet kloppen, waarbij bijvoorbeeld afwezigheid (blessures, zwangerschappen of andere redenen) al ontzettend kunnen zijn.

Handbaldames, voetbaldames en oranje mannen

Ik heb zelf van dichtbij zo’n topperiode mogen meemaken waarin alles klopte. We waren met ons team in Nederland seizoenen lang onklopbaar en alles in het team klopte. Dit was wel op een heel ander niveau dan de handbaldames, voetbaldames of voetbalmannen. (vergelijk het maar even met de voetbal Champions League en het huidige Nederlandse eredivisie niveau). Dit maakt het des te meer bijzonder dat de handbaldames de afgelopen 2 jaar (vanaf het WK) bijna alles gewonnen hebben.

Berichtje van creatieve eindbaas van 100% NL paar jaar geleden
Berichtje van creatieve eindbaas van 100% NL paar jaar geleden

Alleen de echte hoofdprijs ontbreekt nog. En ook hierin zijn het net details die de doorslag geven op hele kleine momenten. In de wedstrijd tegen de Franse dames tijdens het EK in Zweden vorig jaar in de poulefase had de wedstrijd en daarmee het EK zomaar verloren kunnen gaan. Ze wonnen met 1 verschil, terwijl het daar de hele wedstrijd niet naar uitzag. Het werd opnieuw de finale, gevolgd door een 4e plek op de OS (op 1 doelpunt de finale niet gehaald). Toeval? Logisch?

Verwachtingen

De verwachtingen zijn hoog. De underdog positie van vorig jaar is niet meer. In ons (maar zeker ook andere) chauvinistische land vieren we successen, maar als het succes weg is, is alles gelijk doffe ellende. Dit is de smalle piramide die topsport en succes is. Helemaal in de top de glorie, maar even daaronder een doffe teleurstelling. In Volendam is een Nederlands kampioenschap of succes een aantal jaren al lang niet meer vanzelfsprekend. En dan wordt ineens duidelijk hoe moeilijk succes te managen is. Grotere budgetten, meer faciliteiten, aantrekken van spelers en trainers en toch is succes niet te maken.

searchuser-sponsor-handbal

Laten we hopen dat de handbaldames het succes nog even vasthouden de komende jaren met daarbij de echte hoofdprijs! En dat er in de organisatie, op zowel technisch/marketing als organisatorisch vlak, voldoende basis wordt gelegd om toekomstig successen mogelijk te maken, indien het ‘toevallig’ tegenvalt. Wij blijven sowieso trotse sponsor en partner!

Bruce 2016. Op zoek naar een nieuwe versie van mezelf

Ik kan mensen die Bruce Springsteen gewoon niet leuk vinden best begrijpen. Ik was de 30 al gepasseerd toen ik zijn muziek pas kon begrijpen en echt voelen. Daarvoor vond ik een aantal liedjes wel goed, maar niet bijzonder. Tot het moment dat ik – aangemoedigd door mijn broertje die Bruce van alles wat hij gezien had het meest geweldig vond en een kaartje regelde – hem live mocht aanschouwen. Drie jaar geleden: Goffertpark 2013.

bruce-springsteen-goffertpark

Als eerste keer bezoeker kan een Springsteen show een beetje aandoen als een Amerikaanse over de kop show die soms aandoet als het bezoeken van een soort sekte. Vaste fans weten dat zo’n show nooit te laat begint, maar eerder te vroeg, want Bruce heeft altijd zin en is wars van sterrengedrag. Als dan het ritme van de avond op gang komt en je hart en verstand tegelijkertijd wordt opgepakt, meegenomen, neergesmeten en dan daarna nog diverse keren opnieuw wordt opgepakt en meegenomen, dan ga je snappen waarom al die miljoenen mensen blijven terugkomen bij zijn optredens.

