Er is niets waar de drukbezette mens minder druk mee is dan met leven; niets is moeilijker om te leren. Seneca

Ik las deze zomer het boek ‘Een werkweek van 4 uur’, een boek dat zo slim in de markt gezet is dat de schrijver inmiddels zijn doel bereikt heeft, geniale marketing. Er staat een hoop Amerikaans gelul in, maar ook genoeg dingen die me raakten. Maar als de werkperiode dan weer begonnen is, ben ik het alweer vergeten. Toch herinner ik me dit fragment.

Een werkweek van vier uur

Het is van een meisje dat terminaal ziek is en die een mail stuurt nadat ze de eerste versie van Een werkweek van 4 uur heeft gelezen.

De langzame dans

Heb je ooit gekeken naar kinderen

Draaiend op de kermis, rond en rond?

Of geluisterd naar de regen

die klettert op de grond?

Ooit een vlinder gevolgd in zijn grillige jacht?

Of gekeken hoe de zon een eind maakt aan de nacht?

Sta even stil

Dans niet zo snel

De tijd is beperkt

Muziek gaat voorbij

Ren je door de dag

Altijd vlug, vlug?

Als je vraagt hoe het gaat

Hoor je het antwoord dan terug?

Als de dag voorbij is,

Lig je dan in bed

met de volgende honderd klussen

al in gang gezet?

Sta even stil

Dans niet zo snel

De tijd is beperkt

Muziek gaat voorbij

Je kind ooit gezegd

Morgen doen we het echt?

En in je haast

zijn verdriet niet gezien?

Ooit contact kwijtgeraakt

een vriendschap verdaan.

Omdat je nooit tijd had

om even langs te gaan?

Sta even stil

Dans niet zo snel.

De tijd is beperkt

Muziek gaat voorbij

Als je zo hard rent om er te komen

mis je alle lol onderweg

Je door de dagen heen tobben en haasten

Is als een weggegooid cadeau

Het leven is geen race

Doe het rustiger aan

Luister naar de muziek

Voordat het lied voorbij is.