Verbinding met publiek, de wereld en mezelf

Bruce eist connectie met zijn publiek, met de wereld en met jezelf. Hij laat je letterlijk de beste versie van jezelf voelen. Morgen is ie er weer van op het Malieveld in Den Haag. Net als 3 jaar geleden met mijn broertje, maar we gaan nu ook met mijn vader en een van mijn beste buren/vrienden. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de nieuwe versie van mezelf!

bruce-springsteen-uitverkocht-malieveld-2016
Het was nog geen makkie om aan kaarten te komen, maar het is gelukt!

De enige Volendam Olympiër…

Carla Braan is afgelopen week in haar woonplaats in Nieuw-Zeeland, aan de andere kant van de wereld, overleden. Behalve dat mijn broer haar vorig jaar januari nog bezocht heeft en dat we familie hebben die haar familie is (logisch in Volendam:)), kende ik haar niet. Maar wat het voor mij dan toch bijzonder maakt, is dat Carla de enige Volendamse sporter is die ooit actief is geweest op de Olympische Spelen!

Carla Braan – Olympier van 1976

Carla was turnster en nam deel aan de Olympische Spelen van 1976 in Canada. Het was sowieso geen ‘normale’ Volendammer, want anders verhuis je niet naar Nieuw-Zeeland. Misschien maakte dat haar wel ook heel bijzonder! De afgelopen week was er eerst een dienst in Nieuw-Zeeland, die live te volgen was voor familie en vrienden in Volendam. En aansluitend was er ook een dienst in Volendam, waar we hele kerk vol zat. Veel oude vrienden, familie en kennissen namen op die manier toch op een waardige manier afscheid van de vrouw met een Olympic spirit, zoals dat zo mooi op de kaart stond. Carla en haar naasten wilden het leven vooral vieren.

Verder hoop ik dat Carla een aantal Volendamse sporters nu op een andere manier kan inspireren om haar op te volgen. Ik noem met name even Debbie Bont (wellicht Rio 2016), Luc Kroon en Sanna Veerman (beiden wellicht Tokyo 2020). Let’s do it!

Onze vader is een pensionado!

Onze vader is deze week met pensioen gegaan! Net 63 jaar en nu al klaar! Ik ben super blij voor hem en trots dat hij het lef heeft gehad om de keuze te maken! In de laatste maanden heeft hij zijn opvolger ingewerkt en is hij – in onderling overleg met de directie – nog 3 maanden langer gebleven. Nu was het moment om afscheid te nemen en de laatste keer als Chef TD het ritje naar ‘de fabriek’ te maken. Bijna 30 jaar bij dezelfde werkgever. Voor mij als ondernemer en eigen baas nauwelijks voor te stellen, 30 jaar bij een baas!

dick-tuip-blog
Genieten van kleinkids Sven en Tess


Keuze tussen leven of werken?

Nog geen jaar geleden viel het woord stoppen voor de 1e keer hardop. Tot dan toe was het eigenlijk niet genoemd omdat het geen optie leek. Ook mijn vader zei eerst dat dit geen optie was. Het leek namelijk aanzienlijk te schelen in de maandelijkse toelage als hij nog 2 of 3 jaar langer zou doorwerken. Een aantal keren doorvragen en wat onderzoek leerde hem dat het ongeveer 100 euro netto in de maand zou schelen als hij nog een jaar door zou werken. Toen dit een concrete waarde werd en hij zelf ging wennen aan een leven zonder fabriek en doen wat hij wil doen, werd het met de week reëler dat hij ook echt ging stoppen. Mijn broer en ik hebben niet veel mee gekregen van mijn vaders werkende leven. Ik kan me nog wel de tijd herinneren toen de fabriek nog in Edam stond, dat we wel eens mee gingen in het weekend om even wat op te halen of te checken. Of toen mijn vader nog storingsdienst had, merkten we dat hij ineens weg moest.

dick-tuip-lachen
Niets is te gek

‘Het past precies in elkaar’

Mijn vader is niet zo’n prater over zijn werk. Wat me echter het meest bijgebleven is, is wat hij ongeveer een jaar geleden vertelde hoe hij ‘te werk’ ging. ‘Het moet als het ware vanzelf gaan, dan is het werk ook echt leuk. Als je de rust bij jezelf hebt, gebeurt er precies wat er moet gebeuren.’ Ik snapte hier niet zoveel van en vroeg wat hij bedoelde. Hij ging verder: ‘Als de telefoon gaat terwijl ik midden in een probleem zit met iemand of met een machine en tegelijk komt er een derde iets vragen, dan klopt het niet. Terwijl als ik zelf goed voorbereid ben, me goed voel en helemaal in het moment zit, de telefoon precies gaat als ik dat probleem net opgelost heb. Alsof de telefoon gaat als ik er klaar voor ben. Ditzelfde gebeurt met problemen die soms als vanzelf oplossen omdat je dan net het juiste zegt of doet.’ 

En nu?

Zelf kan ik de gedachte aan een leven zonder werk nog niet aan. Gelukkig mag ik nog meer dan 30 jaar over doen :). Want: wat dan?? Mijn vader is er rustig onder en heeft het over ‘Nu gaat mijn leven weer opnieuw beginnen’. Hij heeft ook zin in niks, daar bewonder ik hem sowieso om, dat ie dat zo goed kan. Er komt sowieso meer tijd vrij. Voor ontspanning en rust, maar ook voor dingen die hij nog graag wil doen. Zijn gitaar vaker oppakken en liedjes schrijven, zoals hij vroeger veel deed? Meer tijd in hun winkel De Warmtesteen doorbrengen? Of weer bijeenkomsten organiseren en mensen inspireren? Of wellicht ook NOG meer tijd voor oppassen op Sven en Tess wat ie ook graag doet? Of meer tijd met mijn moeder. (ook voor mijn moeder zal het wennen zijn)

dick-tuip-familie

Ik ben benieuwd! En gun hem in ieder geval nog een lange tijd als pensionado. In goede gezondheid en genieten van de dingen die hij nog wil doen!

Pastoor van der Hulst

Meer dan 50 jaar pastoor in Volendam. Pastoor van der Hulst ging vorige week heen, een bijzonder en markant figuur, maar bovenal een man die genoot van wat hij deed of mocht doen. Hij deed alles vanuit de katholieke kerk, maar stond hier eigenlijk boven. Hij gaf ons nog een boodschap mee, net als Wubbo Okkels deed vorig jaar. Bijzondere mensen die voorbij hun leven zelf kijken, ik vind het een interessante en bijzondere gedachte.

pastoor-van-der-hulst

 

Word je eigen rolmodel

Afgelopen zondag was Epke Zonderland in Volendam voor het grote gymfeest, een initiatief van de KNGU. De sporthal puilde uit, want het toeval wilde dat Epke net opnieuw wereldkampioen was geworden. Dat trok flink wat extra bekijks.

Epke rolmodel

Dat Epke een rolmodel is, is wel duidelijk.

epke-zonderland-voorbeeld-rolmodel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Word je eigen rolmodel

Het hebben van een voorbeeld of rolmodel kan inspirerend werken, maar heeft ook nadelen. Denk aan Lance Armstrong die van zijn voetstuk viel. Sommigen identificeren zich zo met het doen en laten van hun rolmodel dat ze zichzelf bijna vergeten.

epke-voorbeeld-rolmodel
Mooi om te zien dat de jonge kids (waaronder Sven en Tess) nog helemaal geen oog hadden voor status of een voorbeeld. Ze zijn gewoon lekker aan de spelen en genieten!

 

 

 

 

Five years old

Onze dochter Tess alweer 5 jaar. Ondanks dat het een drukke vreemde dag toch ook een hele mooie dag met bijzondere momenten. Met Tess die sowieso zo enthousiast is over ‘haar dag’. Tess die nog door alle cadeaus heen kijkt en niets snapt van waarde. Tess die ’s avonds als we haar vragen wat ze nou echt een leuk cadeautje vond onschuldig zegt ‘de knutseltoren van 2,95′ (niet de trampoline of de koffer of of of). Tess die nog niet snapt hoe mooi het is als haar bappie Kappie een liedje gemaakt heeft op de tekst van Loudon Wainwright III’s ‘Five years old’.

En voor mij ook een prachtig fotomoment: Tess die midden op de dag met een huis vol visite in haar eentje zit te kleuren op de stoep in volledige aandacht.

tess-verjaardag

Als dit niet nu al de mooiste dag van 2014 was….

dan ben ik nog dankbaarder en gelukkig dat er nog mooiere dagen in het verschiet liggen.De foto’s zeggen genoeg…

 

Wilde bizons gezien onder het fietsen
Wilde bizons gezien onder het fietsen
Jan Koning leidt ons door de duinen
Jan Koning leidt ons door de duinen

 

Sven op nek, Sven rennen, Sven spelen, Sven nat, Sven droog...
Sven op nek, Sven rennen, Sven spelen, Sven nat, Sven droog…

 

jayden-koning egmond-fonteinen ijsje-na-afloop

 

Jan (de) Koning van Egmond

Vandaag onverwachts en ongepland naar Egmond. Op uitnodiging van schoonzus en zwager, die gisteren lieten weten dat het vandaag niet door zou gaan. Vanochtend kwamen ze er toch op terug, alleen na wat rondbellen bleken alle fietsen in Egmond en omgeving al verhuurd te zijn. Daarom Jan Koning gebeld, die daar woont met zijn Demi.

Ik ken Jan al behoorlijk wat jaren van de zijlijn en we hebben af en toe contact onderhouden en Facebook doet dan ook een hoop om op de hoogte te blijven. Hij kent de omgeving op zijn duimpje in Egmond en leidde ons met verve rond. Eerst een fietstocht door de mooiste duinenstreek van Nederland. Geen woord gelogen. Dat het in Nederland bestaat. Toen nog lekker eten midden in het centrum van Egmond, waar een reeks fonteinen voor een heerlijke afwisseling zorgt voor de kids. Natuurlijk helemaal kletsnat na paar minuten, maar dat maakt de pret niet minder. Dan nog richting strand en zee waar de ondergaande zon en het zand zorgen voor een super mooi einde van een mega mooie dag.

 

Pay me my money down Bruce Springsteen

Dit moet wel de beste leukste live versie van Pay me my money down van Bruce Springsteen zijn. Ik kan het niet laten om deze even te delen. Een ideaal nummer om – in welke stemming je ook verkeerd – intens gelukkig te worden. Ik word hier in ieder geval intens blij van, vooral ook omdat ik het gevoel nog kan herinneren toen ik op het veld stond tijdens het concert in Nijmegen dit jaar. Geniet ervan!

 

Nijmegen en ik maken zich op voor Bruce

Ik sta op het punt te vertrekken naar het Goffertpark in Nijmegen waar Bruce Springsteen zijn opwachting maakt met zijn E-street band.  De allerbeste performer live volgens mij broer. En niet alleen volgens mijn broer, want Bruce live in actie schijnt een ultieme belevenis te zijn.

Wat we kunnen verwachten weet niemand, want Bruce past zijn programma tegenwoordig op het podium aan. Net wat het publiek of de wereld of zijn gevoel wil. Zo deed hij afgelopen donderdag het hele Born to Run album ter ere van James Gandolfini, die afgelopen woensdag overleed.

Ik ga het beleven!

Hele universum

En als je iets écht wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt. Deze uitspraak is van Paulo Coelho, een bekende schrijver van spirituele boeken.

Het heelal is één groot energieveld, met alles wat daarin aanwezig is. Overal in en om ons heen zit energie. In de lucht, in het water (waar ik eerder een artikel over schreef met de Japanner Emoto) en in de materiële wereld . Deze energie is de basis voor al het leven. Zonder energie geen leven. Zonder stroom geen apparaten die werken. Zo werkt het naar mening ook voor mensen want ook wij zijn energie.

Nog steeds ongelovig?

Het werkt zelfs bij Sinterklaas! Fijne sinterklaasavond of ochtend!

Dertigersdilemma?

Ik heb vandaag afscheid genomen van mijn twintiger jaren. 30. Een kruispunt volgens sommigen. Een dertigersdilemma zelfs volgens velen. Nienke Wijnants schreef er zelfs een boek over ´Het Dertigersdilemma´. Ik kocht dit boek 3 jaar geleden om ´de bui op voor te zijn´.  De vraag is dus: heb ik hem of heb ik hem niet?

dertigersdilemma

Keuzemomenten rond je dertigste

Veel keuzemomenten in het leven lijken zich rond je dertigste samen te vallen: wel of geen kinderen, wel of niet trouwen, huis kopen, volledig voor je carriére gaan of juist een stapje terug doen. Voor jezelf beginnen, vrijwilligerswerk in Afrika of toch eerst nog een wereldreis maken? Keuzes die de rest van je leven enigszins bepalen. Daarnaast wordt er – mede door de media – een perfecte wereld gecreëerd waarin alles mogelijk is en iedereen tegenwoordig eigenlijk het liefst alles wil. Hier kan ik mezelf trouwens ook onder scharen.

Vroeguh had men op zijn minst vijftig jaar nodig om te bereiken war een gemiddelde hoogopgeleide tegenwoordig dertig jaar over doet. Bij onze ouders ´kwamen´ de kinderen rond je twintigste als vanzelfsprekend (nog een generatie daarvoor – oma – werd die van de pastoor zelfs verwacht anders moest je op het matje komen) en kreeg je wel last van een midlifecrisis maar pas op je vijftigste.

Maslow had het er in zijn behoeftemodel al over. Zodra we in onze primaire en secundaire en tertiaire levensbehoefte zijn voorzien (in NL is dit nog altijd bij vrijwel iedereen het geval), streven we als mens naarzelfverwezenlijking: creatief zijn, zelf beslissen over je leven en je volledige potentieel benutten. Wat is de zin van het/mijn leven? Waarom ben ik hier? En wat wil ik nu precies? Heftige kost zo op de dag dat ik verjaar!

75% heeft in enige mate een dertigersdilemma

De meeste dertigers hebben het ogenschijnlijk prima voor elkaar, maar toch knaagt er iets. Wijnants onderzocht dit dus en kwam erachter dat 75% van de hoger opgeleiden tussen 25 en 35 jaar kamt met een dertigersdilemma. Het feit dat veel meer mensen dit hebben is al een deel van de oplossing. You’re not alone.

Dertigers zijn perfectionistisch, ze willen de beste keuzes maken, of liever nog, niet kiezen maar alles combineren. In het najagen van het perfecte leven ontstaan torenhoge verwachtingen en juiste deze verwachtingen werken verlammend. Als de lat zo hoog komt te liggen kan het ‘echte’ leven uiteindelijk alleen maar tegenvallen. Een grote groep wordt na de eerste jaren werk, de geboorte van het eerste kind en het kopen van een huis overvallen door een steeds sterker worden ‘is dit alles’-gevoel? Dit is eigenlijk niet wat je van het leven verwacht had en daar ligt nu juist het probleem. Want ja, dit is het.

De verwachting is het probleem, niet het leven dat je nu leidt, want veel dertigers geven aan een geweldig leven te hebben. Het is vandaag dan ook een gewone normale dag waar ik nu van ga genieten! Op naar de 40! (slik)

Twee jaar geleden…

He Tess Tuip! Gefeliciteerd kleine meid!

Jouw mama is jou nu alweer 2 jaar kwijt…

Uit die buik die jij nu ‘HEUL DIK’ noemt, wacht nu een broertje of zusje op jou

Het eerste cadeau was verrassend van jou voor ons vanochtend vroeg

Na 61 keer half zes was je nu pas om 7 uur wakker!

Je bent nog steeds lief, klein, licht en fijn

En zal dat voor ons ook wel altijd blijven en zijn!

 

Speciaal voor vandaag 2 filmpjes van jou.

Eén van 2 jaar geleden toen jij wakker werd, slechts een maand oud.

 

De tweede van vanochtend toen jij wakker werd en wist: dit is mijn dag!